Historia e Shqiptarëve | Albanian History

[rene1234]

Huti you are the best , welcome back man

[Huti]

Originally Posted by rene1234

Huti you are the best , welcome back man

[KingGenti]

Cikago leshi qe na ben si shkollar i mbaruar ketu me te njejtat faqe librash qe i poston perhera.Rrofte Cameria Shqiptare

[Kulla]

edit......

[KingGenti]

Kujtime nga Cameria

[KingGenti]

Vazhdim

[KingGenti]

[KingGenti]

Shqiptaret ne Venecia,fantastike.

image hosted on flickr


nela.bell

[Huti]

Shkijeviqat ty me leshua Prizrenin.

[Huti]

[KingGenti]

Originally Posted by Huti

Shkijeviqat ty me leshua Prizrenin.

O nonat jua q***

[gjergjkastrioti]

Ahmet Zogu i shqipëroi për herë të parë e të vetme të gjithë emërvendet, Ja emrat e rinj të fshatrave, një për një për të gjithë Shqipërinë

Pak ditë më parë, nëpërmjet mjeteve të informimit publik, u njoha me shqetësimin që emrat e fshatrave tona janë me ndikime e trajtë të huaj.


Kur është fjala për shqetësime e interesa kombëtare për mua nuk ka rëndësi se cilët janë ata që shtrojnë çështje e probleme të karakterit kombëtar, se të gjithë këta ia duan të mirën vendit të vet. Ndaj, kushdo qofshin meritojnë respektin tim.
Më erdhi mirë që një problem kaq serioz e shqetësues për kombin tonë u artikulua botërisht. Shqetësimi i ngritur tani nuk ishte një rrufe në qiell të kthjellët, por një problem kombëtar, i akumuluar ndër vite për t’u bërë një ditë publik. Plot 74 vite më parë ky problem, që ngrihet sot, nuk qe problem OJQ-sh e individësh, por një problem shtetëror e qeveritar, që mori zgjidhje.
Por nuk mund të mos shpreh keqardhjen që ky shqetësim nuk u ngrit asnjëherë nga institucione të specializuara te shtetit shqiptar, si dhe as nga një mori institutesh të “pavarura” (që të gjithë të varur te politika), që kanë mbirë si kërpudha për të zhvatur para nga donatorë vendas e të huaj, por, që pak ose aspak po u shërbejnë interesave kombëtare.
Tani më nuk është i panjohur fakti që shumica e emërvendeve;të fshatrave, lagjeve, qyteteve, lumenjve janë me prejardhje e ndikime nga gjuhë të huaja të shteteve fqinje. Kjo gjë ka ndodhur për shkak të pushtimeve afatgjata e afatshkurtra të vendit tonë nga shumë shtete e kombe të tjera, të afërt e të largët.
Shqipëria dhe shqiptarët kanë njohur sulmet e pushtimet e fiseve barbare të gotëve, astrogotëve, visigotëve, hunëve, avarëve, maqedonasve etj. Shqipëria e shqiptarët kanë njohur tri pushtime rreth 500-vjeçare secili prej tyre- të romakëve, bizantëve dhe osmanëve. Vetëm në periudhën 1912-1944, gjatë 32 viteve, Shqipëria ka njohur invadimet e pushtimet serbe, bullgare, austro-hungareze, malazeze, greke, italiane e gjermane; plot 8 shtete e tetë kombe të tjerë.
Të gjithë këta pushtues barbarë shkatërruan e plaçkitën çfarë gjetën mbi tokë. Ata vranë e masakruan mijëra atdhetarë shqiptarë, që nuk duronin zgjedhën e pushtimit dhe luftuan kundër tyre, të gjithë ata që mbrojtën vatanin, gjuhën e flamurin. Por dëmi më i madh që i sollën këtij vendi qe shkatërrimi i kulturës iliro- shqiptare dhe injektimi në vend të saj i kulturave të tyre.
Nga pushtuesi i parë e deri tek më i fundit e dinin mirë se sa më shumë të pushtonin shpirtin e mendjet e shqiptarëve, aq më rehat sundonin dhe më shumë zgjasnin pushtimin e tyre. Ndaj e filluan nga kjo anë. Të gjithë fuqitë pushtuese punuan për këtë qëllim me laps e me program. Fillimisht goditën ndjenjat fetare. Të krishterët ndërtuan pafundësisht kisha e objekti të tyre të kultit. Myslimanët ndërtuan me po aq zell xhami e tyrbe. Ekspansioni fetar qe në plan të parë të tyre, sepse shumica e pushtuesve nuk qenë shtete laikë, por qenë shtete ideologjikë fetarë. Ky ekspansion fetar vazhdon edhe sot me të gjithë format e mënyrat dhe konstatohet lehtësisht nga kushdo, herë si një përpjekje tinëzare e herë e hapur e antishqiptarëve për të përmbysur raportet reale fetare, ashtu si ethshëm po tentojnë të ndryshojnë raportet etnike.
Të mos harrojmë, atë që e bënë në shekuj e mijëvjeçar, po e bëjnë edhe sot qetë-qetë, pa i trazuar askush. Dhe ngushëllohemi, se, po “globalizohemi”, po “evropianizohemi”! Po në cilin shtet fqinj, mund ta kenë bërë dhe mund ta bëjnë shqiptarët, atë që të tjerët po e bëjnë kundër nesh? Në asnjë prej tyre, se edhe pse ato vende e ata qytetarë “globalizohen” e “evropianizohen”,ashtu si ne, po guxove të bësh në vendet e tyre atë që ata bëjnë këtu, ta shkurtojnë gjuhën e t’i presin këmbë e duar!
Të gjithë pushtuesit, me po aq zell sa punuan për të përpunuar mendjet e besimtarëve, punuan edhe në fushën e etnokulturës, duke futur elementë të veshjes, zakoneve, kuzhinës e të gjuhës së tyre. Ndër këta elementë ata si më të rëndësishmin konsideruan emrat e vendeve në gjuhën e tyre, të cilat në planin afatgjatë ishin për ta piramida të vërteta territoriale në brendësi të vendit tonë. Të gjithë e shohin se, edhe sot, këto piramida të vëna prej tyre në kohë pushtimesh, shovinistët po i përdorin si alibi në luftën e ethshme të tyre për të ndryshuar raportet etnike në Shqipëri, me synimin e vetëm për ta kthyer vendin tonë, ashtu si nuk është, në një shtet multietnik.
Po t’u hedhësh një vështrim të gjithë emrave të fshatrave, lagjeve e qyteteve dhe të lumenjve, të parcelave e të ngastrave të tokës, të shumtët janë me ndikime e huazime nga vendet pushtuese fqinje.
Emërvendet e Lindjes, Verilindjes dhe të Veriut janë me prejardhje sllavo-maqedonase-bullgare, të Veriperëndimit me prejardhje malazeze, pjesa bregdetare perëndimore me prejardhje romake, të Jugut e Juglindjes me prejardhje greke.
Në këtë rast nuk kam si qëllim të pasqyrojë vlerat e padiskutueshme shtetformuese të regjimit të Ahmet Zogut, por mbreti Zog ishte ai që bëri tentativën e parë dhe të vetme për t’i shqipëruar të gjithë këto emërvende me prejardhje nga gjuhët dhe ndikimet gjuhësore të pushtuesve. Një përpjekje e tillë nuk u bë as gjatë regjimit të gjatë komunist e as në këto njëzet vite që ne, shqiptarët, i quajmë rëndom vite të tranzicionit.
Ishte mbreti Zog që këtë fenomen nuk e la vetëm si shqetësim qytetar e atdhetar. Në pranverë të vitit 1937 shqetësimi për emrat me ndikime të huaja e të imponuar nga të huajt u ngrit në Parlamentin Shqiptar, i cili votoi për ndryshimin e tyre. Me dekretin e datës 5 maj, Zogu I, Mbret i Shqiptarëve vendosi për ndryshimin e emrave dhe autorizoi qeverinë për të vepruar. Qëllimi i këtij dekreti shprehet qartë në Nenin 1, ku shkruhet: “Autorizohet qeveria për të zëvendësuar me emra të përshtatshëm ato të disa prej qyteteve, katundeve, lagjeve, lumenjve të Mbretërisë, të cilat kanë humbur në kohën e shkeljeve dhe okupacioneve të huaja emrat origjinalë të tyre për të marrë emra të imponuar nga të huajt”.
Në zbatim të ligjit mbi “Ndryshimin e emrave të disa katundeve, qyteteve, lagjeve, lumenjve etj” në të gjithë prefekturat e mbretërisë u ngritën komisione shtetërore, të cilat do të bënin studimin e konvertimin e të gjithë emërvendeve të deriatëhershme. Ndërkohë, në çdo komunë apo bashki u ngritën komisione të tjera vendore. Në krye të komisionit qeveritar ishte Ajet Libohova. Pas 14 muajve pune intensive komisionet shtetërore vendore të komunave, të bashkive dhe të prefekturave të vendit kryen studimet e duhura dhe morën vendimet përkatëse, të cilat ia paraqitën komisionit qendror. Komisioni qendror, në gusht të vitit 1938 ia paraqiti komisionit të posaçëm të qeverisë për miratim. Në përbërje të Këshillit të Ministrave që vendosi për ndërrimin e emrave morën pjesë Faik Shatku-zv.kryeministër e ministër i Drejtësisë (që drejtoi edhe mbledhjen), Ekrem Libohova-ministër i Jashtëm, Musa Juka-ministër i Brendshëm, Kolë Thaçi-ministër i Financave, Abdurrahman Dibra-ministër i Arsimit, Rrok Gera-ministër i Ekonomisë. Siç shihet dy (të dy ministra) nga 6 anëtarët, madje njëri dhe kryetari i këtij komisioni, qenë dibranë.
Në përfundim të shqyrtimit Këshilli i Ministrave me një vendim të posaçëm vendosi që emrat e katundeve, qyteteve, lagjeve e lumenjve të ndryshohen siç do t’i bëjmë të ditura më poshtë. Për ilustrim po marrim disa nga prefekturat, ku ndikimet e huaja kanë qenë më të mëdha e për të cilat pretendimet shoviniste janë akoma më të mëdha. Këto prefektura janë në skajet e kufijve të sotëm shtetëror, por i njëjti fenomen ka ndodhur edhe në të gjithë prefekturat e tjera, edhe pse ata ndodhen në brendësi të vendit.
Le të fillojmë me emrat e vendeve, ku pretendimet shoviniste sllavo-maqedono-bullgare janë ngritur në sistem nëpërmjet shoqatave dhe të partive të tyre antishqiptare të ngritura mbi baza të pretendimeve etnike “të pakicave” të tyre kombëtare.
Prefektura e Dibrës: Nga 153 fshatra (pa nënprefekturën e Burrelit) nuk ndryshuan emrat e 34 fshatrave dhe ndryshuan emrat e 119 fshatrave (80 % e të gjithë fshatrave), si më poshtë: Bellovë-Bardhushe, Cerjan-Kërrabaj, Çetush-Bregasi, Dohoshisht- Hysenaj, Grevë-Grindushë, Ilnicë-Kreshtë, Melan-Miellaj, Pejkë - Bishtore, Pjeçë-Kurrizaj, Pollozhan-Kuqelinë, Rabdishti-Lugina, Rrashnapojë - Rrafshinë, Staravec-Shëngjergj, Tomin-Dëshmoraj, Trepça-Vjeshta, Ushtelenza-Begata, Zagradi-Qytetëza, Zimuri-Dimnori, Hoteshi-Tejdrini, Lishani-Ledhaj, Luznia-Petritaj, Allajbegi-Draguoni, Bllata e Epërme-Burimi i Epër, Bllata e Poshtme-Burimi i Poshtëm, Çernena-Zheshkorja, Dovolani-Lëndina, Grazhdani-Moisiu, Kërçisht i Epër-Gur i Epër, Kërçisht i Poshtëm-Gur i Poshtëm, Kllobçisht-Lisi i Madh, Kovashica-Farkëtorja, Oboku-Bujkaj, Pesjaka-Rranxa, Pocesti-Ujmira, Popinara-Pjeshkorja, Vojnika-Brrakaj, Bahutaj-Mallasi, Bulaçi-Kulaçi, Blliçaj-Shalësi, Borovjani-Përpjekasi, Brest i Epër-Brezi i Epër, Brest i Poshtëm-Brez i Poshtëm, Berzhdani-Karahasanaj, Deshati-Gjylaj, Kishavec-Kishaj, Limjani-Lymaj, Sohodolli-Thatina, Shimshani-Shëmria, Vranjt-Pishaj,Kalla-Kallëza, Sllatina-Floriri, Shumbati-Dushkaj, Venishti-Vëneshta, Ratkaj-Rrathaj, Selishta-Shpatinaj, Bulqiza-Bylmetaj, Dushaj-Njomëza, Vajkal-Vrapkali, Krajka-Krekëza, Lubaleshi-Pjellorja, Safraçani-Tryezgjana, Strikçani-Thatushi, Zerqani-Arta, Boçeva-Kuqlashi, Çereneci-Sukthi, Gjorica e Epër-Bukuroshi i Epër, Gjorica e Poshtme-Bukuroshi i Poshtëm, Homeshi-Skënderaj, Kovashica-Guramira, Mazhica-Kështenjasi, Okshatina-Miroshi, Stushaj-Dushkaja, Topojani-Ura, Borova-Brinjasi, Gjinoveci-Gjinaj,Klenja-Theknore, Sebishti-Trimaj, Strebleva-Shllinëza, Trebisht Çelepi-Treanas i Mesëm, Trebisht i Epër-Treanas i Epër, Trebisht Muçinë-Treanas i Poshtëm, Zabzun-Ushtima, Lejçani-Gurakuqi, Lladomerica-Djegas, Okshtuni-Hoxhëmuglli, Ostren i Madh- Plakasi i Madh, Ostren i Vogël-Plakasi i Vogël, Radoveshi-Ranga, Smolliku-Shkoza, Tërbaçi-Thakas, Tuçepi-Kumbulla, Golevishti-Shpatllasi, Izvira-Bushaj, Sepetova-Gropaj, Mireshi-Miraj etj.
Prefektura e Kosovës (Kukësit):
Për nënprefekturën e Qendrës nga 28 fshatra gjithsej, nuk ndryshuan emrat e 9 fshatrave dhe ndryshuan emrat e 19 fshatrave (rreth 70 % e tyre), si më poshtë: Brruti-Thupra, Gostili-Gushtaj, Myçi-Rrasa e Lekës, Dobruca-Ujmira, Peraj-Bardhoshaj, Perollaj-Lugina, Vranishta-Malishta, Zaharishta-Trojëza, Nikoliqi-Nikolaj.
Për në prefekturën e Lumës, nga 76 fshatra gjithsej, nuk ndryshuan 29 prej tyre dhe ndryshuan emrat e 47 fshatrave (ose 60 % e tyre), si më poshtë: Bardhoc-Bardhoshi, Bela-Bardhaj, Borja-Lulëzimi, Brekinja-Bregina, Cernaleva-Pyllishta, Kollovozi-Kodraj, Kasharishta-Kepaj, Novosej-Katund i Ri, Oreshka-Rreshka, Orgjosta-Burimaj, Shishtaveci-Fushaj, Zapodi-Pikllimaj, Bushtrica-Ranishte, Kllasi-Kalisi, Ploshtani-Plotaj, Radomira-Bukuroshi.
Për nënprefekturën e Malësisë së Gjakovës, nga 145 fshatra gjithsej nuk ndërruan emër 41 prej tyre dhe i ndërruan emrat 104 fshatra (70 % e tyre), si më poshtë: Myhejani-Mehaj, Vladi-Fusha, Leniçi-Lendishti, Zharka-Brezdaja, Bratoshnica -Vllaznija, Koçanaj-Kallishta, Tepla-Pla, Peraj-Bjeshka, Raja-Shkambi, Dushaj-Dushkaja, Dojane-Kuvendi, Resuj-Rreth Uji, Viliq-Leka i Zi, Radogosh-Dëshira, Visoç-Sukthi, Vatoc Vidric-Fangu i Vogël etj.etj.
Prefektura e Elbasanit: Nga 180 fshatra, nuk ndryshuan emrat e tyre 92 fshatra dhe i ndryshuan 88 fshatra, pra, rreth 50 % e tyre, si më poshtë: Bradasheshi-Bregsheshi, Godoleshi-Pemëza, Jagodina-Oriza, Jateshi-Trashi, Karakullaku-Mbikusha, Kozani-Edhëza, Kuqani-Arrasi, Meliza-Mbleta, Murriqani-Uriqaj, Petreshi-Gjurmasi, Reçani-Lisaj, Shushica-Rraza, Martaneshi-Kaptina, Fenarsi-Flaka, Kostenja-Gështenja, Zdrajsha-Muzhagja, Biçakaj-Briskaj, Broshka-Shkumiza, Kajani-Shkëmbi, Budini-Bletëza, Dushkani-Dushkaja, Koçani-Koçaj, Isufmuçani-Muçani, Terbsaçi-Rrushnaja, Viskiqi-Vendkeqi, Babja-Shulorja, Dragostunja-Melqiza, Gizaveshi-Lajthiza, Hotolishti-Balldrethi, Kokreva-Kokrraj, Letmi-Verasi, Vulçani-Gjemthi, Bezeshta-Qyteta, Oraka-Uraka, Rashtani-Ballkuqi, Raica-Suta, Somotina-Bardhaj, Skroska-Shtresa, Straniku-Shqiponja, Vehçani-Shpatza, Jeronishti-Lana, Zavalina-Maskartha, Bejliku-Prona, Bizhdeni-Dafinëza, Gostima-Ujza, Shtermeni-Shkozet, Serica-Verriza, Terepsenishti-Bliza etj. etj.
Vazhdojmë me emërvendet e Juglindjes, tek të cilat konstatohen ndikime maqedone e greke.
Prefektura e Korçës:
Nga 137 fshatra gjithsej nuk ndryshuan emrat e 35 fshatrave dhe ndryshuan emrat e 102 fshatrave (ose 75% e tyre), si më poshtë: Barçi-Bardhi, Belartoja-Mesi, Biranji-Niraj, Boboshtica-Manëza, Bellovoda-Ujë i Bardhë, Bulgareci-Arbëri, Çiflik Shemoll-Fushëkuqi, Dersniku-Lakthi, Dishnica-Mullias, Drenova-Thanëza, Dvorani-Kurtaj, Kamenica-Mulçija, Orman Çiflik-Gjashtë Dëshmorët, Polena-Pullazi, Porodina-Rushaj, Pulaha-Pulaj, Ravoniku-Rafshaj, Rembosi-Drithas, Vashtemija-Vashëza, Vinçani-Vinjolli, Voskopi-Vreshtëza, Nikolica-Nikaj, Sinica-Mollëza, Kolaneci-Kalaji, Liboniku-Shelgasi, Pirku-Prika, Plovishti-Plepaj, Pocesta-Prita, Vloçishti-Reza, Zvirina-Burimasi, Brozdoveci-Degaj, Peshtani-Brinjari, Rosoveri-Rosaj, Toroveci-Koroziu, Varvara-Varrëza, Vrepcka-Harabeli, Xerja-Kryebardha, Doberçani-Shkrepaj, Copeli-Kopshti, Moglica-Liresi, Zemblaku-Zembraj, Podgorija-Temali, Zvezda-Gelqerasi, Posteci-Shen Pali, Gjergjevica-Gjergjaj, Kushova-Pishaj, Lozhani-Vreshtari, Osoje-Bredhasi, Tresova-Hijëza, Grabocka-Kueba, Leshnje-Lathias, Lubonja-Dashasi, Panariti-Dashamiri, Stratoberdha-Ushtriza, Treska-Arishta, Trebicka-Tribigasi etj. etj.
Tani vijojmë me Jugun e Shqipërisë, ku hasen ndikime greke.
Nënprefektura e Leskovikut: Nga 32 fshatra, nuk i ndryshuan emrat e mëparshëm 12 prej tyre, ndërsa i ndryshuan emrat 20 fshatra, si: Cercka-Bukëz, Çarshova-Mazaraku, Hosecka-Shpati, Leshova-Ripas, Pobickë-Vashëza, Postenan-Morriza, Radanj-Rradha, Radat-Rrodhëza, Rodohova-Punmira, Sarandopori-Vehaj, Vrepcka-Pjeshkëza, Izgar-Shkoza, Kovaçisht-Farkaj, Kreshova-Dardhas, Melani-At Stathaj, Mbreshtani-Breshta, Toranik-Ahishta, Zguraleci-Guraleci.
Nënprefektura e Kolonjës:Nga 50 fshatra gjithsej, 22 fshatra nuk i ndryshuan emrat, ndërsa 28 fshatra i ndryshuan emrat e mëparshëm, si: Bejkova-Bujarasi, Borova-Pishaj, Gostivishti-Rrushkaj, Kodra-Kreshniku,Mesiçka-Mshikza, Psari-Peshkasi,Rehova-Bubullina, Vodica-Shenkolli, Zharkanji-Zezaka, Gozhdarazhde-Çmershi, Kamniku-Gurishtë, Leshnja-Lajthia, Radimishti-Gurëza, Bezhani- Grykaj, Koseli-Kedhasi, Skorovoti-Shendelli, Mileci-Kroj i Madh, Lencka-Gurë i Bardhë, Orgocka-Pendari, Selinicë e Pishës-Pyllasi.
Prefektura e Gjirokastrës:
Në komunën e Qendrës, nga 80 fshatra, nuk ndryshojnë emër vetëm 22 fshatra dhe e ndryshojnë emrin 58 fshatra (75 % e gjithë fshatrave), si më poshtë: Derviçan-Kukel,Dhoksat-dushka, Dhuvjan-Pronjat, Frashtan-Arbëri, Goranxi-Gur i Zi, Gorice-Bregu, Grapshi-Gravë, Hashova-Drague, Kakozi-Miraj, Nokova-Visi, Palokastra-Kështjella, Sofratika-Shufrati, Saraqinishta-Gjerni, Tranoshishta-Trandaj, Vanista-Vëneshta, Cepuna-Çepaj, Zhulat-Shulaj, Dropull-Fusha e Drinit, Deshnica-Dërrasa, Hoshtova-Kodra, Nivani-Nënmali, Sheperi-Sipër, Topova-Lajthiza, Konispoli-Çamëria, Çuçat-Cuca, Aligat-Trilagje, Dishat-Vishëza, Ninat-Nënëza, Perdhihor-Fëllenza, Çiflik-Fushaj, Grave-Lajthizë, Grazhdan-Drizë, Kakat-Kalaj, Kullurice-Kulperi, Qeburja-Rinia, Soponiku-Botkuqi, Zmineci-Dimnori, Theollogo-Rapëza, Vagalati-Vlaga, Vrina-Vrima.
Nënprefektura e Delvinës:
Nga 41 fshatra gjithsej, nuk ndryshuan emrat 3 fshatra dhe i ndryshuan emrat 38 fshatra, si më poshtë:Brailat-Brrylaj, Kokodhiq-Merinoti, Kardhikaq-Kërthias, Kalase-Rebesh, Karakaxh-Pemza, Kopaçe-Ferras, Kongoc-Kungaj, Lefterhor-Liria, Mavropulli-Zezar, Mesopotam i Poshtëm-Meslumaj i Poshtëm, Mesopotam i Sipërm-Meslumaj i Sipërm, Palavli-Pallati, Senica-Kullosaj, Vergo-Purteka, Dhrovjani i Sipërm-Kastrioti i Sipërm, Dhrovjani i Poshtëm-Kastrioti i Poshtëm, Leshnica e Sipërme-Lajthiza e Sipërme, Leshnica e Poshtme-Lajthiza e Poshtme, Çerkovica-Rrethina, Valahove-Vllazeri, Ardhosova-Ardhas, Dhivri-Dibri, Ymer Efendi-Omertaj etj.
Nënprefektura e Tepelenës: nga 54 fshatra gjithsej, nuk ndryshuan emrin e mëparshëm 18 fshatra dhe 36 fshatra (60 % e tyre) e ndryshuan emrin e mëparshëm, si më poshtë: Breçishta-Fatosi, Berça-Grykëza, Hormova-Hardhija, Kashishta-Zallishta, Labovë e Madhe-Laborë e Madhe, Labovë e Vogël-Laborë e Vogël, Memaliaj-Sharkaj, Mexhgorani-Merguraj, Peshtani-Qyteza, Veliqoti-Veliaj, Kalivaçi-Donije, Kamshishti-Mesari, Koshtani-Gershtanizi, Levani-Luani, Qesarati-Qeshaj, Lapmartallozi-Qafëza, Mahmut Gjinaj-Gjinaj, Matoha Sanaj-Mataj, Salarija-Shpati, Gllava-Çukëza, Zvori-Burimi, Komari-Kodrina, Maricaj-Merjani, Rabije-Lisi, Selcka-Kopshtina, Zhabotika-Majasi etj.
Prefektura e Beratit: Nga 137 fshatra gjithsej, nuk ndryshuan emrat e 84 fshatrave dhe ndryshuan emrat e 53 fshatrave, si më poshtë: Bistovica-Kështjellëz, Dobroniku-Bukuranje, Gjoroveni-Mali Plak, Kulalakut-Lahut, Mbolan-Bajames, Uznova-Fushgjata, Velobishti-Defrimi, Vetoniku-Dardhanj, Kuçova-Vajguri, Qereshniku-Qershajn, Çoragjaf-Qafaj, Plashnik-Kreshnik, Drenovica-Drithas, Sllanica-Shenjas, Velmishti-Fatmiri, Malishova-Karaflanj, Poliçani-Rosanjë, Hallvaxha-Kodras, Polozhani-Pëllumbas, Skrevani-Shkrepaj, Vokopola-Kryegregas etj.
Prefektura e Vlorës:
Nënprefektura e Himarës: nga 7 fshatra, nuk ndryshuan emrat 4 prej tyre dhe i ndryshuan emrat 3 fshatra, si më poshtë: Qiparo-Gjinovleshi, Dhërmi-Gjolekaj, Vuno-Malaj, ndërsa Himara, Palasa, Kudhësi dhe Piluri nuk ndryshuan nga forma e parë.
Nënprefektura e Vlorës: Nga 91 fshatra gjithsej, nuk ndryshuan emrat për 56 fshatra dhe ndryshuan emrat e 35 fshatrave si më poshtë:Tophana-Lagjja e Flamurit, Varosh-Kaçanik, Drashovicë-Drangaj, Kropisht-Fjerza, Movrovë-Fitorja, Budina-Verri, Golimbas-Pellambas, Ploça-Amantina, Sevaster-Kunorë, Velçe-Shpellaj, Brataj-Shkambi i Kuq, Gumenicë-Bigaj, Vranishtë-Zallishtë, Ramicë-Ramaj, Smokthinë-Zhgabaj, Brusja-Limaj, Gerneci-Arza, Karbunari-Thengjillas, Treshovë-Kështjellë, Bestrovë-Plepaj, Hoshtimë-Ushtimë, Kerkove-Shkrepaj, Zvernec-Rrethujëza, Bunavi-Verore, Aliban-Aliasi, Grabian-Gropaj, Novoselë-Katund i Ri, Sofratinë-Sopi.
Nënprefektura e Sarandës:
Nga 24 fshatra gjithsej, nuk ndryshuan emrat e 10 fshatrave dhe ndryshuan emrat e 14 fshatrave (60 % e fshatrave), si më poshtë: Saranda-Zogaj, Metoq-Metaj, Trembull-Tremburi, Gjiashte-Gjashte, Karalibaj-Likaj, Kalive Shushi-Sheshi, Bredan-Brija, Çaush-Rreshteri, Vermero-Kalina, Çiflik Vana-Vena, Ksamili-Mulliri, Hundecovë-Hundaj.
Emrat e këtyre njësive vendore të marra në analizë kishin ndikimet më të mëdha dhe pësuan ndryshime dërrmuese. Nga gjithsej 1233 fshatra, nuk i ndryshuan emrat e mëparshëm vetëm 471 fshatra, ndërsa 762 fshatra ( 62 % e totalit) i ndryshuan emrat e mëparshëm.
Por kemi dhe nënprefektura, ku ndikimet qenë më të vogla dhe për rrjedhojë edhe ndryshimet pati fare pak. Këto nënprefektura në brendësi të vendit dhe në periferi pothuajse nuk kanë rënë nën pushtim ndaj dhe kanë pasur dhe ndikime të më pakta.
Nënprefektura e Burrelit: Nga 164 fshatra gjithsej ( se atëherë Burreli kishte në juridiksion edhe fshatrat komunave Lurë dhe Selishtë, si dhe disa fshatra të Mirditës) ndryshimi përmbajtësore pësuan vetëm 10 fshatra, si: Bishkashi-Pishkashi, Klosi-Dullinjasi, Bejni-Shkreptima, Derjani-Derëgjani, Boshiqi-Krismajt, Kome-Këmbaj, Midha-Millëz, Karica-Karriza, Fsheti-Fshati, Shlliu-Shenllija.
Nënprefektura e Mirditës: Nga 45 fshatra gjithsej asnjërit nuk i ndryshoi emri.
Nënprefektura e Pukës:Nga 50 fshatra gjithsej, ndryshuan formën e parë vetëm dy fshatra: Spas -Shpëtimi dhe Vau i Spasit-Vau i Shpëtimit.
Nënprefektura e Lezhës: Nga 83 fshatra gjithsej, ndryshoi emri i vetëm një fshati: Krajmi-Skaj.
Nënprefektura e Malësisë së Madhe: Nga 94 fshatra gjithsej, vetëm 14 fshatra morën emër të ri, si: Dobre-Nënkodër, Potgore-Rranxë, Bogiq-Trojë, Kamice-Vau, Llazan-Vneshtë, Zhupa-Tregu, Okol-Rrethi, Stare-Katund i Vjetër, Goraj-Malishtë, Gradec-Qytezë, Bratosh-Vllaznia, Rahovica-Kodra, Vermoshi-Orajt, Vrata-Grykë.
Nga 436 fshatra të këtyre 5 nënprefekturave morën emra të rinj vetëm 27 fshatra, ndërsa 409 fshatra ruajtën emrat e mëparshëm. Pra, ndryshuan emrat e mëparshëm vetëm 7 % e fshatrave të tyre.
Siç e konstatoni për disa fshatra bëhet shqiptimi i drejtpërdrejt i emrit të huaj në shqip. Sigurisht, kur përkthimi i drejtpërdrejt na jep një emër jo fort të këndshëm e të dëshirueshëm, duhet menduar për të gjetur një formë tjetër më të pranueshme. Disa fshatra të tjerë i morën emrat e rinj duke pasur parasysh pamjen fizike të tyre, relievin dhe pozicionin gjeografik, si p.sh. Pishaj, Kërrabaj, Bregasi, Kreshta, Rrafshorja, Bishtorja, Kurrizaj, Lëndina, Lisi i Madh, Lisi, Shkoza, Gropaj, Lugina, Kodraj, Bregorja, Shkambi, Shpatinaj, Shpati, Zallishta, Verriza, Pishaj, Driza, Shkrepaj, Dimnori, Hijëza, Qyteza,Lajthia, Fushgjata, Mali Plak, Qafaj, Kodras, Verri, Shkamb i Kuq, Plepaj, Shkoza, Ahishta, Pyllasi etj.. Të tjerë fshatra i morën emrat e rinj duke pasur parasysh vlerat prodhuese të fshatit, si p.sh. Pjellorja, Burimi, Thatina, Thatushi, Kumbulla, Gështenja, Kështenja, Vreshtëza, Vëneshta, Kullosaj, Kopshti, Kungaj, Bajamas, Drithas, Arza, Pjeshkëza, Dardhas, Hardhija etj. Të tjerë duke pasur parasysh vlerat etiko –qytetare të atyre fshatrave dhe të banorëve të tyre, si p.sh. Shqiponja, Trimaj, Tryezëgjana, Dashamiri, Dëshira, Dafinëza, Ushtima, Ujmira, Bukuranje, Vashëza, Defrimi, Morrina, Pellambas, Lagjeja e Flamurit, Fitojra,Kreshniku, Kështjellë, Verore, Bukëz, Punmira, Rrodhëza, Mshkiza, Pendari etj. Sigurisht, në të gjithë këtë mori emrash ka edhe gjetje jo të përshtatshme, si p.sh. Bukuroshi, Floriri, Bukuroshi i Epër e Bukuroshi i Poshtëm, Miroshi, Thëllenza, Miraj, Vashëza, Defrimi, Morrina, Mshkiza, Punmira, Rrodhëza, Rreshteri, apo Kastriot i Poshtëm dhe Kastriot i Epër në Gjirokastër, kur ishte dhe u listua përsëri fshati Kastriot i Dibrës etj. Mangësi të tilla janë të pashmangshme, por të korrigjueshme. Megjithatë kjo ishte një punë shkencore e vërtetë e serioze, që duhet konsideruar si bazë nisje. Ndaj, pikërisht këtu duhet të nis edhe starti i sotëm.
Të gjithë ata shtete e kombe që janë patriotë të mëdhenj për vendin e tyre janë në ballë të zhvillimit, mirëqenies e të politikës botërore. Ndaj, mendojmë se ka ardhur koha që kjo punë shkencore e nisur në kohën e mbretërisë së Zogut të zyrtarizohet edhe një herë nga qeveria e sotme shqiptare. Dhe jo vetëm të lihet në letër, por të zbatohet me rreptësi. Ky do të ishte fillimi i të folmes shqip nga shqiptarët.

Fatos Daci
Publicist, historian
Marre nga : http://zgjohushqiptar.blogspot.com/2...las-shqip.html

[gjergjkastrioti]

NJE HARTE GJEO-ETNIKE DHE CENSUS-I



http://zgjohushqiptar.blogspot.com/2...e-censusi.html

[RolexAL]

Betejat(fitoret) e shqiptareve per liri kunder pushtuesit turk te permendura nje e nga nje ne muret e Lezhes.

[rene1234]

Libri i rrallë

Në dhjetor të vitit 2007, studiuesja e artit Marie Kuldova, më njoftoi se para disa kohësh kishte zbuluar në Manastirin Hajek pranë Pragës, një botim të rrallë. Bëhej fjalë për një libërth të vogël të botuar në vitin 1911 nga Akademia Çeke e Perandorit Franc Jozef në përmbledhjen e poezisë botërore me titull: “Këngë popullore shqiptare”. Autor i botimit ishte shkrimtari dhe mjeku Josef Vinarzh

Studiuesja e artit, Marie Kuldova, në dhjetor të vitit 2007 më njoftoi se para disa kohësh kishte zbuluar në Manastirin Hajek pranë Pragës, një botim të rrallë. Bëhej fjalë për një libërth të vogël të botuar në vitin 1911 nga Akademia Çeke e Perandorit Franc Jozef në përmbledhjen e poezisë botërore me titull: “Këngë popullore shqiptare”. Autor i botimit ishte shkrimtari dhe mjeku Josef Vinarzh (1875-1963). Nga leximi i librit kuptova se dr. Vinarzh ishte jo vetëm shkrimtar, por edhe njohës i gjuhës shqipe, sepse poezitë e tij ai i kishte përkthyer vetë në gjuhën çeke. Ja si e përshkruan ai në mbyllje të librit përpjekjen e tij për botimin: “Duke përkthyer nga gjuha shqipe, kisha parasysh që të ruaja maksimalisht vjershën, rimën (eventualisht asonancën) dhe gjithë diksionin e origjinalit. Të plotësosh këto kushte është sigurisht qëllim, tek i cili mund të afrohesh, por vështirë ta arrish. E jap këtë përfundim pas një pune dhe studimi disavjeçar, i cili fillimisht ishte i vështirë nga pamundësia e gjetjes së materialeve burimore. Në fund dua të falënderoj sinqerisht mësuesin tim të dikurshëm, z. Pashk Bardhi, rektori i kolegjit të Shkodrës, z. Zvonimir Kirigin, zv. rektor i Seminarit Zvojicevo në Zadar, për huazimin e literaturës së nevojshme, si edhe zotin Giusseppe Schiro, profesor i Institutit Oriental të Napolit. Por falënderimin më të veçantë jam i detyruar t’ia bëj prof. dr. Jan Urban Jarnikut, njohësit të gjuhës shqipe, për këshillat e mençura dhe ndihmën në botimin e kësaj vepre”.

Për të kuptuar rëndësinë e këtij botimi duhet ta hedhësh vështrimin në marrëdhëniet kulturore çeko-shqiptare në të kaluarën deri në ditët e sotme dhe për këtë ndihmesën më të madhe e merr nga “Historia e Shqipërisë” e historianit dhe albanologut të shquar Pavel Hradecni (1938-2007), vepër së cilës ai i kushtoi pjesën më të madhe të jetës së tij si bashkëpunëtor shkencor i Akademisë së Shkencave të Republikës Çeke, që pa dritën e botimit një vit pas vdekjes së tij. Vlen të theksohet se në serinë e 59 botimeve të historive të vendeve të ndryshme të botës, vepra e Hradencit pas “Historisë së Indisë”, është më voluminozja (715 faqe). Sipas veprës së Hradencit, fillimet e marrëdhënieve çeko-shqiptare, i gjejmë që në shekullin e 15. Motivi i tyre fillestar ishte interesi i përbashkët i vendeve çeke dhe shqiptare në kundërshtimin e ekspansionit të turqve osmanë në territoret e Europës Juglindore dhe Qendrore. Lufta antiturke e shqiptarëve, nën udhëheqjen e Gjergj Kastriotit Skënderbeut, zgjoi vëmendjen dhe admirimin e publikut edhe në territoret e largëta të Çekisë. Këtë realitet natyrshëm e dëshmojnë disa kujtime letrare të udhëtarëve në shekujt 15-17. Me mjedisin shqiptar u ndeshën në udhëtimet e tyre përmes Ballkanit dhe ranë në kontakte të drejtpërdrejta fisnikët çekë, Jan Halshtejnsky nga Lobkovicet dhe Kryshtof Haranti nga Polzhice.

Në kohët e mëvonshme, lajmet për shqiptarët filluan të jenë më indirekte. Territoret shqiptare përshkruheshin si të largëta, me terrene vështirësish të depërtueshme, ndërsa banorët e saj përcaktoheshin si popullsi të prapambetura. Shqiptarët në ato kohë identifikoheshin me turqit myslimanë dhe banorët çekë, si rezultat i këtyre të dhënave, nuk kishin mendimin më pozitiv në lidhje me këtë. Duhet të shënojmë se të njëjtën përshtypje kishin për shqiptarët në shekullin e 18 dhe në pjesën më të madhe edhe shumica e banorëve të Europës së krishterë. Njohja më e afërt e historisë, kulturës dhe gjuhës shqipe filloi afërsisht në gjysmën e dytë të shek të 19. Kontribut të shquar për këtë njohje dhanë edhe disa dijetarë, publicistë dhe njerëz të kulturës çeke. Vëmendje të posaçme u kushtoi shqiptarëve në kuadër të studimeve gjuhësore dhe historike në pjesën Qendrore dhe Jugore të Ballkanit, Pavel Josef Shafarzhik (1795-1861). Për sqarimin e shumë problemeve nga historia e Shqipërisë kontribuoi edhe Kostandin Jireçeku (1854-1918), një nga bashkëthemeluesit e historisë së ballkanistikës. Punimet e Jiriçekut për epokën bizantine dhe veneciane të historisë shqiptare, për zhvillimin e atëhershëm kulturor të disa qyteteve si të Shkodrës, Durrësit dhe veçanërisht botimin burimor voluminoz të “Acta e diplomata res Albaniae mediae aetatis illustratintia I,II”, të cilën e botoi me hungarezin Ludwig von Thalloczym dhe kroatin Milan Shuflai në Vjenë në vitet 1913-1918. Ato ruajnë deri më sot një vlerë të jashtëzakonshme shkencore.

Filologu elitar çek Jan Urban Jarnik (1848-1923) ka publikuar një sërë studimesh për gjuhën shqipe (Zur albanischen Sprachenkunde, Leipaig 1881), “Kontribute për njohjen e dialekteve të shqipe”, Pragë 1883, “Për gjuhën shqipe”, Pragë 1916. Ai ka pasur kontakte me shumë personalitete të jetës kulturore të Shqipërisë. Panoramën e parë të dobishme për raportet kohore që mbizotëronin në mjedisin shqiptar dhe të veçantat e marrëdhënieve shoqërore të shoqërisë shqiptare të asaj kohe në vitin 1880 e dha gazetari dhe publicisti Josef Jakub Touzhimski (1848-1903), kur në revistën prageze “Osvjeta” në bazë të përshtypjeve personale të grumbulluara nga udhëtimi nëpër Ballkan, botoi një shkrim të gjatë me titull “Shqipëria dhe shqiptarët”. Nga këndvështrimi gjeografik dhe etnologjik të një krahine interesante të kufirit shqiptaro-malazez jep ndihmesën e tij gjeografi Viktor Dvorski (1882-1960) në punimin “Kufiri turko-malazez nga gryka e Bunës në Tara” (Pragë 1909). Veriun e Shqipërisë e përshkoi edhe Josef Jan Svatek, autori i punimit “Mali i Zi dhe Shkodra” (Pragë 1914).

Pikërisht në atë Shkodër ku ndodhet edhe sot Katedralja Katolike, rikonstruksionin dhe përfundimin e ndërtimit e bëri në vitet 1897-1898 arkitekti çek Karel Parzhik (1857-1942). Në letërsinë shqipe, por mbi të gjitha në gjuhën dhe dialektet e shqipes u orientua mjeku dhe shkrimtari Josef Vinarzh (1875-1963). Ky botoi, edhe të përkthyer në çekisht, përmbledhjen e poezisë shqipe me titull “Poezia popullore shqiptare” (Pragë 1911). Botimi i kësaj përmbledhjeje, për mendimin tim, ka vlera shumëdimensionale. Edhe pse në tërësi, orientimi ideor i intelektualëve çekë ndaj kulturës shqiptare, për arsye të ndryshme ishte prosllav, dr. Vinarzhi, i zhveshur nga këto ndikime hedh tezën e autenticitetit shqiptar të legjendave dhe përrallave popullore, aq të përhapura edhe në popujt e tjerë të Ballkanit. Pa asnjë mëdyshje dhe me argumente bindëse ai pohon, në parathënien e librit vlerat e padiskutueshme autentike të baladës së Doruntinës, baladës së Angjelinës apo Rinës. Ai nuk hedh asnjë hije dyshimi për autenticitetin e këngëve epike dhe të vajit (vajtimit). Ja si e shpjegon ai autenticitetin e poezisë popullore shqiptare në parathënien e librit: “Poezia popullore shqipe është epike dhe lirike. Në poezinë epike mbizotëron balada, vargu është gati kudo katër rrokësh, thuajse gati pa rimë, siç ndodh me poezitë e vjetra, më vonë zbulohet rima e pjesshme ose e plotë. Karakteristike në poezinë shqipe është lakonizmi dhe shkurtësia e jashtëzakonshme që ndihmohet nga numri i madh i fjalëve njërrokëshe. Si përkthyes pata shumë vështirësi, pasi desha që me të njëjtat dimensione të shprehja mendimet e origjinalit. Gjaku, vrasja, hakmarrja, hanxhari, pushka, trekëmbëshi janë në përmbajtje të këtyre këngëve. Gjakmarrja padyshim është një veprim i egër, por nuk mund të hidhet poshtë në një vend ku drejtësia është e pafuqishme dhe nuk është në gjendje të ndalojë krimin. Te shqiptarët vërejmë këto parime drejtësie të barasvlershme, të cilat gjejnë pasqyrimin e tyre në poezi. Këto janë gjakmarrja, shenjtëria e fjalës së dhënë, shenjtëria e lidhjes farefisnore, e vëllazërisë dhe e mikpritjes. Shqiptari vështirë fal kur i vrasin babanë, vëllanë, djalin, por nuk lejon dhe nuk mundet kurrë të falë kur i vrasin mikun që ka bujtur nën strehën e shtëpisë së tij. Edhe pse modest në pohimet e tij, mund të pohoj me bindje se përkthimet e dr. Vinarzhit janë bërë nga dora e një shkrimtari që njihte jo vetëm gjuhën, por edhe virtytet më të mira të shqiptarit. Si njohës i thellë i historisë së Shqipërisë e veçanërisht i figurave më të shquara të rilindjes shqiptare, duket se dr. Vinarzhi e ndiente se shumë shpejt Shqipëria meritonte të ishte një komb i pavarur, një ëndërr që ai e kishte edhe për popullin e tij që vuante robërinë treqindvjeçare të perandorisë austro-hungareze. Vetëm një vit pas botimit të librit, Shqipëria u shpall e pavarur, por shumë shpejt territoret e saj do të pushtoheshin nga ushtritë ndërluftuese të Luftës së Parë Botërore. Në territoret e Kosovës, Shqipërisë Veriore e Qendrore, u instaluan për gati katër vjet ushtritë austro-hungareze. Është fakt i njohur se çekët e sllovakët e përbënin një masë jo të vogël të efektivave të ushtrisë austro-hungareze. Shqipëria për oficerët në Vjenë konsiderohej si një territor i largët dhe i vështirë. Pikërisht këtu, ata njohën një popull të lashtë dhe mikpritës. Në ditët e fundit të luftës, kur kapitulluan ushtritë austro-hungareze, në vend të urrejtjes, ata ushtarë të shpartalluar gjetën bukë dhe ujë në shtëpinë e shqiptarëve. Dëshmia më e mirë e kësaj mikpritjeje na vjen nga Stanislav Kostka Neumann (1875-1974) në dy libra me kujtimet e luftës, “Elbasan” dhe “Bragozhda dhe kujtime të tjera lufte”. Të botuara në vitet 1922 dhe 1928 ato u ribotuan edhe në vitet në vazhdim deri në vitin 1957. Libri “Elbasan” në botimet e mëvonshme shoqërohet edhe me piktura të bukura në pastel të punuara nga vetë rreshteri S.K.Neumann, i cili kaloi gati dy vjet të jetës në Elbasan. Shtetet e rinj të dalë pas Luftës së Parë Botërore si Shqipëria dhe Çekosllovakia, duke njohur më mirë njëri-tjetrin, kishin ndërmjet tyre një simpati të veçantë. Që në korrik të vitit 1922 lidhen marrëdhëniet diplomatike mes Shqipërisë dhe Çekosllovakisë, të cilat u ndërprenë në vitin 1938 kur Çekosllovakia u pushtua nga ushtria gjermane për të rifilluar fuqishëm më 16 nëntor të vitit 1946. Marrëdhëniet shqiptaro-çeke në shekullin e kaluar patën uljet dhe ngritjet e tyre si pasojë e politikave të ndryshme që praktikuan dy vendet ish-komuniste për të njohur një fillim të ri pas përmbysjes së komunizmit, në gjithë bllokun lindor në vitet ‘90. Nuk harrohen djemtë e vajzat e fondacionit “People in need” që ndihmuan Kosovën në vitet e vështira të okupacionit serb, nuk harrohet shkrimi i Presidentit Vaclav Havel në gazetën “Figaro” në ditët e luftës së Kosovës me titull “Edhe unë jam shqiptar”. Nuk harrohet ambasadorja e fundit Marketa Fialkova që bëri maksimumin për forcimin e marrëdhënieve shqiptaro-çeke. Kështu shkruante edhe dr. Vinarzh para njëqind vjetësh: “Shqiptari vështirë fal kur i vret babain, djalin apo vëllanë, por kurrë nuk të fal po t’i vrasësh mikun që ka pritur poshtë strehës së shtëpisë së tij. Çekët kanë qenë dhe janë miq të shqiptarëve.

* Të dhënat historike janë nxjerrë nga libri “Historia e Shqipërisë” e Pavel Hradecnit pas lejimit dashamirës të znj. Marie Hradenca, bashkëshortja e autorit të ndjerë. Pasi e lexova librin, diskutova me znj. Kuldova sepse e dija që ajo kishte njohuri të gjerë për Shqipërinë dhe kulturën e saj. Ajo e mirëkuptoi kuriozitetin tim dhe pasi bëri një fotokopje, origjinalin ma dhuroi mua në vitin 2007.
http://gazeta-shqip.com/kulture/df79...b9be2ddc2.html

[rene1234]

PJESA 1

[rene1234]

PJESA 2

[EdBen]

Arsyeja kryesore pse shqiptaret emigruan apo u kerkuan te emigronin ne Moree (Peloponez) ishte e para se PERANDORET BUZANTIN ISHIN ILLYRE (shqiptare) dhe sepse kishin LIDHJE GJAKU me banoret e hereshem. Gjithe gadishulli Balkanin quhej gadishull Illyrik!

Perandoret Romake me orrigjine Illyre krijuan Perandorine Buzantine (nga fjala Buze) dhe flamurin shqiptare u be flamuri i perandorise. Fakti qe Albanoi (shqiptaret) nuk paguanin taksa, kishin autonomi, luftonin si anjeri komb tjeter, sepse ishte perandoria e tyre.

http://en.wikipedia.org/wiki/Illyrian_emperors

http://en.wikipedia.org/wiki/Byzantine_Empire

Kuptohet se historia eshte tjetersuar te justifikoj faktin qe gjithe kombet e tjera sundoheshin nga shqiptaret. Por e verteta nuk mund te fshihet perjetesisht. Pikeresht kjo arsye e tmeron perendimin (vendet e zhvilluara europiane) kur greqia apo serbia flasin per Shqiperine e Madhe.

[RENEA]

Zbulohet dokumenti, Pavarësia u kërkua që në vitin 1828 http://www.panorama.com.al/tipike/zb...ne-vitin-1828/

[EdBen]

List e Shqiptareve te shquar ne Amerike:

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Albanian_Americans

Pershihet the George Tenet, ish-drejtori i CIA-s. (shume here ka deklaruar me origjine greke nga himara dhe ca here me origjine shqiptare) ?!