daily menu » rate the banner | guess the city | one on oneforums map | privacy policy | DMCA | news magazine | posting guidelines

Go Back   SkyscraperCity > European Forums > Forum Polskich Wieżowców > Architektura i Urbanistyka > Zabytki



Global Announcement

As a general reminder, please respect others and respect copyrights. Go here to familiarize yourself with our posting policy.


Reply

 
Thread Tools
Old August 16th, 2008, 09:03 PM   #2001
katar
Registered User
 
katar's Avatar
 
Join Date: Jul 2007
Posts: 789
Likes (Received): 163

Quote:
Originally Posted by Mariop70 View Post
Zdecydowanie najsmutniejszy wątek na forum.
"Ta ziemia do Polski należy, choć Polska daleko jest stąd. Bo Polska krzyżami się mierzy, historia ten jeden ma błąd"
katar no está en línea   Reply With Quote

Sponsored Links
Old August 17th, 2008, 01:09 AM   #2002
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

Radziwiłłmonty, obwód Mińsk, rejon Kleck; do 1939 r. województwo nowogródzkie, powiat nieświeski, gmina Hrycewicze

Radziwiłłmonty na mapie WIG z 1936 r.


Położenie na białoruskiej mapie



Zespól pałacowy w dawnym majątku Radziwiłłów, wchodzącym w skład ordynacji kleckiej, założonej w 1586 r. Po zniszczeniu radziwiłłowskiego zamku w Klecku podczas wojny moskiewskiej, a później północnej, Radziwiłłmonty stały się głównym ośrodkiem ordynacji. Dobra pozostały w ręku Radziwiłłów do 1939 r., z tym, że od 1874 r. stały się częścią ordynacji nieświeskiej. Drewniany klasycystyczny pałac został zbudowany w 1. 1780-83 przez ks. Józefa Radziwiłła, wojewodę trackiego, VIII ordynata kleckiego, wg projektu nadwornego architekta Radziwłłów Carlo Spampaniego. Rezydencję wzniesiono na miejscu wcześniejszych siedzib radziwiłłowskich istniejących tu od XVI w. Pałac został przebudowany po pożarze w 1909 r. Po II wojnie światowej mieściła się tu poczta, kino i klub sowchozowy. Od czasu pożaru w 1990 r., kiedy spaliła się część dachu, pałac pozostaje w ruinie i niszczeje w szybkim tempie.


Widok ogólny.10.05.2008


Jak zobaczylismy te pozostałości dworu,to wyobrażacie sobie...
__________________

C-mere liked this post

Last edited by Mariop70; April 24th, 2014 at 12:15 AM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 17th, 2008, 01:17 AM   #2003
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742
















Last edited by Mariop70; April 8th, 2014 at 05:18 PM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 17th, 2008, 01:20 AM   #2004
mat2230
BANNED
 
Join Date: Jul 2008
Location: Szczecin
Posts: 224
Likes (Received): 0

del - dobra koniec politykowania
mat2230 no está en línea   Reply With Quote
Old August 17th, 2008, 01:46 AM   #2005
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742















W częściowo zachowanym parku przetrwał kamień pamiątkowy z inskrypcją:"Aleję tę zasadziła w roku 1875 Maria z Casstellanów Antoniowa księżna Radziwiłłowa".

Niestety nie wiedziałem o tym kamieniu,zdjęcie z radzima.org
__________________

iwona1960 liked this post

Last edited by Mariop70; April 8th, 2014 at 05:42 PM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 17th, 2008, 10:10 AM   #2006
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742
















Last edited by Mariop70; April 8th, 2014 at 05:52 PM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 18th, 2008, 09:59 PM   #2007
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

Kleck, obwód Mińsk, rejon Kleck; do 1939 r. województwo nowogródzkie, powiat nieświeski, gmina Kleck

Kleck na mapie WIG z 1936 r.


Położenie na białoruskiej mapie


Tablica z nazwą miejscowości


Miejscowość nad rzeką Łanią, przy drodze Nieśwież - Pińsk. W XI w. Kleck był warownym grodem słowiańskiego plemienia Drewlan.

W pierwszej połowie połowie XIV wieku przyłączony do Wielkiego Księstwa Litewskiego, po unii w Krewie (1385) znalazł się we wspólnym państwie polsko-litewskim. Po unii lubelskiej należał do powiatu słuckiego województwa nowogrodzkiego I Rzeczypospolitej.

Kazimierz Jagiellończyk, jako wielki książę litewski podarował (1442) Kleck synowi Zygmunta Kiejstutowicza, Michałowi w dożywotnie władanie. Po jego śmierci Kleck powrócił do dóbr królewskich. Ok. 1520 król Zygmunt I nadał dobra kleckie swojej żonie Bonę Sforzy (dożywotnio), a w połowie XVI Zygmunt August nadał Mikołajowi "Czarnemu" Radziwiłłowi.

5 [7?] sierpnia 1506 roku 10-tysieczne wojska polsko-litewskie dowodzone przez Michała Glińskiego rozbiły "kosz" tatarski chana perekopskiego Bity-Gireja, uwalniając wielki jasyr - około 40.000 jeńców.

Orda krymska dododzona przez synów chana Mengli-Gereja, Beti i Burnusza po złupieniu księstwa moskiewskiego, wdarła się głęboko w ziemie litewskie. Śmiertelnie chory król Aleksander Jagiellończyk zwołał pospolite ruszenie, powierzając dowództwo wraz z zaciągnięta jazdą serbską, hetmanowi wielkiemu litewskiemu Stanisławowi Kiszce, który z powodu choroby przekazał je kniaziowi Mikołajowi Glińskiemu, marszałkowi nadwornemu litewskiemu (z pochodzenia Tatarowi).

Litewska armia liczyła 7 tysięcy rycerzy, składała się z samej jazdy oraz oddziału jazdy polskiej Sędziwoja Czarnkowskiego, wojewody poznańskiego. Po zniszczeniu grodu w Klecku kosz tatarski z uprowadzonymi tysiącami ludności i zrabowanym dobytkiem obozował pod Kleckiem, między rzekami Łań i Ceprą, czekając na czambuły rabujące okolice w promieniu ponad 100 kilometrów.

7 sierpnia 1506 roku Gliński zaszedł kosz od strony bagien rzeki Łań. Wobec zniszczenia przez Tatarów mostu żołnierze Glińskiego pod osłoną ognia artylerii i arkebuzów zrobili przez 3 godziny dwie przeprawy przez bagna. Pod nieobecność wojewody Jana Zabrzezińskiego, jego oddział wysforował się nieopatrznie do przodu i został wycięty. Podobnie uczyniła prawa kolumna, która miała odciąć ordę od drogi ucieczki na Ceprę. Wówczas Gliński osobiście poprowadził lewą kolumnę, która w gwałtownej walce obeszła skrzydło tatarskie i wyszła na tyły walczącego kosza. Zaskoczeni od tyłu Tatarzy rzucili się do ucieczki. Tylko nieliczni zdołali wymknąć się za Ceprę.

Samych jeńców krymskich żołnierze wzięli ponoć 3 tysiące i aż 30 tys. koni. Uwolniono ponad 40 tys. mieszkańców ziem Rzeczypospolitej. Gliński zasadził się jeszcze koło Klecka w oczekiwaniu na powracające czambuły.

Bagna rzeki Cepry, w miejscu, gdzie "najwięcej padło bisurmanów", od zaczerwienia wody w jeziorze, nazwano Krasnym Stawem.
Na pamiątkę wiekopomnego zwycięstwa, Mikołaj Radziwiłł zbudował w Wilnie obok swego pałacu kościół św. Jerzego (1508).
Było to pierwsze wielkie zwycięstwo wojsk Rzeczypospolitej nad Tatarami.

Zwycięzca spod Klecka, kniaź Michał Gliński (1470-1534) został wkrótce bezpodstawnie oskarżony przez wojewodę trockiego, Jana Zabrzezińskiego (uczestnika bitwy pod Kleckiem) o próby opanowania tronu wielkoksiążęcego po śmierci Aleksandra. Dlatego król Zygmunt I nie zatwierdził nadanych Glińskiemu urzędów. Po dwuletnim sporze sądowym, Gliński zabił Zabrzezińskiego (1508), następnie wielokrotnie apelujował o królewską łaskę. Wobec braku odpowiedzi uciekł do Moskwy, podnosząc bunt przeciwko królowi. Zagrabił uciekając znaczne tereny Litwy, przekazując je Moskwie.

W kolejnej wojnie litewsko-moskiewskiej, po zdobyciu Smoleńska przez cara (1514), usiłował zbiec na stronę polską, ale podczas ucieczki został schwytany i uwięziony. Przed śmiercią uratowało go przejście na prawosławie. Po ślubie (1526) jego bratanicy Heleny (matki Iwana Groźnego) z wielkim księciem moskiewskim Wasylem III został zwolniony (1527) z więzienia. Car powołał go (1533) do Dumy bojarskiej, która obok regentki Heleny Glińskiej miała sprawować rządy w imieniu małoletniego syna Iwana (Groźnego). Ponownie wtrącony do więzienia (1534) przez carskiego faworyta Oboleńskiego, wkrótce zmarł.

Murowana fara, fundacji (1550) Andrzeja Mostwiłowskiego i królowej Bony została przez MIkołaja "Czarnego" Radziwiłła zamieniona na zbór kalwiński. Jego ministrem był Szymon Budny, jeden z twórców polskie reformacji. Nawrócony przez jezuitów, kolejny ordynat, Albert Stanisław, "Justynian litewski" zwrócił świątynię katolikom. Pod koniec XVI w. proboszczem był tu uczony ks.Marcin z Klecka.

Mikołaj Krzysztof "Sierotka", Stanisławem i Olbracht Radziwiłłowie układem z Grodna (16 sierpnia 1586) założyli trzy ordynacje rodowe: ołycką, nieświeską i klecką. Ordynację zatwierdził 16 sierpnia król Stefan Batory i sejm Rzeczypospolitej (1589).

Kleck stał się w ten sposób głównym miastem ordynacji, a pierwszym ordynatem kleckim został książę Albert II, marszałek Wielkiego Księstwa Litewskiego.

Kościół i klasztor dominikanów (1683) fundacji Stanisława Kazimierza Radziwiłła, po kasacie zakonu przez władze carskie (1864) po powstaniu styczniowym został zamieniony na cerkiew prawosławną. XVIII-wieczna murowana synagoga, fundacji Radziwiłłów słynęła z bogatego wystroju drewnem.

Podczas "potopu" 7 maja 1656 roku w kolejnej bitwie pod Kleckiem Szwedzi pokonali wojska polskie dowodzone przez Jerzego Lubomirskiego i Stefana Czarnieckiego.

W 1660 roku Kleck najechala armia moskiewska Chowańskiego, niszczą c zamek, siedzibę radziwiłłowskiej ordynacji.

W czasie wojny północnej (1706) trzy dni przebywał tu król szwedzki Karol XII ze swoją armią, nim l0 maja wyruszył burzyć Nieśwież, broniony przez komendanta Bolimana. Szwedzi ponownie zniszczyli odbudowany zamek.

Podczas rozbioru Rzeczypospolitej Kleck zagarnęła Rosja.

Ordynacja klecka przetrwała do 1874 roku. Wówczas bezpotomny książę Leon Radziwiłł, przekazał swe prawa (1874) ks. Antoniemu, ordynatowi nieświeskiemu z tzw. linii pruskiej. Ordynacja klecka liczyła wówczas ponad 70 folwarków, miasteczek i leśnictw w powiatach mozyrskim i słuckim. Ordynaci kleccy mieli wspaniałą rezydencję w bliskich Radziwilimontach, wspominanych w pamiętnikach przez Ewę Felińską.

Obecnie (od 1991 roku) miasto rejonowe w obwodzie mińskim Białorusi.
źródło:http://rzecz-pospolita.com/kleck0.php3

Uzupełnienie: "Wspomnieć równie wypada o synagodze żydowskiej, z muru w przeszłym stuleciu
przez Radziwiłłów wzniesionej i wewnątrz rzeźbami z drzewa upiększonej. Na frontonie tej budowli istnieją jeszcze resztki opadłych herbów
Radziwiłłowskich, ale za to wdzięczności gorącej żydów kleckich, jak się przekonano, czas tak "łatwo nie zatarł..." ...(wybudowanej w 1796 r. mój dopisek ). Aleksander Jelski./ Słownik
geograficzny Królestwa Polskiego t.IV Warszawa 1883/

Last edited by Mariop70; April 24th, 2014 at 10:41 AM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 18th, 2008, 11:32 PM   #2008
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

Kościół i klasztor dominikanów

Barokowe, fundacji księcia Stanisława Kazimierza Radziwiłła, zbudowane w 1683 roku. Klasztor dominikanów został skasowany przez rząd carski w 1832 roku (według innych źródeł w 1843).

Kościół pod wezwaniem Zwiastowania NMP został natomiast w drugiej połowie XIX wieku zamieniony na cerkiew prawosławną. Po II wojnie światowej nieczynny, mieścił się w nim warsztat mechaniczny. W 1994 roku, po pobieżnym remoncie, świątynię oddano prawosławnym.

Jest to świątynia jednonawowa, dwuwieżowa, z prostokątnym, półkoliście zamkniętym prezbiterium. Fasada, flankowana dwoma czworobocznymi wieżami, ozdobiona jest szerokimi pilastrami, niszami i gzymsami. Pomiędzy wieżami wznosił się niegdyś trójkątny szczyt, obecnie zastąpiony ceglaną ścianą.
Dwukondygnacyjny korpus klasztorny wzniesiony jest na planie prostokąta, elewacje dzielone są pilastrami. Od 1795 roku dominikanie prowadzili tu szkołę dla 10 synów szlacheckich. W budynku klasztornym mieści się internat.
Grzegorz Rąkowski
„Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Białorusi”, Burchard Edition, Warszawa 1997



„Kleck – rynek i kościół”, 1937 r. Zdjęcie: Jan Bułhak źródło: http://www.weranda.pl/archiwum/444-2...-jego-fotograf ie?cid=6














Last edited by Mariop70; April 24th, 2014 at 11:09 AM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 19th, 2008, 01:00 PM   #2009
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

W dawnym województwie nowogródzkim, potem w guberni mińskiej i powiecie słuckim, stolica ordynacji radziwiłłowskiej tej nazwy. Czwarty ordynat klecki Stanisław IV Kazimierz urodzony 1648 roku, zmarły 1690 roku, marszałek wielki litewski w 1683 roku ufundował tam Dominikanów i nadał im uposażenie [1], które miało się składać z 206 morgów ziemi, 75 morgów sianożęcia, puszczy muszakowskiej, folwarku Czarkowszczyzna, wsi Domatkowiczów z 28 dymami (wszystkie te miejscowości są nam bliżej nie znane!) , kapitałów zaś 40.246 złotych polskich; główny fundusz stanowiła majętność Czarkowszczyzna o milę od klasztoru odległa , kilkadziesiąt dymów mająca [2].

Na kapitule generalnej w Rzymie dnia 1 czerwca 1686 roku [3] zaznaczoy konwent klecki, jako nowa siedziba i wymieniony tam przeor Ojciec Innocenty Czeski. Parafi w Klecku Dominikanie nie mieli (była tam osobno fara, do dnia dzisiejszego istniejąca), ale posiadali innych jeszcze dobrodziejów, a pomiędzy nimi [4] znani: Jerzy (czy nie skarbnik nowogródzki, co podpisał elekcje Jana III Sobieskiego?) i Klara Bułhakowie, Wincenty Grzymaltowski, Jan Cywiński, jakaś Izabella Radziwiłłówna, Stefan i ANNA Trypoliscy, Jerzy, Marjanna i ANNA Bereśniewiczowie, Jan i Konstancja Bukatowie, Tomasz i Anna Wojnowie i Zofia Protasewiczowa. Przed rokiem 1830 [5] uposażenie klasztoru kleckiego było następujące: ziemi włók 70 (?) , kapitału 3600 rubli srebrnych, annuaty 270 rubli srebrnych.

Jan Chodźko w tym czasie tak opisuje siedzibę Dominikanów w Klecku [6]: „Kościół i klasztor były murowane; kościół miał 2 wyniosłe wieże, na nich i na facjacie krzyże żelazne ze złoconymi rozetami; po środku facjaty stał posąg świętego Dominika z drzewa zrobiony, ołtarz wielki z muru, na nim ozdobne Tabernakulum, snycerszczyzną, pozłacane i innymi ornamentami ozdobione; mieścił się tam obraz Matki Boskiej szatą srebrną i koronami okryty; za tym ołtarzem – chór zakonny, ołtarzy bocznych 4, także z muru podobnej architektury, zakrystia dostatnia, Bractwo Różańcowe miało osobny fundusz: Klasztor murowany o piętrze, długości 48 łokci, szerokości 18 łokci, pod nim sklepy podziemne, obok osobne budowy potrzebom miejscowym odpowiadające; w tym obrębie znajdowały się ogrody – warzywny i owocowy. Zgromadzenie składało się wtenczas 4 kapłanów. Biblioteczkę mieli szczupłą.”

1. Zbiór pamiętników do Dziejów Polski wydanych przez Włodzimierza Platera , tom IV, Warszawa 1859 strona 229, 2. Pamiętnik Religijno – Moralny, tom IV wydanie 3 , Warszawa 1859 rok strona 383, 3. Monumenta Ordinis Romae 1903 rok , tom XII strona 243, 4. Pamiętnik Religijno – Moralny, tom IV wydanie 3 , Warszawa 1859 rok strona 384, 5. Kartka z dziejów kościoła katolickiego Rosji Biskupstwo Mińskie – Kraków 1889 rok, strona 246, 6. Pamiętnik Religijno – Moralny

W 1832 roku rząd klasztor skasował i kościół zabrał, urządziwszy w nim następnie cerkiew, chociaż w miasteczku była ich parę. Jeszcze możemy dodać , że około 1806 roku był tu Przeorem Ojciec Anioł Cywiński, a pomiędzy 1810 – 1812 Ojciec Anioł Kotowicz [1]. Z Kroniki pińskiej dowiadujemy się o następujących Dominikanach kleckich:
W 1689 roku – Przeorem w Klecku był Ojciec Jacek Mojecki,
W 1699 roku – Przeorem był Ojciec. Dominik Gruzłowski,
W 1717 roku – na czele klasztoru stał Ojciec Łukasz Rolewicz,
W 1719 roku – kierował konwentem Ojciec Baka,
W 1725 roku – Ojciec Mogiła Janowicz - podprzeor z Pińska przeniesiony na to stanowisko do Klecka, w roku następnym odbyła się tam Kapituła intermedialna, przeorem zaś był wtedy Ojciec Antonin Dubrowski
W 1729 roku – zjechał do Klecka Ojciec Kazimierz Staszkiewicz na studia,
W 1735 roku – zastajemy tam Ojca Adriana Zaliwskiego,
W 1740 roku przysalano do Klecka Ojca Nikodema Nimbusa, a w roku następnym - Ojca Wincentego Grzybowskiego,
W 1743 roku – przeorował w Klecku Ojciec Jerzy Witeliusz, skąd wezwanio go na taki urząd do Pińska,
W 1744 roku – przysłano tam Ojca Wawrzyńca Kiryakiewicza,
W 1748 roku - Ojcice Mikołaj Jachimowicz zjechał,
W 1749 roku - przeoruje Ojciec Krzysztof Pniewski,
W 1753 roku – ukończył rządy przełożeńskie Ojciec Protazy Derjakubowicz,
W 1759 roku – wyjechał z Klecka Ojciec Gorgoniusz Chołajewski,
W 1769 roku – przybył tam Ojciec Tadeusz Radliński,
W 1771 roku - przeorował Ojciec Józef Trzciński.
1. kalendarzyki polityczne dla Uniwersytetu Wileńskiego
Zbigniew Wołocznik

Były kościół Dominikanów






Kilka ogólnych fotek












__________________

iwona1960 liked this post

Last edited by Mariop70; April 24th, 2014 at 11:12 AM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 19th, 2008, 01:40 PM   #2010
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

Nowy kościół św.Trójcy, jeszcze budowany.










Last edited by Mariop70; April 24th, 2014 at 12:12 PM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 19th, 2008, 02:02 PM   #2011
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

Na podstawie wizytacji ks. Marian Roztworowski S.T.D. z Kongregacji Benedyktynów Cystersko-Kartuzkiej, Prezydent Generalny, Wizytator.

Kościół parafialny kiecki, poświęcony Trójcy Przenajświętszej, murowany z cegieł, był wyprowadzony z fundamentów około roku 1450, nakładem Andrzeja Mostwiłowickiego, obywatela nowogródzkiego, a dokończony dzięki ofierze złożonej przez królową Bonę, żonę Zygmunta Jagiellończyka, ówczesną kollatorkę tego probostwa. Jakie było jego pierwotne nadanie i przez jakie koleje losu przechodził do roku 1652, dokumenty zgromadzone na plebanii nie mówią. Pierwsza informacja pochodzi dopiero z tego roku, w którym to 7 stycznia Michał Karol Radziwiłł nadał świątynię wieczystym funduszem.

Ta murowana budowla podczas pożaru, który zniszczył miasto , również doznała zniszczeń; spłonął dach i ściany zostały mocno opalone. Ordynat klecki, książę Józef Radziwiłł, wojewoda trocki, rozpoczął w 1810 roku jego gruntowny remont, przeprowadzony własnym nakładem. Kościół został wtedy pokryty nowym dachem. Był zbudowany na planie równoległoboku z jedną wieżą, wznoszącą się nad szczytem; fronton zdobi statua Jezusa Nazareńskiego. Wnętrze świątyni mieściło siedem ołtarzy. Wielki, będący snycerską rzeźbą, był polakierowany na czarno, a umieszczony w nim obraz przedstawia Trójcę Przenajświętszą; obraz ten był okryty metalową szatą. W bocznych ołtarzach o podobnej strukturze widniały obrazy: św. Mikołaja, św. Anny, Maryi Panny ozdobiony srebrną szatą, słynący szczególnymi łaskami, Ukrzyżowanego Chrystusa oraz św. Tadeusza Apostoła. Na chórze znajdowały się organy o jedenastu głosach, ozdobione rzeźbą i malowidłami. Zakrystia była wystawnie zaopatrzona w srebro i inne sprzęty kościelne. Obligacje wieczyste, wynikające z funduszy, były następujące: za duszę Michała Karola Radziwiłła w każdy poniedziałek oficjum za zmarłych i msza św. śpiewana; za duszę Jerzego i Katarzyny Bułhaków co tydzień dwie msze św. czytane; za dusze Radziwiłłów linii kleckiej również po dwie msze św. czytane w tygodniu.

Filia parafii kleckiej oddalona była od Klecka o milę, znajdowała się we wsi Sołowie. Kościół filialny wystawiony jest z drzewa, pokryty gontem, wewnątrz mieści jeden ołtarz z obrazem Trójcy Przenajświętszej i zakrystię, zaopatrzoną wystarczająco jak na miejscowe potrzeby.

Po nawale szwedzkiej w wieży kościelnej tkwiły 2 kule.

Ordynat klecki książę Stanisław Radziwiłl, odebrał kościół kalwinom i przekazał go katolickiemu proboszczowi.

Od tego czasu kościół katolicki Św. Trójcy przez długie wieki wytrzymywał wszystkie burze dziejowe. Przetrzymał carskie “ukazy” i zmuszanie do przejścia na prawosławie. Podczas I wojny światowej i nawały bolszewickiej w 1920 r. został uszkodzony dzwon na wieży kościelnej armatnim pociskiem, który w 1937 r. został przelany w ludwisarni Braci Felczyńskich w Kałuszu. W tym samym czasie parafianie dokupili 3 mniejsze dzwony, które swym pięknym harmonijnym tonem rozweselały nie tylko miasto, ale i okolice. Dopiero w 1944 r. wojska sowieckie artylerią rozbiły potężne mury kościoła do posadzki. Pozostał tylko kikut z dzwonnicy, na którym siadały bociany i żałośnie rozpaczały nad losem świątyni.

Parafia klecka graniczyła na północy z nieświeską o dwie mile, na wschodzie z cimkowicką o półtorej mili, na południu z niedźwiedzicką o dwie mile, na zachodzie z lachowicką o półtorej mili. Leży w dekanacie słuckim, a od miasta diecezjalnego Mińska oddalona jest o 16 mil. Zamieszkująca ją ludność wyznania rzymskokatolickiego, spisana w 1842 roku, liczyła 3 445 osób. Filia ta miała własne uposażenie, składające się z jednej włóki ziemi, z dwóch domów włościańskich i jednego dzierżawionego przez szlachcica. Fundusz ten pochodził z nadania Kajetana i Agnieszki Jacywiczów z włożonym na proboszcza obowiązkiem odprawiania tu mszy św. w dniach trzech świąt pryncypialnych.

Apsyda, fot. z lat 30 XX w

Kościół Św. Trójcy, farny. Fot. z lat 30 XX w

Kościół Św. Trójcy w Klecku. Zdjecie z 21.VI.1932

Wieża kościoła, fot. z lat 30 XX w

Straż przy Obrazie Najświętszego Serca Jezusa. W środku ks. proboszcz Tadeusz Grzesiak - Kleck 1936 r.

Misje Święte w Klecku 11-17.06.1939r

Kościół Św. Trójcy, farny. Fot. z lat 30 XX w

Widok na kościół św.Trójcy z mostu na rzece Łań.


Kościół Św. Trójcy w Klecku wg fotografi Jana Bułhaka lata 20 XX w. Praca zbiorowa PTK 'Nowogródczyzna' W-wa 1926r.



Pozostałości koscioła farnego(sw. Trójcy).Świątynia spłonęła w czasie II wojny światowej i została rozebrana przez ludność.Pozostał tylko fragment ściany z nietynkowanej cegły,stojący obecnie w prywatnym ogrozie.

Poprosiłem ładnie właścicielkę domku o pozwolenie na wejście do jej ogródka i zrobienie kilku fotek ruin kościoła.Pani była na tyle miła i zezwoliła!









__________________

iwona1960 liked this post

Last edited by Mariop70; April 24th, 2014 at 12:04 PM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 19th, 2008, 02:13 PM   #2012
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742









Dawna synagoga,prawdopodobnie z XVIII w.Dwukondygnacyjna część środkowa dekorowana pilastrami i wolutowym szczytem.Obecnie mieści się tu dom kultury.










Last edited by Mariop70; April 24th, 2014 at 12:09 PM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 19th, 2008, 08:12 PM   #2013
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

Szpital w Klecku
Dzięki Wojciechowi Radziwiłłowi, Marszałkowi Wielkiemu Księstwa Litewskiego został wybudowany w Klecku w 1909 roku wielki i ładny szpital. Szpital był czynny niedługo po wojnie bolszewickiej. Z braku funduszy przez kilka lat był zamknięty. Tylko w kilku pokojach mieściła się Klecka Przychodnia Lekarska. Przychodnią kierował dr Kazimierz Kraszewski, urodzony na ziemi kresowej w Kaczanowiczach, między Kleckiem a Nieświeżem. Przed II wojną światową został powołany na dyrektora szpitala powiatowego w Nieświeżu. Dr Kazimierz Kraszewski studia medyczne ukończył w 1929 r. na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie. Kiedy coraz więcej przybywało uczniów do 7-klasowej powszechnej szkoły w Klecku, bo na wsiach szkoły były tylko 4-klasowe, zarząd miasta Klecka przeznaczył budynek szpitalny na szkołę.

Autor Wacław Wierzbicki
Kresowiak, Sybirak, weteran
Historia kresowego miasteczka Kleck

Fotografie zabytkowego szpitala.


Meczet tatarski w Klecku
W Polsce przedrozbiorowej centrum społecznego życia tatarskiego tych okolic skupiało się w pobliskiej wsi Osmołowo, gdzie znajdował się meczet i siedziba gminy muzułmańskiej. Z notatki w modlitewniku rodziny Chalembeków wynika, że dopiero w 1829 roku posługi religijne sprawował w Klecku prawdopodobnie miejscowy Tatar, Woronowicz. Na założenie samodzielnej gminy muzułmańskiej wpłynęło założenie w mieście garnizonu rosyjskiego, w którym służyło wielu muzułmanów. W 1876 r. zgodę w tej sprawie wydał Muftiat Taurydzki, rok później władze gubernialne w Mińsku. Budowę drewnianego meczetu ukończono w lutym 1881 r. Plac pod niego zapisał rok wcześniej jako wakuf (dobro funduszowe gminy muzułmańskiej) Jakub Jakubowski. Głównym fundatorem, obok innych muzułmanów kleckich był jego syn Mustafa. Drewno budulcowe podarowała zawsze przychylna Tatarom rodzina Radziwiłłów, resztę kosztów ponieśli wierni.

Początkowo meczet posiadał tylko status “5-modlitewnego”. Parafia uzyskała samodzielność 5 lat później (od tego roku datują się zachowane u imama księgi metryczne). Po 1918 roku Kleck znalazł się w granicach Polski (pow. nieświeski). Meczet był dwukrotnie remontowany.

W 1911 1000 rubli wyłożyli miejscowi Tatarzy przy wsparciu inż. Konstantego Jakubowskiego. W latach 1930-31 pieniądze wyłożył Muftiat, a 160 dolarów tatarscy emigranci z USA. Meczet nie posiadał żadnych innych wakufów.

W 1937 r. gmina muzułmańska w mieście liczyła 228 osób.

Funkcję imama kleckiego w II RP sprawowali Jakub Zdanowicz (1895-1939), syn poprzedniego imama Mustafy i Mustafa Aleksandrowicz (1939-1953). „Dnia 13 sierpnia br. Imam p. Ali Woronowicz wykładał w Klecku miejscowym dzieciom zasady religii Islamu. Kurs ten który ściągnął przeszło 30 dzieci, trwał kilka tygodni. Redakcja z uznaniem wita ten czyn p. Imama, który traktuje swe wykłady jako prace społeczną. Ze swej strony redakcja jest w posiadaniu listu zbiorowego dzieci muzułman w Klecku; w liście wyrażają oni p. Imamowi A. Woronowiczowi swe podziękowanie za umożliwienie poznania w tak krótkim czasie głównych i podstawowych zasad Islamu” – informowało w 1938 roku „Życie Tatarskie”. Kilka miesięcy przed wybuchem wojny muezzinem (zastępcą imama) mianowany został Jakub Aleksandrowicz.

Przez cały okres po 1945 roku działała tu gmina wyznaniowa.

Meczet spłonął rok wcześniej (1944r) podczas brutalnej likwidacji przez Niemców ghetta żydowskiego, ale do dzisiaj ok. 150 Tatarów słucha nabożeństw odprawianych w domu imama Jakuba Żdanowicza (zdjęcie tego drewnianego domku przesyłam zainteresowanym na mail, bo widzę że tutaj nie sposób wklejać zdjęcia).
http://www.osman.livenet.pl

Fotografie nieistniejącego meczetu.

Last edited by Mariop70; April 24th, 2014 at 11:29 AM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 19th, 2008, 08:28 PM   #2014
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

Pogrom ordy na Kresach
Tatarzy, czyli Mongołowie pojawili się w dziejach polskich już w XIII w. Byli przerażająco szybcy, bitni, świetnie zorganizowani i niezwykle okrutni. W 1241 r. usiłowali przedrzeć się z Włodzimierza Wołyńskiego do serca Europy, bijąc rycerstwo małopolskie pod Chmielnikiem i Tarczkiem. Jeden tuman, 10 tys. wojowników Bajdara, poszedł na szczęśliwie zawczasu ewakuowany Kraków. Tatarzy zdobyli stolicę, tworząc m.in. legendę o przerwanym przez tatarską strzałę hejnale alarmowym z wieży mariackiej. Drugi tuman, Kajdu, przejechał się po Mazowszu i Wielkopolsce, by znów zejść się z pierwszym pod Wrocławiem.

Tablica upamiętniająca bitwę pod Kleckiem 6 sierpnia 1506 r


Tutaj, pod Legnicą, najeźdźcy roznieśli hufce ciężkozbrojnego rycerstwa polskiego, zakonu krzyżackiego i innych, mimo że szala zwycięstwa przechylała się na stronę chrześcijan. Prawdopodobnie Tatarzy zwyciężyli nie tylko dzięki niezwykłej manewrowości i pozorowanym odwrotom. Zastosowali bowiem, jak pisze Jan Długosz, smrodliwe gazy bojowe i zasłony dymne, które poraziły szlachetnych rycerzy. Jednakowoż Tatarzy w tej bitwie sami ponieśli tak ciężkie straty, że zrezygnowali z podboju zachodniej Europy i skręcili na Węgry.


Pole, na którym wojska Wielkiego Księstwa Litewskiego pod dowództwem kniazia M. Glińskiego stoczyły bitwę z Tatarami Krymskimi


Niebawem ogromne państwo mongolskie, Złota Orda stworzona przez Czyngis-chana, rozpadło się na wiele chanatów i ord. W XV w. jednym z najważniejszych stał się chanat krymski, sąsiadujący z Polską i Litwą. Orda krymska w 1475 r. dostała się wprawdzie pod panowanie tureckie, ale była to zależność pozorna. Chanowie tytułowali się bowiem przyjaciółmi sułtanów. I w istocie, bywało, że decydowali o tronie padyszacha podczas walk o władzę, podając się za "ojców" sułtana. Ponadto orda krymska nie tylko nie płaciła haraczu Stambułowi, ale sama dostawała upominki. Bardzo szybko Tatarzy wyspecjalizowali się jako straż przednia wojsk tureckich: byli zapraszani przez sułtanów jako "asysta dla wiary islamu".


Drugą specjalnością było grabienie i dostarczanie na rynek wschodni niewolników zdobywanych podczas najazdów na ziemie polskie, litewskie i moskiewskie. Na przykład w 1482 r. orda złupiła Kijów. W dwa lata później chanat krymski odciął państwo polsko-litewskie od Morza Czarnego. W 1492 r. chan Mengli Gerej wołał już do sojusznika Iwana III: "Ja zabiorę im Kijów, a zimą przybądź, ty bracie mój! Obaj pójdziemy na króla, jakże Litwa nam się ostoi? Da Bóg, weźmiemy Wilno i Kraków". Były to jeszcze czcze nawoływania: od słów do poczynań długa droga, ale Tatarzy krymscy, a potem jedyczkulscy, nogajscy, perekopscy, oczakowscy oraz budzakowscy bezlitośnie i coraz częściej wyprawiali się na ziemie Rzeczypospolitej.


Ich taktyka była prosta i skuteczna. Odziani w baranie opończe, na krępych, małych i niezwykle wytrwałych bachmatach, uzbrojeni jedynie w łuki i szable albo kije z piszczelem końskim, czyli masłaki, biegli skrycie dolinami rozdzieleni na kilka kolumn. Żywili się płatami surowego mięsa, głównie końskiego, a jako mahometanie nie jedli wieprzowiny. W zdobytych wsiach chrześcijańskich trzodę spędzali do jednej zagrody i palili, mając chrześcijan za "świniojadów". Mieli też w pogardzie chleb: "Jesteście wy bowiem jako wielbłądy prosem się obżerające", pisał np. chan do księcia moskiewskiego.


Każdy ordyniec podczas wyprawy miał zapasowe konie. Po odpoczynku przed granicą polską i jej przejściu szli dniem i nocą, z reguły odpoczywając jedynie godzinę na dobę. Wtargnąwszy skrycie i z wielką szybkością na głębokość kilkuset kilometrów w głąb Polski tworzyli kosz, czyli siły główne, rozpuszczając wiele kilkusetosobowych czambułów ze skrzydeł swych wojsk. Grabiły one, paliły, ścinały i przede wszystkim brały jasyr, czyli niewolników, których dostarczali zaraz do głównych sił. Kosz obciążony jasyrem zawracał i zmykał co sił na Dzikie Pola w kierunku Morza Czarnego.


Most na rzece Łań przy drodze z Klecka do Siniawki


Krzyż i kamień pamiątkowy na miejscu bitwy


Chorągwie polskie na ogół nie mogły Tatarów dopaść. Jeśli już roty polskie czy litewskie zmusiły ich do walki, to stawali oni w zwartym szyku, zasypywali rycerstwo strzałami i odskakiwali, pozornie bezładnie rozpraszając się po stepie. Manewr ten powtarzali aż do skutku. Byli jednak nieodporni na broń palną, którą z kolei świetnie posługiwali się Kozacy, początkowo marni jeźdźcy, ale znakomici piechurzy. To właśnie Kozacy coraz częściej stawali jako pierwsi naprzeciw ordzie.


Kiedy tatarski kosz dotarł do Dzikich Pól, za umowną wówczas granicą, dokonywała się najgorsza część tragedii: żony i córki gwałcono na oczach mężów i rodziców, chłopców obrzezywano na służbę islamu, a także dzielono łupy. Los jasyru bywał straszny, choć nie zawsze: słynna żona sułtana Sulejmana Wspaniałego, ukochana Roksolana była Rusinką, zdaje się córką popa, porwaną przez Tatarów podczas jednego z najazdów. Dla Roksolany Sulejman kazał nawet zamordować własnego syna, by utorować synowi Roksolany, Selimowi, drogę do seraju.


W początkach XVI w. twórca potęgi chanatu krymskiego Mengli Gerej słał poselstwa do Krakowa. Jednocześnie jego Tatarzy napadali na Polskę. W 1501 r. orda rozpuściła czambuły aż trzykrotnie. Mimo rozejmu Rzeczypospolitej z sułtanem w 1503 r., na Litwę latem 1505 r. ruszył kolejny wielki najazd tatarski. Agresorzy dotarli wtedy aż do Wilna, Mińska i Połocka. Zostawiali zgliszcza wsi, a nawet zaskoczonych miast, jak Kleck, i płacz uprowadzonych tysięcy ludzi. Lotność ordy była przerażająca i dotąd nikt w Rzeczypospolitej nie zdołał ich pobić w jednej bitwie.


Król Aleksander Jagiellończyk przewidywał kolejny najazd w 1506 r. Zaciągnął raców, oddziały husarii serbskiej, i gotował się do zwołania pospolitego ruszenia, zwanego na Litwie służbą ziemską. Jednakże w trakcie obrad sejmu litewskiego w Lidzie w końcu lipca dotarła wiadomość, że Tatarzy są tylko o jeden dzień marszu od Lidy. Orda krymska pod synami chana Mengli Gereja, Betim i Burnuszem, szła już tak od maja, początkowo łupiąc ziemie Moskwy. Wreszcie skręciła i przekroczyła polską granicę na Dnieprze pod Łojowem. Liczono ją na 20 tysięcy żołnierzy, choć zapewne była to liczba przesadzona.


Król Aleksander był już sparaliżowany, śmiertelnie chory, ale zdążył jeszcze zwołać pospolite ruszenie z Wielkiego Księstwa Litewskiego. Dowództwo powierzył hetmanowi wielkiemu Stanisławowi Kiszce. Jednakże i ten, "chory bardzo, nie mógł wsiąść na konia, ale z wielkim wysiłkiem kazał siebie wieźć na wozie, a widząc to panowie umyślili i poruczyli na ten czas hetmaństwo kniaziowi Michałowi Lwowiczowi Glińskiemu" - napisał anonim w tzw. Kronice Bychowca.


Dzięki kronice nieźle znamy przebieg ważnej bitwy koło Klecka 5 sierpnia 1506 r. Wysłany przez Glińskiego podjazd Serbów pojmał jakichś Tatarów: "nieco żywych przywiedli do panów, a innym głowy odciąwszy w torby powkładali". W tym czasie litewska armia urosła do 7 tysięcy rycerzy: była to sama jazda, głównie ze służby ziemskiej, która dysponowała jedynie dwoma działami.


Drugi podjazd braci Niemirowiczów przywiózł kolejnych jeńców, którzy zeznali, że kosz "carewiczów" tatarskich Betiego i Burnusza stoi pod zniszczonym Kleckiem, między rzekami Łań i Ceprą. Czambuły jeszcze nie wróciły z rabunku. Był 3 sierpnia i tego samego dnia książę Gliński ruszył z Nowogródka na kosz pod Kleckiem komunikiem, czyli bez taborów, marszem ubezpieczonym. W drodze Litwini roznieśli czambuł tatarski, po czym nocowali w Nielepowie. Tutaj Gliński pozostawił chorego hetmana Kiszkę, jako doświadczony wódz decydując się na realizację zaskakującego planu.


Kniaź orientował się bowiem, że tym razem Tatarzy chcą stoczyć otwartą bitwę. W koszu była połowa ich wojska, reszta plądrowała ziemie po Mińsk i Wołkowysk w promieniu 150 kilometrów, a ponadto żal było im porzucać tak liczny jasyr i łupy. Z czym by się "carzykowie" w Perekopie, a ordyńcy w biednych ułusach pokazali?


Gliński zauważył też, że orda, atakowana frontalnie, może z łatwością umknąć przez Ceprę na Słuck albo Turów. Dlatego zboczył z traktu nowogródzkiego i osłonięty lasami zaszedł kosz od strony bagien rzeki Łań. Zjeżdżające ze wzgórza chorągwie grodzieńska, nowogrodzka, mińska, słucka i racowie ujrzeli ordyńców gotowych do walki. Stali na bachmatach z łukami w rękach na wzniesieniu, w odległości około kilometra, oddzieleni bagnistą doliną. Zniszczyli most i zamierzali wepchnąć jazdę litewską w bagna.


Gliński posłał do przodu raców, którzy usiłowali znaleźć bród przez rzekę. Doszło do starć i harców. Tymczasem jego żołnierze pod osłoną ognia wątłej artylerii i arkebuzów rzucali ścięte drzewa, deski i chrust, tworząc dwie przeprawy przez bagna. Coraz to strzały tatarskie sięgały lekkozbrojnych, ale po trzech godzinach dwie kolumny mogły ruszyć przez bagna.


Początek był jednak niefortunny dla Litwinów, gdyż poczet wojewody Jana Zabrzezińskiego, pod jego nieobecność, wysforował się nieopatrznie do przodu i został wycięty. Podobnie uczyniła prawa kolumna, która miała odciąć ordę od drogi ucieczki na Ceprę. Wyszła zbyt szybko do przodu i została zatrzymana przez przeważających liczebnie Tatarów. Gliński dostrzegł to i osobiście poprowadził lewą kolumnę, która w gwałtownej walce obeszła skrzydło tatarskie i wyszła na tyły walczącego kosza.


Przerażeni Tatarzy, zmagający się z prawą kolumną, zaskoczeni od tyłu, rzucili się do ucieczki. W pogoń kniaź rzucił lekką jazdę lewej kolumny, która obsadziła przeprawy przez Ceprę. "Tak wielu Tatarów i koni ich w rzece i błocie było, że wojska litewskie przejeżdżały na koniach i piesi przechodzili po martwych ciałach Tatarów i ich koni" - pisał kronikarz. Tylko nieliczni zdołali wymknąć się za Ceprę. Pomiędzy rzekami Łanią i Ceprą rozpoczęło się więc wycinanie Tatarów i odzyskiwanie jasyru.


Samych jeńców krymskich żołnierze wzięli ponoć 3 tysiące i aż 30 tys. koni. Do nóg zwycięzców przypadło też ze łzami podzięki około 40 tys. mieszkańców ziem Rzeczypospolitej, którzy uniknęli strasznego losu. Gliński zasadził się jeszcze koło Klecka w oczekiwaniu na czambuły. Gromił je do 8 sierpnia. Tylko nieliczni ordyńcy z synami chana dotarli na Krym, szerząc wieść o pierwszej wielkiej klęsce w Rzeczypospolitej.


...Ale tylko dwa lata Kresy odetchnęły od najazdów.

JERZY BESALA
http://www.dziennik.krakow.pl/public

Last edited by Mariop70; April 24th, 2014 at 11:36 AM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 20th, 2008, 12:04 AM   #2015
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

Byłe koszary 9 batalionu KOP w Klecku



Budynek dowództwa Baonu K.O.P. na odcinku Kleck. Projekt arch. Tadeusza Nowakowskiego. Widok od strony elewacji przedniej.Kierownik robót inż. arch. Zygmunt Wyganowski źródło:Budowa pomieszczeń dla Korpusu Ochrony Pogranicza i domów dla urzędników państwowych w województwach wschodnich. Z. 3; 1925, Warszawa : Ministerstwo Robót Publicznych







Budynek dowództwa Baonu K.O.P. na odcinku Kleck. Projekt arch. Tadeusza Nowakowskiego. Wejście główne. Kierownik robót inż. arch. Zygmunt Wyganowski źródło:Budowa pomieszczeń dla Korpusu Ochrony Pogranicza i domów dla urzędników państwowych w województwach wschodnich. Z. 3; 1925, Warszawa : Ministerstwo Robót Publicznych




KLECK KOSZARY KOP CZ 1 16 04 2011


KLECK KOSZARY KOP CZ 2 16 04 2011


KLECK KOSZARY KOP CZ 3 16 04 2011

Last edited by Mariop70; April 24th, 2014 at 12:25 PM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 20th, 2008, 12:44 AM   #2016
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

9 Batalion KOP został sformowany w październiku 1924 w składzie 2 Brygady KOP. W listopadzie tego roku batalion obsadził odcinek granicy państwowej z ZSRR na obszarze województwa nowogródzkiego. Dowództwo batalionu stacjonowało w Klecku. W lipcu 1929 jednostka została przemianowana na Batalion KOP "Kleck". Równocześnie 2 Brygada KOP przemianowana została na Brygadę KOP "Nowogródek". W tym okresie, w skład batalionu wchodziły 3 kompanie i 16 strażnic:
1 Kompania "Rakowicze"
Strażnica "Buzuny"
Strażnica "Żurany
Strażnica "Juszewicze"
Strażnica "Lesuny"
Strażnica "Sołtanowszczyzn a"
2 Kompania "Smolicze"
Strażnica "Marysin"
Strażnica "Połowkowicze"
Strażnica "Cyckowicze"
Strażnica "Deciesany"
3 Kompania "Lubieniec"
Strażnica "Korzeniowszczyz na"
Strażnica "Bałwań" ("Batmań")
Strażnica "Jodczyki"
Strażnica "Ciecierowiec"
Strażnica "Kuncowszczyzna"
Strażnica "Helenowo" (k. m. Zaostrowiecze)
Strażnica "Mokrany"



Budynek koszar wojskowych Korpusu Ochrony Pogranicza w Klecku wg. projektu Nowakowskiego.

Last edited by Mariop70; April 24th, 2014 at 12:26 PM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 20th, 2008, 12:53 AM   #2017
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

Kleck - cmentarz katolicki. Zbiorowy grób żołnierzy 9 Baonu Korpusu Ochrony Pogranicza z lat 1924-1925


Kleck - cmentarz katolicki






KLECK CMENTARZ 16 04 2011

Last edited by Mariop70; April 24th, 2014 at 12:20 PM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 25th, 2008, 10:51 PM   #2018
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

Dudy, obwód Grodno, rejon Iwie; do 1939 r. województwo nowogródzkie, powiat lidzki, gmina Iwie

Dudy na mapie WIG z 1924 r.

Położenie na białoruskiej mapie



Kościół katolicki p. w. Narodzenia NMP z 1772 r. fundacji ziemianina Zienkowicza był filią parafii Iwje.Zamknięty w 1981 r. i zamieniony w spichlerz,został zwrócony wiernym w 1985 r.Drewniany ,jednonawowy, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i dwiema zakrystiami.Fasadę zwieńczoną trójkątnym szczytem flankują dwie czworoboczne wieże nakrytr dachami namiotowymi. Wewnątrz na stropie polichromia o motywach geometrycznych i roślinnych. Ołtarz główny barokowy, pozłacany,z kolumnami i rzeźbami. Bogato zdobiona ambona.Obok kościoła dwukondygnacyjna drewniana dzwonnica.














Last edited by Mariop70; April 29th, 2014 at 10:39 PM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 25th, 2008, 11:16 PM   #2019
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742

Przy kościele znajduje się cmentarz z wieloma starymi grobami.















__________________

iwona1960 liked this post

Last edited by Mariop70; April 29th, 2014 at 10:47 PM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote
Old August 26th, 2008, 11:49 AM   #2020
Mariop70
Registered User
 
Mariop70's Avatar
 
Join Date: Jan 2007
Location: Białystok
Posts: 5,989
Likes (Received): 1742











__________________

C-mere, iwona1960 liked this post

Last edited by Mariop70; April 29th, 2014 at 11:00 PM.
Mariop70 no está en línea   Reply With Quote


Reply

Tags
belarus, białoruś, kresy

Thread Tools

Posting Rules
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is On
Smilies are On
[IMG] code is On
HTML code is Off

Related topics on SkyscraperCity


All times are GMT +2. The time now is 05:31 AM.


Powered by vBulletin® Version 3.8.11 Beta 4
Copyright ©2000 - 2017, vBulletin Solutions Inc.
Feedback Buttons provided by Advanced Post Thanks / Like (Pro) - vBulletin Mods & Addons Copyright © 2017 DragonByte Technologies Ltd.

vBulletin Optimisation provided by vB Optimise (Pro) - vBulletin Mods & Addons Copyright © 2017 DragonByte Technologies Ltd.

SkyscraperCity ☆ In Urbanity We trust ☆ about us | privacy policy | DMCA policy

Hosted by Blacksun, dedicated to this site too!
Forum server management by DaiTengu