daily menu » rate the banner | guess the city | one on oneforums map | privacy policy | DMCA | news magazine | posting guidelines

Go Back   SkyscraperCity > World Forums > Architecture > European Classic Architecture and Landscapes

European Classic Architecture and Landscapes All related to historical buildings and landscapes of the old world.



Global Announcement

As a general reminder, please respect others and respect copyrights. Go here to familiarize yourself with our posting policy.


Reply

 
Thread Tools
Old August 21st, 2015, 10:40 AM   #1981
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

Quote:
Originally Posted by RS_UK-PL View Post
Reszel/Rößel, Warmia




Olsztyn/Allenstein, Warmia




Elbląg/Elbing (under construction)




Barczewo/Wartenburg, Warmia




Orneta/Wormditt, Warmia



Source
Elbląg/Elbing (August 2015)

Source
__________________
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote

Sponsored Links
Old August 21st, 2015, 02:42 PM   #1982
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

WW1 memorial in Nowa Wieś Ełcka/Neuendorf, Masuria

Quote:
Ernst Wilimzik
Walt. Hermann
Otto Schulz
Gotth. Dombrowski
Kurt Palm
Ludw. Konradt
Joh. Stehl
Gustv. Koschorrek
Fr. Kowalewski
Wilh. Rogowski
Joh. Kudritzki
Fritz Czeczor
Gottlieb Lendzian
Karl Symanzik
Fritz Daschkey
Gustav Kurella
Johann Symanzik
Gustav Dolenga
Karl Deresch
Aug. Skelka
Aug. Reck
Emil Truskowski
Friedrich Sarzio
August Sarzio
Friedr. Reisenauer
Emil Czeczor
Friedr. Kudritzki
Joh. Sollmann
Fritz Borries
Karl Schütz
Gust. Walenschik
Rud. Sollmann
Joh. Orlowski
Emil Wascheszio
Freidr. Serwatka
Friedr. Stehl
Joh. Plenio
Paul Schäfer
WW1 memorial in Witówko/Ittowken, Masuria

Quote:
Wilh. Badorrek, † 17.11.1917
Fritz Bloch, † 20.5.1918
Gustav Badorrek, † 19.3.1915
Otto Sczepan, † 26.10.1918
Otto Konietzka, † 21.12.1918
Aug. Merchel, † 17.12.1915
Wilh. Bannach, † 28.10.1914
Otto Gosdzienski, † 27.7.1916
Julius Janowski, † 1.9.1914
Johann Ksionsek, † 10.8.1915
August Lork, † 29.10.1914
Emil Blech, † 1.4.1915
Wilh. Sczepan, † 17.10.1917
Gustav Napierski, † 17.10.1918
Former Protestant Church (Roman Catholic since 1980) in Nakomiady/Eichmedien, Masuria


WW1 memorial (bears the names of people from Eichmedien, Schäferey, Ballau, Salpkeim, Kotzargen, Langanken, Budzisken, Sczierzbowen)


Church in Okartowo/Eckersberg, Masuria (Protestant between ~1525 and 1981, since then Roman Catholic)









Quote:
Buwellno
Richard Pietraß, † 17.11.14

Chmielewen
Robert Wietrek, † 20.11.14
Richard Kurtnik, † 29.12.14
Johann Glebba, † 2.2.15
Johann Oßa, † 27.3.15
Rob. Jastrzemski, † 6.4.18
Emil Kurtnik, † 21.4.18

Dombrowken
Fritz Soboll, † 27.8.14
Gustav Sartorius, † 11.9.14
Paul Nagurka, † 29.11.14
Karl Slowik, † 28.12.14
Wilh. Bahr, † 27.3.15
Friedrich David, † 9.9.15
Fritz Drzewek, † 20.9.15
Gust. Sarzecki, † 30.9.15
Ludwig Lojewski, † 6.10.15
Gust. Möwe, † 6.5.16
Herm. Balzer, † 21.9.16
Friedr. Huser, 4.9.17
August Soboll, † 13.9.17
Ant. Wessollek, † 22.1.18
Gust. Sabor, † 31.3.18
Adolf Schillak, † 17.7.18
Friedr. Andrischewski, † 13.9.17
Paul Steffens, † 8.8.18
Eduard Prengel, † 1915
(...)
Before renovation...
Quote:
Originally Posted by RS_UK-PL View Post


__________________

Mruczek, Rombi liked this post

Last edited by RS_UK-PL; September 9th, 2015 at 04:26 PM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old August 21st, 2015, 08:02 PM   #1983
Domen123
BANNED
 
Join Date: Aug 2008
Location: Greater Poland
Posts: 136
Likes (Received): 2465

Quote:
Originally Posted by husyta
I would say that 'po morze' means 'to the sea/all the way to the sea' rather than 'at the sea'. Pomorze Połabskie?
It seems that in the past "po" had a bit different meaning - check below:

Quote:
"Pomerania" and its cognates in other languages are derived from Old Slavic po, meaning "by/next to/along", and more, meaning "sea", thus "Pomerania" literally means "seacoast" or "land by the sea", referring to its proximity to the Baltic Sea.[4]
And similarly, Połabie (Polabia) means lands next to the Laba (Elbe) river.

Obodrzyci (Obodrites) means people who live near the Odra (Oder) River. However, in times from which written records exist, lands to the west of the Oder were inhabited by the Veleti, while the Obodrites lived to the west of Veleti, on both sides of the Elbe.

Many historians think that this discrepancy is because even though Obodrites took their name from the Odra river in times when they lived along that river, later on Veleti expanded into Obodrite territory, and pushed them westward towards the Elbe River.

However, that Veleti expansion and pushing Obodrites westward took place in "prehistoric" times for those two Slavic polities (i.e. before they were first mentioned by historical sources). In historical times (8th century AD) Obodrites - who were a tribal union (confederation) consisting of several tribes - had their homeland already well-established along the Elbe, while Veleti tribes were to the west of the Oder.

Obodrites were first mentioned by historical sources in year 780 AD, after the Frankish Empire had conquered Southern Saxons (which took place in years 772-777) and then established contact with Obodrite tribes somewhere at the Middle Elbe.

In 782 AD Obodrites supported Charlemagne during the Anti-Frankish uprising of Southern Saxons, led by Widukind. In 785 the uprising was squashed by Frankish-Obodrite forces, Widukind surrendered and agreed to convert to Christianity in Attigny.

In 789 AD supreme duke (rex / princeps) of Obodrite tribes - Wieczan (Witzan) - asked Charlemagne for help against his troublesome eastern neighbours, the Holy Union of the Veleti (another tribal union / confederation), ruled by supreme duke Drogowit.

The same year, Charlemagne together with reinforcements sent by Frisians, Sorbs and Obodrites (under duke Wieczan), invaded Veleti. Frankish army crossed the Elbe near modern Wolmirstadt. Allied forces besieged Brenna, the main stronghold of Drogowit. Seeing that resistance was pointless, Drogowit negotiated peace. Veleti payed a single tribute to Charlemagne. Charlemagne satisfied with tribute returned back to Francia.

As you can see Obodrites and Veleti were "traditional enemies" of each other when they appeared in sources for the first time.

=========================

As a sidenote:

The first mention of Sorbs (Surbi) in sources is older than in case of Polabians, because under year 632 AD. Their duke was Dervan.

Carantanians (= Slovenes) were first mentioned under year 630 AD, their duke was Walluk (several spelling variants).

From the name of the Slovene realm of Carantania, originated the modern name Carinthia.
__________________

RS_UK-PL liked this post

Last edited by Domen123; August 21st, 2015 at 08:19 PM.
Domen123 no está en línea   Reply With Quote
Old August 22nd, 2015, 12:08 PM   #1984
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

Quote:
Originally Posted by Domen123 View Post
The first mention of Sorbs (Surbi) in sources is older than in case of Polabians, because under year 632 AD. Their duke was Dervan.
"Chronicle of Fredegar" (under year 631/632 AD)
Quote:
(...) etiam et Dervanus dux gente Surbiorum, que ex genere Slavinorum erant et ad regnum Francorum iam olim aspecserant, se ad regnum Samonis cum suis tradidit
Quote:
(...) and it has Dervan, the prince of the tribe of the Sorbs, which is of Slavic origin and has been from time immemorial under Frankish rule, entrusted with his family the rule of Samo
The same chronicle also suggests that Slavs are the same as Winedi/Winidi known from the ancient sources (e.g. "Venedi", "Venadi Sarmatae" along the Baltic coast in Pliny The Elder’s Natural History or originating from the 3rd-4th century AD Tabula Peutingeriana)...
Quote:
Anno 40, regni Chlothariae homo nomen Samo natione Francos de pago Senomago plures secum neutiantes adcivit, exercendum negucium in Sclavos coinomento Winedos perrexit
Quote:
Eo anno Slav coinomento Winidi in regno Samone neguciantes Francorum cum plure multetudine interfecissent et rebus expoliassint, haec fuit inicium scandali inter Dagobertum et Samonem regem Sclavinorum
Sorbs are genetically remarkably similar to Poles, while linguistically closest to Czechs and Poles. It would be extremely interesting to see aDNA results from Lusatia before 500-600s. See also post #1790.
__________________

Domen123 liked this post

Last edited by RS_UK-PL; August 25th, 2015 at 12:24 PM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old August 27th, 2015, 01:48 PM   #1985
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

Map of Poland (drawn by Henryk Arctowski in March 1920)

*Click on map to view larger version

At that time, Poland had a slim chance of acquiring plebiscite areas (including cities such as Reszel/Rößel, Olsztyn/Allenstein, Barczewo/Wartenburg, Malbork/Marienburg, etc.).

Quote:
Originally Posted by RS_UK-PL View Post
Malbork/Marienburg Castle
Malbork/Marienburg (1765)


See also post #1811.
__________________

Domen123 liked this post

Last edited by RS_UK-PL; August 27th, 2015 at 03:45 PM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old August 28th, 2015, 01:14 PM   #1986
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

"Kleynot Jana Zawadzkiego podkomorzego Pernawskiego, starosti Puckiego" (published in Elbląg/Elbing, 1655)

Source

Chapel of the Zawadzki family in Dzierzgoń/Christburg - post #1576

"Corpus Juris Militaris Polonicum" (published in Elbląg/Elbing, 1753)

Source

Books written by born in Jablonken/Jabłonka (Duchy of Prussia), historian Christoph Hartknoch









Source: 1, 2
__________________

mike016, sorbitol, Domen123 liked this post

Last edited by RS_UK-PL; August 28th, 2015 at 05:51 PM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old September 8th, 2015, 05:14 PM   #1987
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

"Oznaymienie y Obyawienie prawdźiwego biegu" (1562) and "Wszysthkiey Lifflandczkiey ziemie" (1567) published in Königsberg/Królewiec


"Xiążecżki roszkoszne" (1564) published in Königsberg/Królewiec


"Wokabularz rozmaitych y potrzebnych sentenciy polskim y niemieckim młodzieńcom na pożytek teras zebrany ; Ein Vocabular mancherley schönen und notwendigen Sententien [...]" (1580) published in Königsberg/Królewiec

Source

According to "Wokabularz (...)" German and Polish were sort of lingua francas in the Duchy of Prussia during the 1500s. I'd say that situation only changed after 1657, when the Treaty of Wehlau-Bydgoszcz (below) was signed.


The last Prussian Homage was paid by Frederick William (Fryderyk Wilhelm) to King Władysław IV of Poland in front of the Warsaw's Royal Castle on 6th October 1641. "Holdowna Klio" written by Krzysztof Kaldenbach describes this event (published in Königsberg/Królewiec in 1641).


See also posts #1024 and #1585.
__________________

sorbitol, Domen123 liked this post

Last edited by RS_UK-PL; September 25th, 2015 at 05:14 PM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old September 10th, 2015, 11:59 AM   #1988
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

St. Adalbertus (ca. 956 – 997) was a missionary, who was martyred in his efforts to convert the Baltic Prussians to Christianity.

Polish translation of "S. Adalberti Pragensis episcopi et martyris vita I" (mentioned here) and "S. Adalberti Pragensis episcopi et martyris vita II":
Quote:
[1] Jest kraj na pograniczu Germanii, bogaty w skarby, bardzo potężny dzięki zbrojnym zastępom walecznych mężów, który mieszkańcy nazywają Slawonią. Przeważna część jego ludności, opanowana błędami niewiary, czci stworzenie zamiast Stwórcy, drzewo lub kamień miast Boga. Wielu zaś chrześcijan z imienia żyje jak poganie, co sprawia, że ich zbawienie narażone jest na niebezpieczeństwo. Niektórzy jednak z tego ludu są prawowierni i w nadziei przyszłej nagrody spełniają dobre uczynki (...)

[27] Następnie [Wojciech] ostrząc i przygotowując miecz słowa Bożego przeciw okrutnym barbarzyńcom i bezecnym bałwochwalcom, zaczął rozważać, z kim najpierw, [a] z kim potem należy rozpocząć walkę; czy ma udać się do Luciców, którzy żyją z łupienia chrześcijan i krzywdy biednych ludzi [jest to zapewne aluzja do zniszczenie osadnictwa niemieckiego, które przed r. 983 krzewiło się na ziemiach połabskich], czy do kraju Prusów, których bogiem brzuch i chciwość idąca w parze z morderstwem. Gdy tak się wahał, wydała mu się lepsza myśl, żeby pójść zwalczać bożków i bałwany w kraju Prusów, gdyż ta kraina była bliższa i znana wspomnianemu księciu [polskim księciem Bolesławem]. Książę zaś poznawszy jego zamiary, daje mu łódź i dla bezpieczeństwa podczas podróży zaopatruje ją w trzydziestu wojów. On zaś przybył najpierw do miasta Gdańska, położonego na skraju rozległego państwa [tego] i dotykającego brzegu morza. Tu, gdy miłosierny Bóg błogosławił jego przybyciu, gromady ludu przyjmowały chrzest. Tu [także] odprawiające obrzędy mszalne Ojcu ofiarował Chrystusa, któremu za kilka dni siebie samego miał złożyć w ofierze. Cokolwiek zaś pozostało z tego, co w komunii przyjął sam i nowo ochrzczeni, kazał zabrać i zawinąwszy w czyściutkie płótno zachował dla siebie jako wiatyk.

[28] Nazajutrz zaś pożegnawszy się ze wszystkimi, wstępuje do łodzi i uniesiony na morze znika oczom wszystkich, którzy już nigdy potem nie mieli go ujrzeć. Szybko płynąc przebywa drogę i po kilku dniach wysiada na brzeg morski, a łódź wraz z uzbrojoną strażą zawraca. On zaś podziękował przewoźnikom oraz ich panu za oddane usługi i pozostał tam z dwoma braćmi, z których jednym był kapłan Benedykt, drugim umiłowany i od dzieciństwa towarzyszący mu brat Gaudenty. Wtedy z wielką ufnością wielbiąc Chrystusa wchodzą na małą wyspę, która otoczona wijącą się wokół rzeką, przedstawia się przybyszom jako krąg. Atoli tamtejsi mieszkańcy nadchodząc i bijąc pięściami odpędzili ich. A jeden z nich porwawszy z łodzi wiosło przystąpił bliżej do biskupa i właśnie w chwili, gdy ten z księgi odśpiewywał psalmy, uderzył go mocno między łopatki. Skutkiem wstrząsu księga wypada z rąk i rozlatuje się, a on sam z wyciągniętą głową i członkami leży obalony na ziemi. Lecz temu, co działo się w głębi świętej duszy mimo obitego ciała, wnet dała wyraz radość serca w następujących słowach: "Dzięki Ci, Panie, że jeśli nie więcej, to przynajmniej jeden cios otrzymać zasłużyłem dla mego Ukrzyżowanego". Potem zaś przeprawił się na drugi brzeg rzeki, gdzie pozostał przez sobotę. Pod wieczór zaś pan osady zaprowadził tam Bożego bohatera Wojciecha. Zewsząd gromadzi się bezładnie pospólstwo i z wściekłym krzykiem i psim wyciem oczekuje, co ten [pan] z nim pocznie. Wtedy święty Wojciech zapytany, kim jest, skąd pochodzi i z jakiego powodu tam przybył, tak odrzekł łagodnym głosem: "Z pochodzenia jestem Słowianinem, nazywam się Adalbert, z powołania zakonnik; niegdyś wyświęcony na biskupa, teraz z obowiązku jestem waszym apostołem. Przyczyną naszej podróży jest wasze zbawienie, abyście porzuciwszy głuche i nieme bałwany, uznali Stwórcę waszego, który jest jedynym Bogiem i poza którym nie ma innego boga; abyście wierząc w imię jego mieli życie i zasłużyli na zażywanie w nagrodę niebiańskich rozkoszy w wiecznych przybytkach". Tyle święty Wojciech. Ci zaś, już przez cały ten czas z oburzeniem i krzykiem miotając przeciw niemu bluźniercze słowa, śmiercią mu grożą. I natychmiast uderzając kijami o ziemię, przykładają pałki do jego głowy i złowrogo zgrzytając zębami przeciw niemu: "Uważaj to za wielkie szczęście - krzyczą - żeś aż tutaj bezkarnie przybył; lecz jak szybki powrót może ci uratować życie, tak najmniejsza zwłoka przyniesie ci śmierć. Nas i cały ten kraj, na którego krańcach my mieszkamy, obowiązuje wspólne prawo i jeden sposób życia; wy zaś, którzy rządzicie się innym i nieznanym prawem, jeśli tej nocy nie pójdziecie precz, jutro zostaniecie ścięci". Gdy więc jeszcze tej samej nocy wsadzono ich do łódki, popłynęli z powrotem i wylądowawszy pozostali pięć dni w pewnej wiosce.

[30] Już przy różowym brzasku dzień wstawał, gdy oni w dalszą ruszyli drogę, śpiewaniem psalmów skracając ją sobie i ciągle wzywając Chrystusa, słodką radość życia. Minąwszy knieje i ostępy dzikich zwierząt, około południa wyszli na polanę. Tam podczas mszy odprawianej przez Gaudentego, święty mnich przyjął komunię świętą, a po niej, aby ulżyć zmęczeniu spowodowanemu wędrówką, posilił się nieco. I wypowiedziawszy jeden werset oraz następny psalm, wstał z murawy, i zaledwie odszedł na odległość rzuconego kamienia lub wypuszczonej strzały, siadł na ziemi. Tu zmorzył go sen; a ponieważ znużony był długą podróżą, więc całą mocą ogarnął go senny spoczynek. W końcu gdy wszyscy spali, nadbiegli wściekli poganie, rzucili się na nich z wielką gwałtownością i skrępowali wszystkich. Święty Wojciech zaś, stojąc naprzeciw Gaudentego i drugiego brata związanego, rzekł: "Bracia, nie smućcie się! Wiecie, że cierpimy to dla imienia Pana, którego doskonałość ponad wszystkie cnoty, piękność ponad wszelkie osoby, potęga niewypowiedziana, dobroć nadzwyczajna. Cóż bowiem mężniejszego, cóż piękniejszego nad poświęcenie miłego życia najmilszemu Jezusowi?" Z rozwścieczonej zgrai wyskoczył zapalczywy Sicco i z całych sił wywijając ogromnym oszczepem, przebił na wskroś jego serce. Będąc bowiem ofiarnikiem bożków i przywódcą bandy, z obowiązku niejako pierwszą zadał ranę. Następnie zbiegli się wszyscy i wielokrotnie [go] raniąc nasycali swój gniew. Płynie czerwona krew z ran po obu bokach; on stoi modląc się z oczyma i rękami wzniesionymi ku niebu. Tryska obficie szkarłatny strumień, a po wyjęciu włóczni rozwiera się siedem ogromnych ran. [Wojciech] wyciąga uwolnione z więzów ręce na krzyż i pokorne modły śle do Pana o swoje i prześladowców zbawienie. W ten sposób ta święta dusza ulatuje ze swego więzienia; tak to szlachetne ciało, wyciągnięte na kształt krzyża, bierze ziemię w posiadanie, tak też skutkiem wielkiego upływu krwi wyzionąwszy ducha, w krainie szczęścia rozkoszuje się wreszcie najdroższym zawsze Chrystusem! O, jak święty i błogosławiony to mąż, na którego obliczu zawsze jaśniał blask anielski, w którego sercu zawsze Chrystus przemieszkiwał. Jak pobożny i wszelkiej czci najgodniejszy, ponieważ krzyż, którego zawsze pragnął i w duszy swej nosił, wtedy także rękoma i całym ciałem objął. Zbiegli się zewsząd z bronią okrutni barbarzyńcy, z nienasyconą jeszcze wściekłością oderwali od ciała szlachetną głowę i odcięli bezkrwiste członki. Ciało pozostawili na miejscu, głowę wbili na pal i wychwalając swą zbrodnię, wrócili wszyscy z wesołą wrzawą do swoich siedzib. Umęczony był zaś Wojciech, święty i pełen chwały męczennik Chrystusa, 23 kwietnia, za rządów wszechwładnego Ottona Trzeciego, pobożnego i najsławniejszego cesarza, i to w piątek; stało się tak oczywiście dlatego, aby w tym samym dniu, w którym Pan nasz Jezus Chrystus za człowieka, także ten człowiek cierpiał dla swego Boga. Jego jest miłosierdzie po wiek wieków, cześć, chwała i panowanie na wieki wieków. Amen.
S. Adalberti Pragensis episcopi et martyris vita I

Quote:
10. Św. Wojciech, zapaśnik Chrystusowy, widząc, że nie może pozyskać tam żadnej duszy, a nadzieja upragnionego męczeństwa oddala się odeń, zmienił swe szaty i odzienie i wyruszył w drogę do Polski, pragnąc jak najszybciej dostać się do stolicy owego kraju, zwanej Gniezdno. W drodze znalazł się przypadkiem w pewnej wsi, gdzie usilnie dopytywał, którędy mógłby dojść do wspomnianego miasta. Mieszkańcy jednak owej wsi, słysząc, że mowa jego pod wieloma względami różni się od polskiej, nie wstrzymali się od śmiechu i szyderstwa, zwłaszcza że widzieli go odzianego w strój zakonny, który, jako nie znany przedtem, wydał im się dziwaczny. Toteż, pomimo że sługa Boży po wielokroć ich pytał i błagał o odpowiedź, nie pokazali mu drogi ani (w ogóle) nie chcieli z nim mówić. Wtedy mąż pełen Boga nie uniesiony gniewem, ale zapalony Duchem Świętym, który przezeń czynił cuda, tak rzekł do nich: "Skoro nie chcecie mówić ku chwale Bożej, dla chwały Jego rozkazuję: milczcie!" To rzekłszy szybko odszedł, a za przewodem Chrystusa znalazł właściwą drogę. Oni zaś na rozkaz Boga wydany przez Jego sługę zamilkli, ponieważ nie mogli otworzyć ust dla wydania głosu, i tak to ci, którzy świętemu pielgrzymowi odmówili wskazania drogi, sami teraz płakali nad sobą, że stracili możność mówienia. Tymczasem święty zapaśnik Chrystusowy spiesząc prosto przed siebie dotarł do innej wioski, a tam pytając o drogę został podobnie wzgardzony i przyjęty bez odrobiny serca. Tedy z natchnienia Ducha Świętego ukarał ich w ten sam sposób, ponieważ zasłużyli na to tą samą winą. Dokonawszy zaś tego przybył do trzeciej wsi, a tam mieszkańcy, podobnie zapytani przez niego o drogę, uprzejmie i po ludzku udzielili mu odpowiedzi. Uzyskawszy tedy pewność co do kierunku drogi, sługa Boży wkrótce dotarł do upragnionego celu. Wszedłszy do Gniezdna udał się na plac targowy i tam bez przerwy nauczał o Chrystusie, głosił słowo Boże i czynił cuda. Dlatego też wieść o nim rozchodząc się po całej okolicy dotarła szybko i do tych, których Chrystus za pośrednictwem swego sługi pozbawił daru mowy, ale nie słuchu. Poruszeni tymi wieściami podążyli oni do męża Bożego, a gdy go poznali, padli mu do nóg, łzami, wzdychaniem i rozmaitymi gestami błagając go o przebaczenie. Widząc to święty mąż przerwał nauczanie, którym był właśnie zajęty, zwrócił do nich życzliwą twarz i, jako że był nader łagodnego serca, przemówił do nich w te słowa: "Widzę, bracia moi najdrożsi, że poznaliście waszą winę, a przez to przebaczył wam najmiłosierniejszy Bóg, któremu ja służę. Przeto ja, niegodny sługa Jego, ufny nie we własne siły, lecz w Jego łaskawość, w imieniu tegoż Jezusa Chrystusa, Pana naszego. Stwórcy wszechrzeczy, przywracam wam władzę w języku". Gdy tylko to powiedział, oni od razu zaczęli mówić swobodnie, po czym wołając, że Chrystus jest prawdziwym Bogiem, oświadczyli, że pragną być ochrzczeni. A wierny włodarz Chrystusowy najpierw udzielił im strawy duchowej na miarę ich pojęcia, a następnie uroczyście ich ochrzcił. Umocnieni tedy w wierze natychmiast po przyjęciu chrztu świętego poczęli wszyscy razem rzewnie błagać świętego mówiąc: "Wszyscy jednocześnie zanosimy prośbę do twojej świątobliwości, sługo Boga Wszechmogącego, abyś nam za krzywdę, jaką wyrządziliśmy ci w szaleńczym naszym zaślepieniu, wyznaczył jakąś surową pokutę, którą będziemy wypełniać do czasu ku pamięci naszych potomków, ponieważ nie jesteśmy jeszcze należycie ukarani w stosunku do wielkości naszej winy". A św. Wojciech tak im odpowiedział: "Chociaż uważam to za bardzo chwalebne, bracia najdrożsi, że tak pobożnie korzycie się pod potężną ręką Boga, to jednak winniście bez wahania wierzyć w to, że zarówno ten, jak i wszystkie inne grzechy mocą Bożą zostały wam odpuszczone na chrzcie. Na przyszłość strzeżcie się jak najpilniej, abyście nie utracili tak wielkiej łaski dodając nowe grzechy do dawnych i byście okazując niewdzięczność za takie dobrodziejstwa naszego Stwórcy, nie narazili się znów na gniew Jego". Oni jednak coraz goręcej nalegali na świętego, aby przychylił się do ich prośby, którą mu przedstawili, i na koniec nakłonili go do tego, że spełnił ją. Polecił im mianowicie mąż Boży, aby rokrocznie przez dziewięć tygodni przed Wielkanocą przestrzegali postu, jaki wszyscy inni wierni chrześcijanie zachowują powszechnie przez siedem tygodni. A oni gorliwie przyjęli ten nakaz i sami chętnie spełniali go za życia, a (z czasem) zatroszczyli się o to, aby przestrzegali go (również) ich potomkowie. Dlatego to aż do dnia dzisiejszego w całej Polsce pobożnie przestrzega się tego przepisu wstrzemięźliwości i utrzymuje się on w zwyczaju tak, jakby został ustanowiony przez apostołów, z tym jednak, że przez dwa tygodnie poprzedzające Wielki Post obowiązuje (tylko) wstrzymanie się od jedzenia mięsa.

11. Gdy więc tak Duch Święty nauczał przez usta swego sługi i spełniał tam wielkie znaki i cuda, cała Polska z radością przyjęła wiarę Chrystusową, a zachowując ochoczo wskazówki świętego zasłużyła sobie na to, aby znaleźć oparcie na skale Piętrowej. Mąż Boży bowiem, pragnąc położyć tam fundament apostołów i proroków', ustanowił na swoje miejsce arcybiskupem pewnego sługę Chrystusowego, towarzysza trudów swoich i wędrówek imieniem Gaudenty, ponieważ sam podążył do innych ziem pogańskich, które podobnie pragnął pozyskać dla Chrystusa.

12. Wyjawiwszy tedy królowi polskiemu swoje pragnienie święty mąż prosił go równocześnie o zwolnienie oraz o przewodnika, który by go za łaską Chrystusową zaprowadził aż na Pomorze. Tak to przybył zapaśnik Chrystusowy aż do księcia pomorskiego, który przyjął go z najgłębszym szacunkiem i okazałością większą, niż sam święty by pragnął, a to dlatego, iż św. Wojciech ochrzcił tego księcia już poprzednio w Polsce, kiedy przybył on tam starać się o rękę córki króla polskiego; ojciec jednak nie chciał mu jej dać, zanim nie zgodził się dobrowolnie, aby go święty również ochrzcił. Książę Pomorza więc ucieszony wielce z przybycia doń męża Bożego zwołał natychmiast swój lud, aby usłyszał od niego słowo Boże. Tymczasem lud pomorski posłuchawszy kazań świętego zgorszył się niezmiernie, gdyż miał to za niesłychane bluźnierstwo, kiedy usłyszał, że bogowie, których czcił, nie są naprawdę bogami. Dlatego zebrali się, aby z nim dyskutować, i próbowali go przekonać swoimi argumentami. Lecz ponieważ Duch Boży mówił przez jego usta, przyznali na koniec, że są wprawdzie pokonani; ale w żadnym razie nie odstąpią od dawnej wiary. Natomiast pokornie błagali męża Bożego, aby sam pozwolił się czcić jako bóg i aby nie wzbraniał im oddawania sobie czci na równi z innymi ich bogami. Usłyszawszy to święty mąż zasmucił się i bolejąc nad tak wielkim ich zaślepieniem westchnął ciężko, a wylewając obfite łzy tak im odpowiedział: "O nieszczęśni, jakże wy ślepi jesteście, jak zbłąkani, jak pożałowania godni, że nie tylko złym duchom, ale i śmiertelnym ludziom chcecie przypisywać bóstwo, które może przysługiwać tylko jednemu Bogu, który wszystko stworzył!" Oni jednak w zatwardziałości swej odchodząc oświadczyli księciu, że nie przyjdą więcej do niego na wiec, dopóki będzie go miał u siebie.

13. Słysząc to święty mąż i stwierdzając, że nie potrafi ich nawrócić, a zdecydowany potykać się dobrym potykaniem i dokonać zawodu S postanowił udać się do Prus, aby tam choć kilka dusz pozyskać dla Chrystusa i znaleźć śmierć męczeńską jako kres życia. Uprosiwszy więc o zezwolenie wspomnianego księcia na jego polecenie statkiem przewieziony został do Prus. (Tam) zatrzymał się u pewnego Prusa, który znał język polski, wkrótce go nawrócił i nauczył się od niego mowy pruskiej, naśladując apostoła, który mówił: "Wszystkim stałem się dla wszystkich, abym wszystkich pozyskał". Gospodarz jego tedy nawrócony przezeń ze czcią spełniał jego rozkazy i na jego polecenie do czasu ukrywał się ze swym chrześcijańskim wyznaniem.

14. Gdy po tym wszystkim bliski był już czas jego męczeństwa, pewnej nocy mąż Boży ujrzał we śnie, jak on sam odprawia jak zwykle mszę św i podaje kielich dwu swoim towarzyszom, gdy zaś oni skinieniem głowy odmówili, on sam wypił wszystko. Gdy nadszedł ranek i święty opowiedział to towarzyszom, oni zrozumiawszy natychmiast, co oznacza owo widzenie, przejęci do głębi bólem wzdychali, jęczeli i płakali, ponieważ widzieli, że w samym momencie męczeństwa będą musieli rozejść się z tym, którego uczuciem gorącej miłości kochali - co potwierdził następnie bieg wypadków.

15. A gdy wstał dzień, święty biskup czekał na godzinę odpowiednią do odprawiania mszy św. Był to zaś piątek, aby mógł cierpieć za Chrystusa w ten sam dzień, kiedy On cierpiał za świat. Przystąpił wreszcie do złożenia ofiary z Ciała Chrystusowego, sam będąc ofiarą, która w najbliższym czasie miała być złożona. Posłyszeli jednak o tym mieszkańcy tej okolicy i poczęli zwoływać się między sobą wściekłymi głosami krzycząc: "Oto ten czarodziej chrześcijański na zgubę naszą odprawia swe obrządki, aby nas zarazić chorobami i zaczarować. Chodźmy i zabijmy go dla ocalenia nas samych i całego kraju!" Z tą myślą pobiegli jak szaleni, ale jeden z nich oglądnął się za siebie i zobaczył morze ognia pochłaniające jak gdyby ich wieś. Z krzykiem tedy pokazał to towarzyszom i razem z nimi spiesznie powrócił do wsi. O niezbadana mądrości Boża, która łagodnie, lecz cudownie wszystkim kierujesz! Oni twierdzili kłamliwie, że przenajświętsza i Boska ofiara będzie przyczyną ich zguby i prawdę Bożą mieli za kłamstwo. Słusznie tedy z woli Bożej wystawieni zostali na pośmiewisko, skoro swoim psim szczekaniem ośmielili się uwłaczać niebiańskim sakramentom. Ponieważ jednak, jak powiada Salomon, to, co przewrotne, nie da się przystroić, a w duszy złej woli nie zagości mądrość, zostali, co prawda, w cudowny sposób skarceni, ale nie poprawili się dzięki temu. Z jeszcze większą bowiem niż poprzednio wściekłością pobiegli ku świętemu biskupowi przekonani, że wszystko, co widzieli, było złudzeniem spowodowanym jego zaklęciami. Gdy po raz drugi zatrzymani podobnym widzeniem znowu zobaczyli, że ich domy, o których sądzili, że zniknęły w płomieniach, stoją nietknięte, ruszyli po raz trzeci i dysząc żądzą zamordowania świętego biskupa rzucili się na niego niepowstrzymanie. A już kapłan Boży skończywszy mszę św. odmawiał Hymn trzech młodzieńców3 składając dziękczynienie, gdy oni wdarli się raptownie i spełnili pragnienie świętego pasterza, zadając mu drogocenną_w_oczach Pańskich śmierć, której tak długo pragnął, a chcąc go zgubić tym bardziej otworzyli mu bramy królestwa niebieskiego.

16. Gdy więc biskup Chrystusowy oddał (swą) świętą duszę, oni zaraz obcięli mu głowę i zawiesili ją na wierzchołku tego samego drzewa, u stóp którego sprawował uprzednio niebiańskie sakramenta. Aby zaś zawieszona święta głowa z daleka była dla wszystkich widoczna, obnażyli z gałęzi całą część pnia najbliższą szczytu. Uczyniwszy to, całe jego ciało pocięli na części, a we wściekłości swojej porozrzucali te kawałki tu i tam. Następnej jednak nocy gospodarz świętego męczennika z nieba otrzymał przez anioła napomnienie, aby jak najstaranniej zebrał święte członki tak, aby żadna cząsteczka nie została pominięta, a gdy już to uczyni, aby jak najczyściej i z jak największym szacunkiem schował i strzegł świętych relikwii. Człowiek ów, posłuszny poleceniu, ochoczo wypełnił to, co mu rozkazano, ale poskładawszy pieczołowicie poszczególne członki, zauważył, że brakuje jeszcze jednego palca u jednej z rąk i choć usilnie szukał tego dnia i przez wiele następnych dni, nie mógł go znaleźć. Gdy zaś nieustannie przeszukiwał wszystkie zakątki w tym miejscu, pewnego dnia żona jego dziwiąc się, czego jej mąż poszukuje tak usilnie, poczęła wypytywać go natarczywie, jaka może być przyczyna tego szperania. On zrazu nie chciał jej tego wyjawić, ale na koniec uległ jej niegodziwym namowom, a ona, jako że była poganką, od razu rozgłosiła sąsiadom, że mąż jej pozbierał i przechowuje ciało świętego. A ponieważ to mąż był sprawcą tej zdrady, od razu usta mu się tak wykrzywiły, że w żaden sposób nie mógł nimi mówić i tylko z wielkim trudem przyjmował pokarm i napój.

17. A poganie usłyszawszy doniesienie (owej) kobiety, rzucili się na jej męża, srodze go wychłostali i spętanego na różne sposoby dręczyli, aby pokazał im święte szczątki. Szalony uległ wreszcie ich woli, a ponieważ tak lekkomyślnie oddał bezcenne perły wieprzom, słusznie zaiste Bóg dopuścił, aby go te wieprze pokaleczyły. Tak więc święte szczątki dostały się w ręce pogan, którzy je zabrali, ale sami pilnie ich strzegli, czy to dlatego, że bali się bicza gniewu Bożego, gdyby inaczej uczynili, czy też w zamiarze sprzedania ich chrześcijanom. Po niedługim zaś czasie jacyś żeglarze łowiący ryby przy brzegu morza, niedaleko (ostatniego) schronienia świętego, gdzie poniósł on śmierć męczeńską, zobaczyli nagle pływającą wśród fal niedużą rybę, w której wnętrznościach jaśniała jak gdyby świeca cudownie błyszcząca. Zdumieni tym poniechali (połowu) innych (ryb), a wszyscy starali się chwycić tę jedną, złapali ją prędko, od razu otwarli jej brzuch i wydobyli zeń palec świętego biskupa rzucający blask na kształt jasnej świecy, a nie mogąc wyjść z podziwu nawzajem się pytali, co by to być mogło. Tymczasem przyglądając się uważniej za wolą Bożą rozpoznali kształt palca i zrozumieli, że musiał on odpaść od świętego ciała. Wtedy pospiesznie udali się do tych, u których, jak wiedzieli, złożone były czcigodne członki, a tam ujrzeli, że i one jaśnieją tym samym blaskiem, co palec, który przynieśli. Zbiegła się cała wieś na to widowisko i tym pilniej strzegli potem niebiańskiego ciała.

18. Prusowie zaś wiedząc, że relikwie męczennika będą miały wielką wartość dla króla polskiego, posłali doń (poselstwo) z tymi słowami: "Wiedz, że ten twój bóg, któregośmy zabili, znajduje się u nas. Jeśli więc dasz nam wiele pieniędzy, gotowi jesteśmy odesłać ci go". Na tę wieść ucieszył się niezmiernie ów król prawdziwie chrześcijański, posłał im żądana sumę i w ten sposób odzyskał w całości święte ciało. Ci zaś, co je wieźli, zajechali najpierw do klasztoru w Czrzemesznie, gdzie za zezwoleniem owego króla święte ciało spoczęło tak długo, póki nie zeschło się tak, że pozostały zeń jedynie same kości.

19. Lecz kiedy wieść o cudach działanych przez chwalebnego biskupa coraz częściej i dalej rozchodziła się wokoło, ów człowiek, który w Prusiech gościł u siebie świętego męża, a który z własnej winy, jak już wspomnieliśmy, miał usta wykrzywione, ściągnięty ich rozgłosem przybył do wspomnianego klasztoru i tam pokornie i ze łzami błagał świętego, ażeby przywrócił mu dawny kształt ust. Niebawem został wysłuchany, a utwierdzony w dobrym postanowił służyć tam Bogu i aż do śmierci pozostał (tam) pędząc pobożnie życie zakonne.

20. Po pewnym jednak czasie, gdy wybuchła wojna pomiędzy Polakami a sąsiednimi poganami, wspomniany król chwalebnej pamięci obawiając się, aby w razie niepomyślnego jej obrotu nie utracił niebiańskiego skarbu, przeniósł uroczyście bezcenne relikwie dnia 6 listopada do stolicy arcybiskupiej, gdzie przy grobie jego (św. Wojciecha) łaska Boża udziela wielu dobrodziejstw tym, którzy ufnie szukają u niego miłosierdzia za sprawą Pana i Zbawcy naszego Jezusa Chrystusa, który z Bogiem Ojcem i Duchem Świętym jako jeden Bóg rządzi i odbiera chwałę po nieskończone wieki wieków. Amen.
S. Adalberti Pragensis episcopi et martyris vita II

The Gniezno Doors (ca. 1175)














Chronicle of Dalimil written in the Czech language in the late 13th and early 14th century also describes death of "Swaty Vojtiech"

Source
__________________

Domen123 liked this post

Last edited by RS_UK-PL; September 25th, 2015 at 07:27 PM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old September 12th, 2015, 12:45 AM   #1989
Ludi
✪ Mr. Ludolf ✪
 
Ludi's Avatar
 
Join Date: Mar 2007
Location: Berlin
Posts: 15,218
Likes (Received): 34664

Das Ostpreußenlied. The anthem of East Prussia. Гимн Восточной Пруссии.



__________________
Pics/ Bilder ©Ludi

soweit nicht anders angegeben außerhalb von den Skybars.

Berlin Projects

Dolsilwa, Rombi, Domen123 liked this post
Ludi no está en línea   Reply With Quote
Old September 14th, 2015, 03:07 PM   #1990
keepthepast
Registered User
 
Join Date: Oct 2009
Location: San Francisco, CA
Posts: 977
Likes (Received): 1677



Very pleasant tune. In fact, as national anthems go, about the nicest melody and music; it is the style that allows one to keep humming. The singer flip-flopped the last two stanzas.
__________________

Chadoh25, Domen123 liked this post
keepthepast no está en línea   Reply With Quote
Old September 18th, 2015, 01:38 PM   #1991
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

Protestant Church in Szczytno/Ortelsburg, Masuria (see also post #1301)








Quote:
Gottlieb Latza
Emanuel Schutter
Gottlieb Rosmanek
Jacob Zielinski
Christoph Grzesn˙
Michael Macie˙
Johann Mroczek
Former Protestant Church in Księży Lasek/Fürstenwalde, Masuria






Carl Chrzanowski (†1866)


Michael Choynowski (†1870) and Friedrich Lipka (†1871)


WW1 memorial plaque
__________________

Rombi, Domen123 liked this post

Last edited by RS_UK-PL; September 18th, 2015 at 03:29 PM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old September 18th, 2015, 02:10 PM   #1992
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

More about born in Lengwethen/Лунино, Johanna Ambrosius...here.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old September 18th, 2015, 04:51 PM   #1993
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

The historical document, known as the Gdansk Treaty, was concluded on 4 August 1677 between Poland’s King John III Sobieski and the Swedish monarch Charles XI. The Gdansk Treaty played a key role in the foreign policy of the Polish sovereign during the first years of his reign. The Treaty targeted the Elector of Brandenburg, with whom the King of Sweden Charles XI fought a war for control over Western Pomerania. Under the Treaty, in exchange for Polish consent for Charles’ army to march from Livonia through Royal Prussia, Sweden agreed to grant the Duchy of Prussia to King Sobieski for his son Jakub.


"Regni Poloniae Jus Publicum ex Statutis ac Constitutionibus depromptum" (published in Królewiec/Königsberg, 1676)

Source

Polish-Swedish plans failed when the Elector of Brandenburg conquered Western Pomerania in 1677-1678 (siege of Stettin below), which since 1630 was controlled and in 1648 formally annexed by Sweden. The last Griffin duke, Bogislaw XIV of Pomerania (see the last coin from post #1964) had died during the Thirty Years' War in 1637.


At the time, interesting events were also taking place in Silesia...link.
__________________

Rombi, sorbitol, Domen123 liked this post

Last edited by RS_UK-PL; September 19th, 2015 at 12:28 PM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old September 18th, 2015, 06:13 PM   #1994
mhjo
mhji
 
Join Date: Oct 2011
Posts: 152
Likes (Received): 90

I spent holidays in Klaipeda in august. Lived at the Friedrico. Very calm and pleasant town with pleasant people. The beaches nearby and on Nida are just super.
mhjo no está en línea   Reply With Quote
Old September 21st, 2015, 12:58 PM   #1995
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

Chronicle of Warmia by Tomasz Treter (†1610, Frombork/Frauenburg), supplemented by Maciej Treter and so-called "Treter's eagle" from 1588



Source

See also post #1816.

Chronicle of Prussia by Marcin Murinius (published in Toruń in 1582)




Source
__________________

Domen123 liked this post

Last edited by RS_UK-PL; September 24th, 2015 at 01:17 PM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old September 25th, 2015, 11:47 AM   #1996
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

In addition to the maps from posts #1885, #1888, #1954, #1975, etc.

Map drawn by Stanisław Sarnicki, the Albertina's student (post #1033) in ca.1584-1586




Author's note

Source

Last edited by RS_UK-PL; September 25th, 2015 at 11:53 AM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old September 28th, 2015, 04:39 PM   #1997
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

And "Regni Poloniae, Magni Ducatus Lituaniae Provinciarium Foedere et Vassalagio illis junctarum, et Regionum vicinarum Nova Mappa Geographica. Borussiae Principi Friderico Henrico Ludovico, Friderici Regis Fratri Forti, Benigno, Musis Amico" published nearly 200 years later in Królewiec/Königsberg (1770)































Source

"Carte Generale & Itineraire de Pologne" published just after the First Partition of Poland (1773)

Source
__________________

catcha, Domen123 liked this post

Last edited by RS_UK-PL; October 1st, 2015 at 11:28 AM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old September 30th, 2015, 12:08 PM   #1998
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

When the Holy Roman Empire tried to forcefully convert the Slavs (inhabiting what is today East Germany before the 12th century AD) to Christianity, they raided Hamburg and other cities west of the Elbe river in revenge...

983 AD
Quote:
Tunc vero et Sclavi a christianis iudicibus plus iusto compressi, excusso tandem iugo servitutis, libertatem suam armis defendere coacti sunt. Principes Winulorum erant Mystiwoi et Mizzidrog, quorum ductu sedicio inflammata est. His ducibus Sclavi rebellantes totam primo Nortalbingiam ferro et igne depopulati sunt. Deinde reliquam peragrantes Sclavoniam, omnes ecclesias incenderunt et ad solum diruerunt. Sacerdotes autem et reliquos ecclesiarum ministros variis suppliciis enecantes, nullum christianitatis vestigium trans Albiam reliquerunt. Apud Hammaburg eo tempore ac deinceps multi ex clero et civibus in captivitatem abducti sunt, plures etiam interfecti propter odium christianitatis.
Source

...Baltic Prussians attacked Oliwa and Żukowo monasteries west of the Vistula river and raided Chełmno and Lubawa lands, when Poles intensified Christian missions into Prussia.

1224 AD
Quote:
Barbarzyńscy Prusowie wdarłszy się do klasztoru w Oliwie biorą do niewoli opata z braćmi i całym konwentem, uprowadzają w kierunku Gdańska i wszystkich w okrutny sposób mordują. I odtąd zaczęli pustoszyć ziemię chełmińską i lubawską bezczelnymi, tajemnymi wypadami. Dla zgniecenia ich książę Mazowsza Konrad wezwał braci Krzyżaków, których nazywano rycerzami Chrystusowymi, noszących czerwony miecz i krzyż, i oddał im zamek Dobrzyń, by walczyli przeciw Prusom.
Source

The 17th century paintings in Żukowo monastery (founded in 1212-1214; first church in Żukowo was built in 1201) and Oliwa monastery (founded in 1178)...

"The Norbetans killed by Prussians"


"Massacre of the monks"


Oliwa monastery foundation act, 17th March 1178 (Slavic Oliwa was located about 60km from the Slavic-Prussian border)
Quote:
Ego Schamborius princeps Pomoranorum scire cunctos sancte matris ecclesie filios tam presentes quam futuros volo me viris religiosis Cisterciensis ordinis, quos dei pietas collocavit in loco, qui Olyva dicitur, constructo in mea propria possesione, que michi evenit de paterna hereditate, pro remedio anime mee ac uxoris mee ac parentum meorum liberorumque ad sustentationem eorerundem sanctorum fratrum septem villas cum omnibus attinenciis et proventibus suis sub testamento contulisse et de nostra in eorum delegasse potestatem at que dominium.

Villarum autem nomina, quas ipsis libertate perpetua coram testibus delegavi, hec sunt: Olyva ubi cenobium constructum est, Salcowitz, Clambowi, Sterkow, Stanowe, Gransowi, Sincimitz;

libertatem quoque hominibus eorum de omni exactione et expeditione perpetuam damus, excepta reedificatione castri et pontis in Gdanzc, decimam etiam de omnibus tabernis prefati castri et decimam thelonei et decimam de Rezck, insuperdecimam piscacionis de clausura in Merezina et decimam piscem de Barsizke, decimam quoque de omnibus pecoribus nostris, preterea libertatem piscandi in salso vel recenti mari cuiuscunque generis pisces, allec rumbos vel esoces in omni dominio nostro quibuscunque retibus vel instrumentis. Naves etiam et res ipsorum a theloneo absolvimus per omnen terram nostram. Insuper ipsis libertatem conferimus construendi molendina in rivulo, qui Stricza nominatur.

Datum in castro nostro Gdanzc, anno ab incarnacione domini MCLXXVII, XV Kalendas Aprilis.
Source

The easternmost monastery was probably founded in Zantyr in ca.1210 (Biała Góra on the shore of the Nogat river)...


See also post #1968.

__________________

Domen123 liked this post

Last edited by RS_UK-PL; February 24th, 2016 at 05:02 PM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old October 2nd, 2015, 03:41 PM   #1999
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

Quote:
Originally Posted by RS_UK-PL View Post
Renovation of the castle in Lidzbark Warminski/Heilsberg, Warmia




Reconstructions of Jan Stefan Wydżga's palace and Ignacy Krasicki's gardens were not included as part of this project.








Source

Edward Cyfus and Izabela Lewandowska have published "Cztery pory roku" and "Wierzenia, zwyczaje i obrzędy"



Source

During renovation of the Chapel of St. Anna what seems to be the Jesuit crypt was discovered. The Jesuits were invited to Malbork/Marienburg by king John II Casimir of Poland in 1652 and were residing there until 1780. In the years 1742-67, Baroque Jesuit Collegium was erected between the church of the Blessed Virgin Mary and the Middle Castle. The building was demolished in the 19th century.

Source

"Mater Dei" is being reconstructed in Malbork/Marienburg




__________________

Rombi, Kocham_Podlasie/Biał, WB2010 liked this post

Last edited by RS_UK-PL; October 2nd, 2015 at 05:00 PM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote
Old October 5th, 2015, 02:36 PM   #2000
RS_UK-PL
Registered User
 
RS_UK-PL's Avatar
 
Join Date: Jan 2012
Location: R-L1029
Posts: 2,301
Likes (Received): 3392

Another description of this part of Europe by Gervase of Tilbury in his "Otia Imperialia" (written in ca.1211)...








"Inter Germaniam et Meotides paludes ab oriente Wandalorum gens ferocissima habitat, inter quam et paludes Meotides Sarmate habitant, a quibus mare Sarmaticum dicitur, quod a fluvio Sarmatico et Wandalo, flumine Wandalorum, et Danubio versus orientem impletur. (...) Porro inter Alpes Huniae et Oceanum est Polonia, sic dicta in eorum idiomate, quasi campania, quae a Vandalo flumine suo terra dicitur, ut ab ipsis indigenis accepi, Vandalorum. (...) Polonia Archiepiscopatum habet Revencensem [vel Gnesnensem; Gniezno] & hic haber suffraganeos, Wredicilicensem [Vreditilatensem vel Wratislaviensem; Wrocław], Lubicensem [Lubusz, today's Lebus in Germany], Cinaniensem [Cujaviensem; Kujawy], Plocensem [Płock], Gragobiensem [Cracoviensem; Kraków], Posnaviensem [Poznań], Mazoviensem [Masovia], Pomeraniensem [Pomerania]."

Probably he meant to say that Poles are the same as Venedi, and not Vandals. There's no actual proof for Vandals (who established the Vandal Kingdom, "Sed Gyzericus rex Vandalorum iam a Bonifatio in Africam invitatus") living in Poland (link)...

"Sed et inter Poloniam et Livoniam sunt pagani, qui Iarmenses [probably Iatvenses meaning Baltic Yotvingians] dicuntur. Ex hinc versus septentrionem est Livonia, gens paganorum probissima."
__________________

Domen123 liked this post

Last edited by RS_UK-PL; October 12th, 2015 at 01:16 PM.
RS_UK-PL no está en línea   Reply With Quote


Reply

Tags
königsberg, polska

Thread Tools

Posting Rules
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is On
Smilies are On
[IMG] code is On
HTML code is Off

Related topics on SkyscraperCity


All times are GMT +2. The time now is 04:46 PM.


Powered by vBulletin® Version 3.8.11 Beta 4
Copyright ©2000 - 2017, vBulletin Solutions Inc.
Feedback Buttons provided by Advanced Post Thanks / Like (Pro) - vBulletin Mods & Addons Copyright © 2017 DragonByte Technologies Ltd.

vBulletin Optimisation provided by vB Optimise (Pro) - vBulletin Mods & Addons Copyright © 2017 DragonByte Technologies Ltd.

SkyscraperCity ☆ In Urbanity We trust ☆ about us | privacy policy | DMCA policy

Hosted by Blacksun, dedicated to this site too!
Forum server management by DaiTengu