[Paris, je t'aime] by michal.j

[michal.j]

326. O osiemnastej Luwr zatrzasnął za nami swoje bramy, wobec czego musieliśmy szukać kontaktu ze sztuką na drugim brzegu Sekwany. Po drodze spotkaliśmy taką rzeźbę



327. A to już Musee d'Orsay. Od roku 1986 muzeum, a w latach 1900-1939 najbardziej centralnie położony dworzec kolejowy Paryża.



328. Na placyku przed głównym wejściem ławeczki i rzeźby.



329. Ale przede wszystkim - wielkie i efektowne rzeźby zwierząt!



330.



331.

[michal.j]

332. W środku prowadzono prace restauratorskie - całe 6 piętro było wyłączone ze zwiedzania, obowiązywał również zakaz robienia zdjęć. Zatem wrzucam kilka zdjęć z archiwum. Wielki zegar, który wskazywał swego czasu czas podróżnym.



333. Widok głównego holu z poziomu 2.



334. Dla porównania


źródło

335. Wskazówki się przesuwają, czyli wciąż działa



336. A dookoła - głównie impresjoniści. Choć są też rzeźby, meble, a nawet kilka kunsztownych sal reprezentacyjnych. A wszystko z okresu 1948 - 1918.

[michal.j]

337. Instytut świata arabskiego, Jean Nouvel.



338. Elewacja, wzorowana na arabskiej kratownicy (zwanej mashrabiya), jest na swój sposób inteligentna. Zawiera ona bowiem przysłony z ruchomymi listkami regulującymi dopływ światła i energii słonecznej do środka. Było tak przynajmniej w latach 80', wyrafinowana konstrukcja bowiem szybko zaczęła ulegać awariom.



339. Widok z nabrzeża w stronę mniejszej z duetu paryskich wysp - Ile Saint Louis.



340. A taki krajobraz roztacza się z Pont de la Tournelle.



341.

[michal.j]

342. Red Bull 2D Race. Człowiek kontra statek wycieczkowy.



343. Tym razem maszyna była szybsza.



344. A to już drugi brzeg. Marais, czyli dzielnica łącząca Żydów, artystów i homoseksualistów. To tutaj można natrafić na ul. Złych Chłopców i ul. Ciągnięcia Kiełbaski.
Nasza ulica jest jednak jak najbardziej grzeczna - to deptak między Rue de Rivoli i Rue Saint-Antoine.



345. Fajny kawałek niemonumentalnego Paryża.



346.



347. O tym budynku czytałem w muzeum architektury. Chciałem go zobaczyć, ale nie miałem pojęcia gdzie jest - no i przypadkowo udało mi się znaleźć. Do 2008 roku straszyła tutaj jedna z nielicznych w Paryżu ślepych ścian. Dobudowano jednakże te oto loże, powybijano okna, doświetlając ciemne wnętrze, zmieniono równocześnie układ pomieszczeń. A wszystko to kosztem bodajże 1,9m chodnika w najszerszym miejscu



Ludzie, nie krępujcie się komentować!

[timit]

Ludzie zamilkli w zachwycie

[Cz@rek]

A ja znowu kręce głową z niedowierzania ile miejsc po raz koleiny przegapiłem Ile razy by się człowiek nie wybrał zawsze cos przegapi,a często dreptało się nieopodal.
I to jest piękne Inspiruje do kolejnych wyjazdów a taki wątek jak ten tylko to potęguje

[michal.j]

348. Koło Bastylii znajdujemy nieduży park. Miejsce wręcz wymarzone, aby zjeść zakupione po drodze sushi. Całkiem niezłe i niedrogie, swoją drogą.



349. Okazuje się, że ktoś wprowadził nas w błąd i paradoksalnie na Placu Bastylii wcale nie znajdziemy Bastylii. Ponoć została rozebrana bez pozwolenia, a nawet wiedzy konserwatora zabytków. Sytuacja podobna jak z pewną wrocławską kamieniczką. Cała podróż na darmo, fotografujemy więc tę oto nędzną kolumnę - Colonne de Juillet.



350. A to kanał świętego Marcina. W oddali wieżowce mieszkalne XIII dzielnicy - Italie.



351. To już zdjęcie ze stacji pierwszej linii paryskiego metra. Jej budowa była nie lada wyzwaniem dla inżynierów - stacja znajduje się bowiem pod gołym niebem, na dwóch zakrętach w przeciwnych kierunkach, pod placem, a nad kanałem (którym przepływają wciąż statki - głównie wycieczkowe). A propos kanału: pod Placem Bastylii wpływa on pod ziemię do tunelu - paryskich kanałów, które Victor Hugo nazywał trzewiami lewiatana. I trzeba w tym miejscu przyznać, że lewiatan musiał być bestią, o dość rozbudowanym wnętrzu, gdyż statki wypływają na powierzchnię dopiero dwa kilometry dalej.



352. Baśniowe klimaty na stacji.



353. Na dodatek w 3D!

[skansen]

To prawda - oglądam w milczeniu. Po pierwsze: zastanawiałem się jak uzyskujesz taką plastykę obrazu, coś co przypomina lekką manipulację suwakami. Wywołujesz z RAW-ów? Po drugie, gdy mieszkałem w Paryżu przez miesiąc to właśnie w dzielnicy Marais, z czego się niezmiernie cieszę, bo dane mi było poznać miasto z perspektywy bardzo kolorowego (w sensie kulturowym, nie rasowym) centrum metropolii. Rue de Rivoli - ta ulica już zawsze będzie moją ulubioną ulicą Paryża. Po tygodniu czułem się jakbym w Paryżu mieszkał od lat. Nieobce mi były poranne rytuały polegające na piciu tej samej kawy w tej samej kawiarni o tej samej porze i kupowaniu tego samego pieczywa w lokalnej piekarni, nawet można było zamienić kilka słów po francusku ze sprzedawcami, nie ucząc się wcześniej tego języka. Ale dosyć o mnie... Michale - jest to jeden z przyjemniejszych wątków fotograficznych na forum przynajmniej z dwóch powodów: świetne miasto i świetne kadry. Czekam na więcej, dużo jeszcze masz zdjęć?

[AMS guy]

Originally Posted by michal.j

350. A to kanał świętego Marcina. W oddali wieżowce mieszkalne XIII dzielnicy - Italie.

Czyli jednego z największych koszmarów Paryża - betonowa platforma na sztucznym wzniesieniu oderwana od reszty miasta, ponure, zdewastowane wieże, stojące zbyt blisko siebie i nagromadzenie problemów społecznych. Prawdziwy czyrak wewnątrz Périphérique.

[michal.j]

Originally Posted by skansen

To prawda - oglądam w milczeniu. Po pierwsze: zastanawiałem się jak uzyskujesz taką plastykę obrazu, coś co przypomina lekką manipulację suwakami. Wywołujesz z RAW-ów?

Wtedy byłem młody i głupi, a na domiar miałem za małą kartą pamięci, wobec czego RAWy stanowią pewnie 5-7% wszystkich zdjęć. Co nie oznacza jednak, że odmówiłem jpgom tej drobnej przyjemności z suwakami w roli głównej.

Originally Posted by skansen

dużo jeszcze masz zdjęć?

Jeżeli brać pod uwagę ten rok, to zbliżam się niestety do końca. Poszło jakieś 80% zdjęć. Został jeszcze Montmarte, Espace Dali, Luwr i Stade de France.
Ale w zanadrzu mam jeszcze małe co nieco z dawnych lat - panoramy z wieży Eiffla, Grande Arche, Tour Montparnasse, muzeum Rodina, Disneyland, Wersal, Ogrody Luksemburskie... hohoho!
Ale to już raczej po dłuższej przerwie.

[rafal_sks]

Panowie a może ktos posiada zdjęcia tej dzielnicy z filmu "Dzielnica 13"?

[michal.j]

354. Wbijamy do metra, przesiadamy się na Nation (akurat remontowali stację, co bardzo mnie cieszy - jestem z nią związany emocjonalnie), wysiadamy na Anvers, uderzamy do funikulary i oto jesteśmy na naturalnym dachu Paryża. Montmartre!



355. Trochę bliżej, ale dalej niewiele widać - pogoda nie zapewniała wtedy optymalnej widoczności, a na dodatek źle ustawiłem aparat. Wybaczcie więc jakość



356. Widok w kierunku południowo-wschodnim: kościół Saint Vincent de Pau w X dzielnicy.



357. Święty Eustachy z Panteonem w tle.



358. Centrum Pompidou i wieżowce XIII dzielnicy.



359. Notre Dame i wieża Saint Jacques.



360. Pozostałą część panoramy wypełniały naturalnie malownicze, paryskie dachy.



361. A za naszymi plecami - monumentalna bazylika Sacre-Coeur.

[boczek]

wychodzi na to, że "trzynastka" to jedno wielkie blokowisko...i tak w zasadzie jest.

[michal.j]

Mieszkałem swego czasu dwa tygodnie w trzynastce, chociaż na północ od placu Italie. Fakt, że w drugą stronę jest blokowiskowo, ale tamtejsze Chinatown też ma swój urok;-)

[AMS guy]

Hehe, fascynujący upiór trzynastki powraca - nieczynny tunel kolejowy gdzieś między wieżami Olympiades. Tego miasta nigdy nie mam dosyć.

[boczek]

co ty masz z tym tunelem? a tak naprawdę to może się okazać, że są conajmniej dwa nieczynne tunele w tej okolicy.

[AMS guy]

Originally Posted by boczek

co ty masz z tym tunelem? a tak naprawdę to może się okazać, że są conajmniej dwa nieczynne tunele w tej okolicy.

Zgadza się, też ostatnio odkrywam, że jest ich więcej. Co ja mam z tym tunelem? Może nie z samym tunelem, a raczej z całą okolicą Italie, choć muszę przyznać, że gdy na horyzoncie widzę wieżowce Olympiades, to pierwsze co mi się przypomina, to właśnie jeden z tych tuneli. Okolica Place d'Italie, gdy po raz pierwszy ją zobaczyłem, zrobiła na mnie duże wrażenie - w sensie ogromnego wstrząsu. Zderzenie XIX-wiecznej urbanistyki - typowo paryskie kamienice, kwiatki, trawniki z tym tworem drugiej połowy XX w. - jakieś wyrwane z kontekstu budowanie, wydało mi się niesamowicie inspirujące. Ta okolica jest porażająco nieludzka. Są na świecie znacznie wyższe budynki, znacznie gęściej zabudowane obszary i dużo gorsze rozwiązania urbanistyczne, ale akurat to miejsce wyglądało w moich oczach fatalistycznie. Może właśnie przez bezpośredni kontakt z poprawną XIX-wieczną urbanistyką, która wypełnia prawie cały Paryż.

Co do samego tunelu, to za każdym razem gdy tam byłem, sceneria mogłaby posłużyć za tło do jakiegoś thrillera, opowiadającego o wykolejeniu ludzkiej cywilizacji. Raz na tych torach kilka osób czegoś szukało, grzebiąc w śmieciach, innym razem jakiś wariat pchał na siłę wózek pełen gałganów, ukradziony z supermarketu i przewracał się co chwilę - najwyraźniej musiał mieszkać w tym tunelu. Jeśli po tylu latach wciąż tak dobrze to pamiętam, to okolica naprawdę musi być niebanalna

[michal@waw]

Paryż to najpiękniejsze miasto na ziemii i Twoje fotki tylko mnie utwierdzają w tym przekonaniu;-)

[Wawrzyniec Senes]

@AMS Guy zwykle daje czadowe opisy. Mój ulubiony park to But Szamount -nie wiem jak się to pisze. Ten po byłym kamieniołomie z tunelem pod spodem.

Trochę tam moderniści napaskudzili w tym Paryżu., ale tak nieśmiało nie to co gdzie indziej.

Ale miasto trwa i trwa mać! I to się czuje!

Dla mnie jest coś niesamowitego w stałości, w tym, że miasto to przez przynależność do kultury europejskiej (do jej rdzenia) było mocno odporne na wszelkie izmy, artystyczne i ideologiczne (bo miało ich zbyt dużo i do każdej nowinki podchodziło sceptycznie) zarazem stanowiąc dla prowincjuszy stolicę świata ze wszelkimi tego konsekwencjami.

I ten Sartre szkolący tych kambodżanskich intelektualistów-tyranów-ideologów jak i Corbusier zarażający swoją rozpierduchą urbanistyczną prowincje na świecie przy jednoczesnym niesłychanym burżuazyjno-rewolucyjnym charakterze Paryża, z bardzo wyrażną strukturą burżazyjną. Kto był w paryskiej kamienicy na ostatnich piętrach w tych mysich norkach z kolorowymi i migracją ten czuje bluesa.

Ale właśnie miasto trwałe i niezmienne odporne na Corbusiera i rewolty.

Czesław Miłosz niegyś napisał o tym wiersz, o trwałości tradycyjnego europejskiego miasta. Bardzo trafnie oddaje on to co piszę wyżej.

RUE DESCARTES

Mijając ulicę Descartes
Schodziłem ku Sekwanie, młody barbarzyńca w podróży
Onieśmielony przybyciem do stolicy świata.

Było nas wielu, z Jass i Koloszwaru, Wilna i Bukaresztu,
Sajgonu i Marakesz,
Wstydliwie pamiętających domowe zwyczaje
O których nie należało mówić tu nikomu:
Klaśnięcie na służbę, nadbiegają dziewki bose,
Dzielenie pokarmów z inkantacjami,
Chóralne modły odprawiane przez panów i czeladź.

Zostawiłem za sobą pochmurne powiaty.
Wkraczałem w uniwersalne, podziwiając, pragnąc.

Następnie wielu z Jass i Koloszwaru, albo Sajgonu albo Marakesz
Było zabijanych ponieważ chcieli obalić domowe zwyczaje.

Następnie ich koledzy zdobywali władzę
Żeby zabijać w imię pięknych idei uniwersalnych.

Tymczasem zgodnie ze swoją naturą zachowywało się miasto,
Gardłowym śmiechem odzywając się w ciemności,
Wypiekając długie chleby i w gliniane dzbanki nalewając wino,
Ryby, cytryny i czosnek kupując na targach,
Obojętne na honor i hańbę i wielkość i chwałę,

Ponieważ to wszystko już było i zmieniło się
W pomniki przedstawiające nie wiadomo kogo,
W ledwo słyszalne arie albo zwroty mowy.

Znowu opieram łokcie o szorstki granit nabrzeża,
Jakbym wrócił z wędrówki po krajach podziemnych
I nagle zobaczył w świetle kręcące się koło sezonów

Tam gdzie upadły imperia, a ci co żyli, umarli.
I nie ma już tu i nigdzie stolicy świata.
I wszystkim obalonym zwyczajom wrócono ich dobre imię.
I już wiem, że czas ludzkich pokoleń niepodobny do czasu Ziemi.

A z ciężkich moich grzechów jeden najlepiej pamiętam:
Jak przechodząc raz leśną ścieżką nad potokiem
Zrzuciłem duży kamień na wodnego węża zwiniętego w trawie.

I co mnie w życiu spotkało było słuszną karą,
Która prędzej czy później łamiącego zakaz dosięgnie.
1980

http://www.milosz.pl/w_rd.php


To o "ideach uniwersalnych", również tych modernistycznych.
No niejeden nawrócony modernista zrzucił duży kamień na wężą czyli tradycyjne zwyczaje budowlane swoich krajów, gardząc tym co mogło by się rozwinąć jako naturalna ciągła kulturowo tkanka, bez tego pójścia na skróty.

Było nas wielu, z Jass i Koloszwaru, Wilna i Bukaresztu,
Sajgonu i Marakesz,

Mozna by to przetranspondować na towarzyszy modernistów, jak wracali do siebie
A młody Miłosz był w Paryżu na stypendium w 1931 roku, póżniej wielokrotnie wracał.

[AMS guy]

Originally Posted by Wawrzyniec Senes

@AMS Gay jak zwykle daje czadowe opisy.

Dziękuję, ale proszę nie przekręcać mi nicka! Jedna literówka, a znaczenie zupełnie inne