[Poznań] Remont Okrąglaka

[polyken]

Co do tego jak powinien wyglądać budynek w tym miejscu jestem podobnego zdania co neutralny.Na pewno niechciałbym wechty II.Ciekawe jakby to wyglądało gdyby odbudowali kamienice a potem "obudowali" szkłem tak jak to jest w SB od strony deptaka.Można się tylko radować,że plany prl'owskich architektów co do tej działki nie zostały zrealizowane.Choć mieli swój udział w "upiększeniu" 27 Grudnia - budynek zaraz obok pięknej(chyba mojej ulubionej w Poznaniu),właśnie remontowanej kamienicy, w której mieści się "Społem Kasia" i zaraz obok budynek z McDonaldem i księgarnia Mickiewicza ale to już jest Gwarna.
Co do Posenerra bez komentarza, nic nowego.

[TrKrzysior]

w radiu merkury słyszałem że w nadchodzącym tygodniu w dodatku GW o WLKP bedzie temat Okrąglaka i jego przysżłego przeznaczenia (apartamenty lub hotel) wraz z terenem go okalającym...ktoś coś wie czy mam takie piekne omamy

[WZZ048]

Originally Posted by TrKrzysior

wraz z terenem go okalającym...

Niekoniecznie musi chodzić o Teatrium Ale licze, że jednak bo chętnie dowiedziałbym się co się tam będzie działo...tzn.co tam w końcu stanie

[Forza_imperial]

PB moglbys zmienic tytul tego watku na Przyszlosc Okraglaka! thnx

Widzę w Okrąglaku coś na kształt dantejskich kręgów. Wtedy nawet ta ograniczona przestrzeń przestaje przeszkadzać. Budynek nie jest już ciasny, ale ma w swojej konstrukcji coś fascynującego - mówi w debacie "Gazety" Robert Sobociński.

Robert Sobociński: - Rozmowa o przyszłości Okrąglaka jest przyczyną podjęcia tematu o bardzo poważnym problemie dotyczącym naszego miasta.

Aleksandra Przybylska: Jakim problemie?

- Potencjału kulturalnego i jego wykorzystania. Jako artyście od kilkunastu lat jest mi dane funkcjonować w dwóch światach: Poznaniu i Paryżu. To daje możliwość ciągłej obserwacji. Doszedłem do tego wniosku, porównując europejskie miasta podobne do Poznania, że w naszym mieście mogłoby dziać się w kulturze pięć razy więcej niż dziś.

Jakie europejskie miasta ma Pan na myśli?

- Lyon we Francji, Düsseldorf w Niemczech. Problemem, który bezpośrednio łączy się z kulturą, są procesy urbanistyczne.

Rewitalizacja centrum.

- Myślę, że niedługo XIX-wieczne centrum Poznania się wyludni. Kilkanaście lat temu jako młody architekt projektowałem wnętrza poznańskich banków. Jestem przekonany, że te wnętrza będą musiały zmienić swoje funkcje. Banki nie będą potrzebować tak dużych przestrzeni. Bankierzy pozamykają te wielkie sale operacyjne, bo elektronika nie znosi starych murów. W Paryżu sale operacyjne w bankach są już coraz mniejsze, bo służą tak naprawdę jedynie tym, którzy nie potrafią sobie poradzić z bankowością przez internet. I w Poznaniu obecne przestrzenie bankowe staną się niepotrzebne, a ponieważ bankierzy myślą logicznie, za chwilę ograniczą te instytucje i centrum opustoszeje.

Władze miasta będą się bronić, mówić o całym projekcie rewitalizacji centrum.

- Ale po otwarciu drugiego skrzydła Starego Browaru handlowe centrum Poznania jeszcze bardziej straci na znaczeniu. Obroni się Stary Rynek z przyległymi uliczkami. A od pl. Wolności do terenu MTP będzie funkcjonalna pustynia. Ludzie nie będą chcieli tu mieszkać, bo lepiej mieszkać na Sołaczu czy na Jeżycach. Nie ma więc innego sposobu na rewitalizację centrum miasta niż umieszczenie tu bardzo dużej liczby instytucji edukacji i kultury.

Czyli pomysł, by Okrąglak był centrum sztuki współczesnej, ma szanse powodzenia.

- To początek dobrego myślenia. Jeśli w centrum Poznania - ograniczonym Kaponierą i Al. Marcinkowskiego oraz ul. Solną i Królowej Jadwigi - nie pojawi się nowoczesna instytucja kultury i centra edukacyjne, to również nie uda się tu wytworzyć całej sfery usług, gastronomii itd.

Nie będzie już po co przyjeżdżać do centrum? Może chociaż na zakupy do Starego Browaru?

- Proszę sobie wyobrazić, że jeszcze parę lat temu dobrze zarabiająca pracowniczka BZ WBK, gdy przenoszono ją ze ścisłego centrum Poznania do przeszklonego wieżowca Andersji, poczytywała to za odsunięcie od atrakcyjnej przestrzeni. A teraz ona czuje się tam wyśmienicie, bo w czasie przerwy wszystko ma pod ręką. Gdyby dziś przenieść ją z powrotem np. na pl. Wolności, pomyśli, że to jakaś kara. Życie będzie się teraz koncentrować w okolicach Andersji i Starego Browaru. Jeśli więc nie chcemy, by centrum Poznania stało się pustynią, trzeba coś zrobić.

Czyli - na dobry początek - Okrąglak.

- Ta budowla jest wybitnym obiektem, wyjątkowym świadectwem dla pewnego okresu architektury. Marek Leykam [autor Okrąglaka - przyp. red.], dużej klasy architekt, stworzył wówczas awangardowy dom towarowy. Ale wydaje mi się, że myśli Leykama szły dalej. Stworzył w Okrąglaku pewien układ, który można wykorzystać także w zupełnie nowej rzeczywistości. Oczywiście już nie dla celów handlowych, bo byłoby to sprzeczne z dzisiejszą techniką.

A więc: centrum sztuki?

- Wewnętrzna mentalność Okrąglaka daje takie możliwości. To swego rodzaju ikona, którą można się posłużyć, budynek, który już można promować jako obiekt. Takich budynków z XX w. w Poznaniu nie ma. Odpowiednio wycięty z przestrzeni - np. kolorem - Okrąglak, z prześwietlonym, otwartym parterem na pewno przyciągałby ludzi. Chciałoby się przejść przez taki otwarty hol.

Co z pozostałymi piętrami?

- Widzę je na kształt dantejskich kręgów. Wtedy nawet ta ograniczona przestrzeń przestaje przeszkadzać. Budynek nie jest już ciasny, ale ma w swojej konstrukcji coś fascynującego. Technicznie obsługa tego budynku też nie jest trudna. Ma piony i swoją urokliwą klatkę schodową, a także wielką wartość - pustą przestrzeń w samym środku.

Można z nią coś zrobić?

- Naturalnie. Można np. stworzyć tu tzw. elastyczną przestrzeń do prezentacji multimedialnych. Okrąglak mógłby stać się miejscem porównywalnym do paryskiego Centrum Pompidou czy Tate Modern w Londynie, oczywiście w mniejszej skali.

Nie wiem, czy Poznań stać na obiekty tego typu.

- W samym Poznaniu są wybitni architekci, którzy potrafiliby wykorzystać elastyczną przestrzeń w środku Okrąglaka. Może mogliby połączyć ją np. systemem trapów z już istniejącymi poziomami. Jeżeli byłaby taka potrzeba, można też wyjąć część stropów i zaburzyć kręgi wewnątrz. Nie trzeba wcale wielkich nakładów, by wejść w tę przestrzeń. Ale to nie koniec. Obok Okrąglaka jest pusty plac. Na tym obszarze - gdzie sytuacja własnościowa nie jest aż tak bardzo skomplikowana - powinien powstać wybitnej klasy obiekt architektoniczny. Docelowo powinien się on znaleźć w samym sercu miasta i spiąć te instytucje, które już mamy.

Inwestor planuje tu raczej budowę galerii handlowej.

- To powinien być przemyślany obiekt, całkowicie otwarty, skomunikowany z Okrąglakiem, z podziemnym pasażem połączonym z parkingiem pod pl. Wolności.

Raczej coś nowoczesnego, a nie nawiązującego do sąsiedniej XIX-wiecznej zabudowy?

- To powinna być całkowicie elastyczna przestrzeń. Na świecie jest teraz tendencja, by nie tworzyć instytucji, które raz na zawsze będą teatrem, galerią czy salą koncertową.

Ale jak to stworzyć?

- Trzeba myśleć nie tylko o budowie, ale przede wszystkim o zarządzaniu. Taka instytucja nie może mieć stałej administracyjnej i programowej czapy. W kulturze mamy dziś do czynienia z natłokiem. Trzeba dla niego stworzyć pewnego rodzaju agorę. Chodzi o takie miejsce, gdzie można by prezentować setki różnorodnych propozycji.

Czy Poznań sobie z tym poradzi?

- Na pewno. Jeśli teraz ogłosi się, że jest takie miejsce, które można zapełniać, ręczę, że zareagują artyści w Polsce, w Europie i na świecie. Mamy tu przestrzeń, która niesie za sobą możliwość pozyskiwania środków...

Tylko skąd? Doszliśmy do bardzo ważnego w Poznaniu problemu: pieniędzy.

- Poznańskie myślenie trzeba wyłączyć! Teraz mamy pewien zalążek w postaci Okrąglaka. Wokół niego można stworzyć agorę - permanentne miejsce realizacji różnych projektów. I tu wszystko musi się zmieniać. Przy dzisiejszych możliwościach, jakie daje m.in. wirtualna rzeczywistość, nic nie zmusi ludzi, by odwiedzali miejsca, gdzie coś jest dane raz na zawsze. Do takiego miejsca można iść raz.

A więc co ma być w Okrąglaku i obok niego?

- Instytucja kultury, którą będzie kierował jakiś - dajmy na to - inżynier.

Chyba Pan przesadza.

- Nie! Taką instytucją powinien kierować ktoś, kto w ogóle nie będzie ingerował w jej program, ale udostępniał powierzchnię dla danych projektów, nadzorowanych przez animatorów programowych, których trzeba po prostu wynająć w Londynie, Berlinie, Paryżu lub innym interesującym kulturowo miejscu.

Tylko czy Poznań będzie na kogoś takiego stać?

- Wbrew pozorom tak. Honoraria dla animatorów centrum nie musiałyby się różnić od tych, które dziś otrzymują kierujący instytucjami kultury w Polsce.

Nie do wiary!

- Zaręczam. Ludzie, którzy robią pięć czy sześć projektów jednocześnie na świecie, od Japonii zaczynając, a kończąc na Oslo, są w stanie wygenerować każdy produkt artystyczny. Zrobiłem takie doświadczenie przy ostatnim Triennale Rzeźby i przełamałem opór środowiska, zatrudniając dwóch poważnych menedżerów sztuki z Francji.

I co?

- Natychmiast otworzyły mi się drzwi na całym świcie. I było to widać. Przy ostatnim Triennale udało mi się zaprosić do współpracy wszystkich, których chciałem.

Ale czy taki menedżer będzie chciał pracować w Poznaniu?

- Dlaczego nie? Oni są tym nawet zainteresowani. W pewien sposób ich to nawet fascynuje, bo mają do czynienia z zupełnie nowym obszarem.

Czyli musimy sobie znaleźć dla Okrąglaka takiego... Leo Beenhakkera?

- (uśmiech) No, nie do końca...

Chodzi o większe czy mniejsze pieniądze?

- Przestrzeń, o której mówimy, warto na trzy, cztery miesiące oddać kilku sprawdzonym ludziom związanym z ważnymi ośrodkami kultury światowej. To można zrobić za 10 tys. euro.

Dla jednego takiego menedżera.

- Nie. Mówię o kosztach zatrudnienia całej trójki, która stworzy pomysły i ściągnie do Poznania ludzi. Chodzi o to, by uruchomić sam mechanizm. Z kolei poszczególne projekty artystyczne powinni wybierać już eksperci.

Ciało kolegialne?

- W żadnym wypadku stałe!

Ale jak to wszystko zrobić?

- Są sposoby. Powinien być specjalny menedżer, który będzie zarządzał strukturą projektów przy pomocy ekspertów. Takie centrum kultury uda się uczynić na tyle atrakcyjnym, by ludzie je odwiedzali.

Skąd ta pewność?

- Jeśli uda się stworzyć miejsce o zaskakująco współczesnej strukturze, to ludzie będą tu przychodzić.

Brakuje czegoś takiego w Poznaniu?

- Myślę, że tak. Centrum Pompidou, które jako pierwsze podążyło w tym kierunku, jest dziś w czołówce miejsc odwiedzanych w Paryżu - obok Luwru czy wieży Eiffla. Tego typu instytucje mają przyszłość. Splatają się w nich kultura lokalna, światowa i wirtualna naraz. Takie zagęszczenie gwarantuje dziś zainteresowanie publiczności. Ludzie są teraz bezwzględni: jak coś jest nudne czy jednowarstwowe, to nie przychodzą. Bo chcą mieć dużo bodźców naraz. Mamy okazję stworzyć w Poznaniu bardzo współczesną strukturę. Gdy zorientowałem się, że w Okrąglaku miałyby się rozbudować już istniejące instytucje [np. Teatr Polski, zbiory sztuki współczesnej leżące w magazynach Muzeum Narodowego - przyp. red.], byłem bardzo zawiedziony.

A dlaczego nie miałoby tu być dla nich miejsca?

- Bo to absolutnie inny pomysł niż budowanie nowej wielowarstwowej struktury.

Nie dałoby się tego pogodzić?

- W żadnym wypadku. Przestrzenie, których potrzebują te instytucje, mogą zbudować gdzieś obok siebie. W tym nowym centrum sztuki w Okrąglaku warto byłoby promować np. Festiwal Teatralny Malta, Inner Spaces, Triennale Rzeźby, Festiwal Nauki i Sztuki, Warsztaty Tańca i inne cykliczne wydarzenia artystyczne.

Dlaczego promować akurat te wydarzenia?

- Bo trwają tydzień czy dwa i to w różnych porach roku. Ktoś, kto chciałby je jakoś poznać, musiałby przyjechać do Poznania pięć razy. Nasze centrum kultury powinno mieć stałą multimedialną prezentację tych wydarzeń, gdzie będzie można zobaczyć kilka festiwali czy warsztatów wstecz, poznać pewne zjawisko.

Można to zrobić za pomocą internetu.

- Nieprawda, internet nie pozwala przecież na żywe uczestnictwo. Inaczej się odbiera osobiście takie zjawiska. Można coś przeżyć, dać się otoczyć pewnym wydarzeniom. W takim centrum można by prezentować lokalny potencjał Poznania. Ci, których udałoby się do naszego miasta przyciągnąć, mieliby szansę ocenić, co się tu jeszcze dzieje. Dziś wiele rzeczy jest niezauważalnych. Ja sam często muszę opowiadać ludziom np. związanym z alternatywnym teatrem, że w Poznaniu jest coś takiego jak Malta. Jeśli byłoby więc tyle odwagi, by dziś zaatakować ten Okrąglak, to trzeba myśleć nieco inaczej niż przy tworzeniu tradycyjnej instytucji kultury. Jeśli z Okrąglaka nie zrobimy centrum sztuki, to nie zrobimy z niego nic. On już spełnił swoją rolę komercyjną i jest niereformowalny.

Obecny inwestor mówi o stworzeniu tu hotelu albo mieszkań.

- Myślę że ten obiekt nie podda się takim zabiegom. A poza tym szkoda by było! Jeśli jednak stworzymy tu zalążek centrum sztuki, damy Poznaniowi impuls do uruchomienia poważnego procesu rewitalizacji.

Nie ucierpi na tym żadna istniejąca instytucja kultury?

- Nie. Wszystko uda się spiąć. I uda się też zapobiec degradacji części miejskiej struktury. W tej chwili na świecie cały czas w centrach kultury średniej wielkości, które już wydawały się nasycone, coś się dobudowuje, realizuje się nowe pomysły. Jeśli Poznań się na taki krok nie zdecyduje, to może się okazać, że jesteśmy wyjątkowo zacofanym miastem. Może się okazać, że porównywalne miasta Polski zostawią nas w tyle.

Pojawiają się też pomysły, by - jeśli już robić centrum kultury - to niekoniecznie w Okrąglaku, ale od podstaw np. na Cytadeli czy Ostrowie Tumskim.

- Realizacja prof. Abakanowicz na Cytadeli [Nierozpoznani z 2003 r. - przyp. red.] jest zachwycająca, ale wyobraźmy sobie jej siłę oddziaływania, gdyby była w centrum. Za miasto można wywieźć Holendra. Ale nie Francuza czy poznaniaka. Bezpieczna przestrzeń to sto metrów do tramwaju, autobusu czy bezpiecznie zaparkowanego samochodu. I poznaniak ma rację, bo centrum kultury powinno być w centrum miasta. Wyprowadzenie uniwersytetu i innych szkół wyższych poza centrum mnie przeraża. Bo kto ma być w centrum, jeśli nie inteligentni młodzi ludzie?

Robert Sobociński - ur. w 1960 r. w Poznaniu, ukończył rzeźbę w ASP, studiował też architekturę na Politechnice Poznańskiej. Swoje prace prezentuje od początku lat 80., najpierw w Polsce, później w Niemczech, Belgii, a od 17 lat głównie we Francji. Jego rzeźby, które możemy zobaczyć w Poznaniu, to m.in. Stary Marych przy deptaku i pomnik Ofiar Katynia i Sybiru w parku przy ul. Fredry.

GW

[Filo]

Rewolucja na 27 Grudnia

Biura oraz restauracja z tarasem na ostatnim piętrze Okrąglaka, Teatr Polski otoczony "bramą" z nowoczesnych budynków, w których znalazłyby się sklepy, kawiarnie, mieszkania - tak prezentuje się najnowsza koncepcja zagospodarowania tej części ulicy 27 Grudnia

Nad projektem od miesięcy pracują architekci z warszawskiej pracowni Jems Architekci. Tej samej, która w 2003 r. wygrała konkurs na projekt rozbudowy Biblioteki Raczyńskich. Nagradzano także inne jej projekty, m.in. siedzibę Agory przy ul. Czerskiej w Warszawie.

Warszawscy architekci na razie nie chcą rozmawiać o szczegółach projektu przygotowanego dla Poznania. W najbliższym czasie zaprezentują go poznańskim architektom, urbanistom, historykom sztuki i architektury na spotkaniu, organizowanym przez SARP. - Chcielibyśmy już niebawem przystąpić do I etapu tej inwestycji, czyli rewitalizacji Okrąglaka - zdradza Wojciech Duczmal z Centrum Development & Investments Polska (do niedawna DTC Real Estate), która jest właścicielem Okrąglaka i części działek na 27 Grudnia. - Kolejny etap to zagospodarowanie terenu między Okrąglakiem a Arkadią - dodaje. O szczegółach też w tej chwili nie chce mówić.

Z naszych informacji wynika, że ten fragment ulicy ma zmienić się w kameralne centrum miasta "z paryskim klimatem". Okrąglak zostanie zrewitalizowany, zmodernizowany oraz zaadaptowany na nowoczesne biura. Na ostatnim piętrze ma powstać restauracja z tarasem widokowym. - Inwestor chce przywrócić do życia to miejsce - mówi Andrzej Nowak, architekt miejski, który już zapoznał się z propozycją Centrum. - Bardzo podoba mi się ta koncepcja. Inwestor podkreślił w niej rolę Okrąglaka. Architekci dotarli do historycznych rysunków twórcy Okrąglaka - Leykama - ocenia projekt.

W sąsiedztwie Okrąglaka mają powstać dwa nowoczesne budynki, które otaczałyby odsłonięty Teatr Polski, tworząc wokół niego rodzaj bramy. Na parterze i pierwszej kondygnacji znalazłyby się sklepy, kawiarnie, na pozostałych - mieszkania. Budynki te wychodziły poza obecną linię zabudowę ulicy.

Inwestor proponuje także zamknięcie 27 Grudnia dla ruchu samochodowego. Powstałby wtedy rozległy deptak prowadzący od Okrąglaka aż do Starego Rynku. - Nowe budynki, które stanęłyby na tej ulicy, są oszczędne, proste, nie konkurują z teatrem, a eksponują jego wyjątkową architekturę - mówi dyrektor Nowak.

Trochę bardziej sceptyczny wobec propozycji inwestora jest Paweł Szkotak, dyrektor Teatru Polskiego. - Osobiście nie bardzo podoba mi się pomysł zwężenia ul. 27 Grudnia. Poznaniowi w centrum brakuje światła i przestrzeni - ocenia.

A jak w nowym projekcie widzi miejsce Teatru Polskiego? - Budynek Teatru Polskiego, ze względu na przepiękną architekturę, wymaga szczególnej ekspozycji. Dlatego dwa aspekty tego projektu są ważne. Pierwszy - by w żadnym razie nie zasłonić teatru, drugi - by przy okazji tej inwestycji powiększyć Scenę Kameralną bądź wybudować nową.

Propozycja dyrektora Szkotaka wynika z faktu, że część działek, które chciałby zagospodarować inwestor, należy do miasta i znajduje się wieczystym użytkowaniu Teatru Polskiego. - Zabudowa działki znajdującej się przed Malarnią i zabudowa podziemna działki przed głównym budynkiem jest możliwa pod warunkiem uzyskania przez teatr godziwej rekompensaty - dodaje dyrektor Szkotak.

Poznańska inwestycja ma kosztować ok. 70 mln euro.

Komentarz

Pomysł, by zamknąć dla ruchu samochodów fragment ul. 27 Grudnia, jest bardzo dobry. Kluczową kwestią dla Poznania jest bowiem przywrócenie świetności centrum. A zadbane, przyjazne spacerowiczom śródmieście stanowi o atrakcyjności miasta, także atrakcyjności dla inwestorów. Ożywianiu centrum miasta świetnie służą właśnie deptaki, strefy piesze. Jeśli dodatkowo położone są one przy atrakcyjnych sklepach czy knajpkach - to wiadomo, że ludzie będą tam chcieli przychodzić. I w centrum więcej będzie się działo.

W Poznaniu mamy doskonały przykład tego, jak to może wyglądać - ul. Półwiejską przy Starym Browarze. Tam się dzieje, tam przechodzą codziennie tysięczne tłumy. Tam latem uliczni grajkowie grają na gitarach. Teraz jest szansa, że podobnie będzie w okolicach Okrąglaka, części centrum, która zaczęła nieco podupadać.

Ruch samochodowy na odcinku ul. 27 Grudnia od Ratajczaka do Gwarnej nie jest duży, choć pewnie część zmotoryzowanych poznaniaków będzie się i tak zżymać na kolejne ograniczenie. Ale warto - oddajmy te jezdnię pieszym, a Poznań będzie jeszcze piękniejszy.



Źródło: Gazeta Wyborcza Poznań

[neutralny]

Jesli chodzi o mnie, deptak- to bardzo dobry pomysł, jednak nie potrafie sobie wyobrazic wyłaczenia całej długosci ulicy od ruchu samochodowego- wiec zapewne jesli w ogole to skonczy sie od arkadii do okraglaka.

A co do kafejki w Okraglaku- jestem na tak, bardzo dory pomysł
Co do całosci, jest niezle, ale poki co przyjmuje to na chlodno- jakos nie bardzo mi sie chce wierzyc, ze po tylu latach nagle cos mialoby sie w tej sprawie ruszyc.

Tak na powaznie, watpie aby budowa ruszyła w tej dekadzie. No moze jakims cudem do euro sie wyrobia..

[bb78]

Kolejny plan dla tego miejsca. Znakomity co prawda, ale kilka dobrych i kiepskich pomysłów, z których nic nie wynikło, już widzieliśmy.

A 27 grudnia na odcinku Marcinkowskiego-Ratajczaka miała być zamknięta dla samochodów już przy okazji parkingu pod Placem Wolności.

[Boogie]

Koncepcja o wiele lepsza niż to monstrualne koło, które nie tworzyło pierzei. Szczególnie podoba mi się wyłączenie ruchu samochodowego z ulicy i przekształcenie jej w deptak.
Zauważyliście napis "Dior" za witryną jednego z budynków?

[Posenerr]

- Pomysł z deptakiem i wyłączeniem ulicy z ruchu samochodowego jest b.dobry, nie podoba mi się pomysł zwężania ulicy, gdy będzie ciepło restauratorzy wyjdą z ogródkami i wówczas będzie już za wąsko. To jest miejsce gdzie jednak potrzeba więcej przestrzeni. W sytuacji gdy będzie próba zabezpieczenia torowiska, np. przez obsadzenie go z obu stron zielenią to zostanie wąska ścieżka. Ciekawe czy będzie tam trasa rowerowa.
- Rozumiem że wjazd do budynków będzie od ul. Ratajczaka i mam nadzieję że będzie to wjazd tylko w podziemia, tak żeby na powierzchni nie było samochodów wogole. Jeszcze jakby powstał drugi wjazd w podziemia od ul Kantaka (pod torami i deptakiem) byłoby nieźle.
- Podobnie wydaje mi się że będzie za wąsko przed samym teatrem.

[szycha_09]

DTC Real Estate to solidny deweloper. Mam nadzieję, że już niedługo okrąglak i cała ulica 27 Grudnia zmieni swoje oblicze.

[batmans]

rzeczywiscie niezly projekt mam nadzieje ze nic sie nie zmieni i wprowadza to w zycie

[Arki89]

Koncepcja jedna z lepszych jakie dla tego miejsca powstała i zapewne też jedna z tych bardziej realnych. No ale...

Jeśli 27 Grudnia ma bć wyłączona z ruchu(samochodwoego rozumiem, tramwaje będą jeździć nadal) to to samo należy zrobić z całą Paderewskiego tak aby jedyną 'przeszkodą' na drodze do rynku była Al. Marcinkowskiego(choć i tu rozwiązanie bezkolizyjne mile widziane).

Jeżeli mają być na dole Kawiarenki to znaczy że latem będą ogródki-i tu się zgadzam z Posenerr'em-jeśli ma zostać tramwaj to+ogórdki+droga rowerowa=bardzo mało miejsca.

W takim też wypadku jest kwestia samochodów dostawczych(wytycza sie konkretne godziny w jakich mogą to robic?)

Duży plus dla inwestora za pomysł na Okrąglak z kafejką na czele

Chwilowo to tyle

[WZZ048]

Chylę czoło...wygląda to bardzo europejsko...mi osobiście kojarzy się z deptakiem we Frankfurcie nad Menem. Natomiast co do Pana Szkotaka...rozumiem jego obawy ale takie szkodnicze podejście w stylu "my tu jesteśmy najważniejsi i my dyktujemy warunki" jest...brak słów

[bb78]

Originally Posted by Arki89

Jeśli 27 Grudnia ma bć wyłączona z ruchu(samochodwoego rozumiem, tramwaje będą jeździć nadal) to to samo należy zrobić z całą Paderewskiego tak aby jedyną 'przeszkodą' na drodze do rynku była Al. Marcinkowskiego(choć i tu rozwiązanie bezkolizyjne mile widziane).

Co do wyłączenia z ruchu Paderewskiego (przy okazji Szkolnej, Murnej, Sierocej, Ludgardy i Franciszkańskiej ) to się zgadzam. Ale nie bardzo sobie wyobrażam bezkolizyjne rozwiązanie Marcinkowskiego. Czyżbyś myślał o... tfu, tfu TUNELU?

Jeżeli mają być na dole Kawiarenki to znaczy że latem będą ogródki-i tu się zgadzam z Posenerr'em-jeśli ma zostać tramwaj to+ogórdki+droga rowerowa=bardzo mało miejsca.

Etam, w Amsterdamie są takie miejsca, gdzie tramwaj dosłownie między stolikami jeździ i jakoś nikt nie narzeka...

[Boogie]

Tylko, że w Amsterdamie wynikają one z historycznej zabudowy, a jedna strona 27 Grudnia będzie dopiero zabudowana, więc można wziąć pod uwagę takie ewentualności jak ogródki restauracyjne.

[bb78]

Originally Posted by Boogie

Tylko, że w Amsterdamie wynikają one z historycznej zabudowy, a jedna strona 27 Grudnia będzie dopiero zabudowana, więc można wziąć pod uwagę takie ewentualności jak ogródki restauracyjne.

Względy historyczne też przemawiają za - popatrz na stare zdjęcia, w jakiej linii stały kamienice zburzone za PRL.

Ogródki jako powód do zmniejszenia powierzchni zabudowy mnie nie przekonują. Po pierwsze dlatego, że ogródki nie muszą zajmować hektarów - wystarczy jeden lub dwa rzędy stolików, po drugie dlatego, że przed Teatrem Polskim powstanie placyk, na którym tych stolików zmieści się więcej, po trzecie sezon ogródkowy trwa w Polsce nie więcej niż 5-6 miesięcy, a sezon mieszkaniowy trwa cały rok

[mmjp]

Originally Posted by Posenerr

- Pomysł z deptakiem i wyłączeniem ulicy z ruchu samochodowego jest b.dobry, nie podoba mi się pomysł zwężania ulicy, gdy będzie ciepło restauratorzy wyjdą z ogródkami i wówczas będzie już za wąsko. To jest miejsce gdzie jednak potrzeba więcej przestrzeni. W sytuacji gdy będzie próba zabezpieczenia torowiska, np. przez obsadzenie go z obu stron zielenią to zostanie wąska ścieżka. Ciekawe czy będzie tam trasa rowerowa.

Z wizualizacji wynika, że zwężenie "ulicy" będzie polegało na zmniejszeniu obecnego szerokiego chodnika mniej więcej o połowę. Drzewa zostają.
Zakładając przerobienie 27 grudnia na deptak czyli stworzenie strefy pieszej na miejscu jezdni, obecność zmniejszonego chodnika (od strony tertrium) oraz stary chodnik to miejsca będzie wystarczająco dużo. Ogródki się zmieszczą, tym bardziej że to nie Stary Rynek więc ich wielkość powinna być adekwatna do dostępnej przestrzeni (na chodniku, pod drzewami i trochę na jezdni). Trzeba będzie też zracjonalizować wykorzystanie chodnika od strony maka. Wywaliłbym wszystko to co tam teraz stoi. Niezbędny byłby jeszcze remont torowiska najlepiej z zielonym dywanikiem (jakoś zgrabnie ogrodzonym tak żeby wiara po nim nie łaziła) oraz kilka przejść przez tory.

[bb78]

Originally Posted by mmjp

Niezbędny byłby jeszcze remont torowiska najlepiej z zielonym dywanikiem (jakoś zgrabnie ogrodzonym tak żeby wiara po nim nie łaziła) oraz kilka przejść przez tory.

Ja bym wolał coś takiego:

Zdjęcie kotabehemota z Jego hiszpańskiego wątku.

[mmjp]

Ja bym jednak zachował obecny charakter ulicy, nie robiłbym z wszystkiego strefy pieszej. Strefa piesza - tory - strefa piesza. Zielony dywanik mógłby urozmaicić przestrzeń.

Originally Posted by pan_dyrektor

Budynek Teatru Polskiego, ze względu na przepiękną architekturę, wymaga szczególnej ekspozycji.

Ta, przepiękny przykład dziewiętnastowiecznego prowincjonalnego klasycyzmu.
Rozumiem wartościowość tego budynku, ale takie określenie to lekka przesada.

Originally Posted by WZZ048

Natomiast co do Pana Szkotaka...rozumiem jego obawy ale takie szkodnicze podejście w stylu "my tu jesteśmy najważniejsi i my dyktujemy warunki" jest...brak słów

Chyba jednak nie rozumiesz. Ten koleś ma dbać o dobro placówki przez siebie kierowanej. Tetr Polski jest dysponentem interesujących inwestora działek więc ma dużo do gadania. To nie jest instytucja charytatywna, a inwestor nie jet filantropem tylko prowadzi przedsięwzięcie skierowane na zysk. Jeżeli chce je zrealizować to powinien się dogadać. Warunki stawiane przez teatr powinny być po prostu kolejną pozycją w kosztorysie projektu.

[Boogie]

Koncepcja zielonego torowiska wzdłuż 27 Grudnia jest kompletnie nie trafiona. Nie wyobrażam sobie grodzić torowiska na środku deptaku i robić co kilka metrów przejścia, a w przeciwnym razie trawa byłaby niewątpliwie wydeptana.