Arkeologjia | Archeology

[Mr_Albalover]

image hosted on flickr

Balkan 2011 (221) by kisiela, on Flickr

[Mr_Albalover]

image hosted on flickr

Balkan 2011 (147) by kisiela, on Flickr

image hosted on flickr

Balkan 2011 (145) by kisiela, on Flickr

image hosted on flickr

Balkan 2011 (144) by kisiela, on Flickr

[k0ntir]

Originally Posted by Mr_Albalover

image hosted on flickr

Balkan 2011 (221) by kisiela, on Flickr

Cfare do te thote "Ne sitin"? Kush e ka perkthyer kete, ndonje emigrant? Ç eshte gjalle kurse Ë ka vdekur.

[Nolt]

Mbishkrime të shek. I në kalanë e Rozafës



Nga Express më 25 shtator 2011 në ora 18:43

Vetëm tri ditë nga fillimi i gërmimeve në kalanë e Rozafës në Shkodër, ekspedita arkeologjike shqiptaro-polake ka nisur të nxjerrë në dukje vlerat e mëdha historike që fshihen në këtë kala.

Në oborrin e dytë të saj, në një nga ujëmbledhësit e kalasë, është gjetur një mbishkrim, i cili daton në shekullin e parë para Krishtit dhe është i pari dokument i asaj kohe.

Sipas Nikolin Shatit, drejtor i Parkut Arkeologjik të Shkodrës, pjesë e të cilit është edhe kalaja e Rozafës, nga vëzhgimet e para të këtij mbishkrimi, mendohet se teksti ka të bëjë me një akt juridik që i përket periudhës së rënies së Perandorisë Ilire dhe kalimit nën varësinë romake.

Ndonëse mbishkrimi ishte i dukshëm, vetëm së fundmi u bë i mundur largimi i ujit që mbushte atë dhe pastrimi i vendit në pjesën fundore të ujëmbledhësit.

Sipas Shatit, po t’u referohemi fakteve historike të zonës gjatë shekullin II p.e.r. në kalanë e qytetit zhvillohen luftërat me Romën dhe në vitin 168 pushtohet nga Roma dhe bëhet një nga qendrat e njësive administrative të Perandorisë Romake.

“Me reformat e Dioklecianit bëhet qendër krahinore. Dhe pikërisht ky dokument, i cili është gjetur gjatë në kala, mendohet të jetë një Akt Ligjor i asaj periudhe.

Por, gjithsesi, mbishkrimi do të dërgohet në Institutin e Arkeologjisë në Francë, për një mendim më të specializuar”, thotë drejtori i parkut.

http://www.gazetaexpress.com/?cid=1,22,63520

[7t]

Tumulet Ilire të Lofkëndit (afër Mallakastrës)

































Burimi: https://www.facebook.com/media/set/?...1416638&type=1

[7t]

Durrës, nis rikonstruksioni, muzeu arkeologjik mbyll dyert për vizitorët



DURRËS - Muzeu arkeologjik i Durrësit, më i madhi në vend, ka mbyllur dyert për vizitorët për shkak të rikonstruksionit të përgjithshëm të tij, një financim prej 104 milion lek akorduar nga qeveria shqiptare.
Rikonstruksioni i muzeut arkeologjik të qytetit do të zgjas disa muaj dhe sipas kërkesave të projektuesve ndërhyrjet kryesore do të bëhen në fasadën e godinës, në sistemimin e oborrit dhe në rivitalizimin e katit të tretë të ndërtesës.

Drejtori i drejtorisë rajonale të monumenteve, Ermion Arapi tha se pas përforcimit të kollonave mbajtëse të godinës këto ditë ka nisur rikonstruksioni i mjediseve të brendshme të tij. Sipas tij rikonstruksioni i muzeut arkeologjik do të përfshijë dhe objektet që ndodhen në oborrin e tij. "Kapitelet, kolonat dhe objektet që janë depozituar në oborr do të vendosen sipas një projekti të përgatitur në Institutin e Mbrojtjes së Monumenteve", u shpreh Arapi.
Përveç punimeve ndërtimore në godinën 3-katëshe, me arkitekturë kubiste, janë parashikuar edhe ndryshimet e mundshme në vendosjen e eksponateve të periudhës së antikitetit.

Vetëm në katin e parë të godinës ndodhen rreth 2100 objekte që i përkasin periudhës para themelimit të qytetit deri në shekullin e 4-ërt pas erës sonë. Një nga objektivat kryesorë të projektit është krijimi i pavionit të mesjetës në katin e dytë të godinës. Objektet që ndodhen në fondet e muzeut janë mjaft të rëndësishme për historinë e qytetit 3000 vjeçar, veçanërisht në periudhën e mesjetës së hershme dhe të mesme dhe ekspozimi i tyre parashikohet të shtojë interesimin e vizitorëve vendas dhe të huaj për qytetin antik.
Muzeu arkeologjik i Durrësit është përuruar në vitin 1951, ndërsa godina e re është hapur në vitin 2002.

http://www.balkanweb.com/kulturë/269...ret-71212.html

[Tartanzan]

Shyqyr! Muzeu arkeologjik i Durresit duhej qysh me pare te rikonstruktohej.

[RolexAL]

+1

[Taulant]

Peja antike lë pa shitur Fabrikën e baterive



Publikuar: 07.10.2011 - 14:31

Pejë, 7 tetor - Agjencia Kosovare e Privatizimit (AKP) është dorëzuar para themeleve historike të Pejës antike, duke e tërheq nga vala e 52 e privatizimit Fabrikën e Baterive Industriale “Trepça” në Pejë, e cila shtrihet mbi themelet e dukshme të Siparuntumit dhe të themeleve të padukshmet, që presin të gërmohen dhe të nxirren në dritë pas 17 shekujve.

Që nga viti 2002 Komuna e Pejës dhe Instituti për Trashëgimin Kulturore dhe Historike ka qenë në “luftë” me ish AKM-në dhe tash AKP-në, për mos privatizimin e kësaj fabrike, nga frika se jo vetëm Pejës por edhe Kosovës mund t’i zhduken gjurmët e origjinës, bën të ditur KosovaLive.

AKP e kishte përfshirë në valën e 52 të privatizimit edhe Fabrikën e Baterive Industriale “Trepça” në Pejë, por institucionet komunale dhe ato të trashëgimisë dorëzuan fakte bindëse javët e fundit, para të cilave AKP u dorëzua, pasi kjo vlerë historike ka një rëndësi milion herë më të madhe se një fabrikë dhe privatizimi i saj.

Për tërheqjen e kësaj fabrike nga vala e 52 e privatizimit, AKP e ka informuar të enjten me një shkresë zyrtare kryetarin e Pejës, Ali Berisha, i cili të premten bashkë me drejtori i Qendrës Rajonale të Trashëgimisë Kulturore (QRTK), Avdyl Hoxha, vizituan themelet e Pejës antike, Siparuntum.

“Ky vend nuk bënë të privatizohet sepse është hapësira më e rëndësishme e trashëgimisë jo vetëm e Pejës por e mbarë Kosovës. Andaj AKP-ja e ka pasur për bazë këtë fakt dhe e ka anuluar tenderin për privatizimin e fabrikës, duke u bazuar edhe në kërkesat e vazhdueshme të Komunës së Pejës dhe instituteve të trashëgimisë”, tha Berisha, i hipur mbi themelet e qytetit të vjetër të Pejës.

Lokacioni mbi të cilin është shtrirë Siparuntumi gjendet nga hyrja e Pejës nga drejtimi i Prishtinës e deri në fshatin Zahaq, diku shtatë kilometra gjatësi, mbi të cilën sipërfaqe ish pushteti jugosllav në fillim të viteve të ’70-ta pat ngritur zonën industriale më qëllim të zhdukjes së gjurmëve tona ilire.

“Qyteti i vjetër i Pejës njihet si qytet më rëndësi për zhvillimin industrial dhe tregtarë në atë kohë për këtë pjesë të Ballkanit”, tha drejtori i QRTK-së, Avdyl Hoxha.

Berisha dhe Hoxha besojnë se tash do të ketë fonde të caktuara nga niveli qendror, por edhe komunal, për fillimin e hulumtimit të mirëfilltë të këtij lokacioni, për çka në ndihmë siç u tha, do t’i dalin edhe ekspertët gjerman me aparaturë speciale që hulumtojnë për themele dhe artefakte deri në shtatë metra thellësi.

http://www.koha.net/index.php?page=1,5,72119

[KingGenti]

Shtrohet rruga qe te con ne parkun e Antigonese

[KingGenti]

[rene1234]

Antigoneja antike 21 monumente për turistët

Rreth 21 objekte dhe monumente përfshin guida turistike e Parkut Arkeologjik të Antigonesë, Gjirokastër, në këtë sezon turistik. Sipas përfaqësuesve të Zyrës së Administrimit të Parkut, krahasuar me vitin e kaluar, objektet që ofrohen për t’u vizituar nga turistë kanë pësuar një rritje të ndjeshme. “Hartës së objekteve të vizitueshme në Antigonenë antike i janë shtuar edhe zbulime të reja arkeologjike të realizuara vitet e fundit nga ekspedita kërkimore vendase dhe të huaja”, thotë drejtori i Parkut të Antigonesë, Ëngjëll Serjani. Sipas tij, falë krijimit të një sistemi bashkëkohor informacioni tashmë këto vlera janë në shërbim të grupeve të vizitorëve vendas dhe të huaj. Ndërkohë, stafi i zyrës së Parkut vazhdon punën për përgatitjen e 100 audio-guidave për orientimin e turistëve të huaj në vlerat që ofron kjo zonë arkeologjike. “Guida zanore do të përmbajë të dhënë për Antigonenë në gjashtë gjuhë, kështu që vizitori i huaj edhe me ndihmën e hartës do të orientohet mjaft mirë në mjediset e brendshme të Parkut”, thotë drejtori Serjani.
http://www.mapo.al/index.php?z=lexo&...e-per-turistet

[rene1234]

ORIKU I LASHTËSISË ILIRE, PENG I BAZËS USHTARAKE
2011-10-21 Bajram Peçi (KERKO ...)

Oriku, i shtrirë në pllajën shkëmbore të një kodrine që ngrihet mes detit dhe një gjiri (apo kënete), ka qenë kurdoherë, nga aq sa sjellin kronikat historike të lashtësisë, një vend ushtarak. Në këta 50 vjetët e fundit, tërë kohën i fshehur nga syri i banorëve vendas dhe shqiptarëve

Në një simbiozë të përhershme, ato vazhdojnë të jetojnë së bashku, por edhe më fatkëqij se vëllezërit më të famshëm, ata siamezë. Një pjesë të pushimeve verore të këtij viti, me grup shokësh, e përdorëm për turizmin kulturor. Ndjesitë ishin më se të bukura. Kisha tre vjet pa vajtur në Bylis dhe kur përshkuam një rrugë të asfaltuar deri në kufi të parkut arkeologjik, gjë që lehtësoi së tepërmi udhëtimin tonë, mbetëm mjaft të kënaqur. Me ritme mbase jo shumë të shpejta, por ndryshimet janë të dukshme. Në Bylis, para tre vjetësh nuk shkoje dot me automjet të vogël, për shkak të rrugës së keqe.

Pjesë e programit tonë ishte dhe Oriku. Asnjë prej nesh nuk e kishte vizituar më parë, për rrjedhojë të të qenët të parkut brenda një zone ushtarake. Fragmente të kësaj qyteze ilire janë shfaqur herë pas here në shtypin tonë, prej të cilave ne kishim të fiksuara ato të bëra në vitet ‘90-të, nga grupi i arkeologëve zviceranë e specialistëve tanë. Mes të tjerash, në ato foto vëmendjen posaçërisht e tërhiqte pamja e spikatur e teatrit të lashtë, për të cilin thonë se ka ngjashmëri me atë të Trojës. Ca na thanë, mos shkoni se nuk hyni dot; ca të tjerë, shkoni se gjërat janë thjeshtuar e lehtësuar.

Në një ditë të bukur, përshkojmë rrugën tërheqëse të gjirit të Vlorës dhe mbërrijmë para traut, në krahun e majtë të të cilit bën hije tabela “Zonë ushtarake”. As që bëhet fjalë se mund të kalosh. Në krye të saj vigjilojnë jo një, por dy ushtarakë. Komunikojmë me një prej tyre, një oficer i rangut të ulët, i sjellshëm dhe i kujdesshëm me ne. Me politesë na shpjegon se hyrja për vizitë në parkun arkeologjik lejohet vetëm me leje dhe i shoqëruar nga punonjësi i parkut. Të vendosur për të hyrë në parkun arkeologjik, fillojmë të kërkojmë në lokalet ngjitur ndokënd që ka numrin e telefonit të punonjësit të parkut. Patëm fat se ramë në gjurmë të tij, e kërkuam dhe pas rreth jo më shumë se një ore, mbërriti një djalosh i ri, i cili pasi na kërkoi falje për vonesën, na dha argumentin justifikues se ku ndodhej me detyrë, na shpjegoi se ishte thjesht zëvendësues dhe na udhëhoqi drejt rrënojave të Orikut, duke kaluar para pengesave të zonës ushtarake.

Për të shkuar me automjet deri në Orikun e vjetër, duhet të bësh 5-6 kilometra rrugë nga trau “Zonë ushtarake”, ndërsa baza ushtarake e Pashalimanit ndodhej ende disa kilometra më tej. Oriku, i shtrirë në pllajën shkëmbore të një kodrine që ngrihet mes detit dhe një gjiri (apo kënete), ka qenë kurdoherë, nga aq sa sjellin kronikat historike të lashtësisë, një vend ushtarak. Në këto 50 vjetët e fundit, tërë kohën i fshehur nga syri i banorëve vendas dhe shqiptarëve. Ndonëse tokë shqiptare, më shpesh atë, dhe madje edhe gadishullin e Karaburunit, e kanë parë e prekur të huajt. Së pari, turqit, sepse e kanë pasur bazën e tyre, prej të cilëve mori emrin Pashaliman. Më pas italianët në dy pushtimet e zonës, derisa anëtarësimi në Traktatin e Varshavës i dha privilegjin, si e vetmja dalje e kësaj strukture ushtarake në Mesdhe, të ngrihej baza detare, ku spikatnin mes të tjerash 12 nëndetëse. Aty sovjetikët (kupto: rusët), qëndruan deri më 1962. Mbase është kjo koha, viti 1956 ose 1957, kur u ngrit trau ”Zonë ushtarake”, rreth 12 kilometra larg bazës. Më pas, kinezët dhe diku nga vitet ‘90-të, aty u rikthyen si në tapitë e arave të tyre, përsëri turqit. Vetëm shqiptarët nuk mund të shkonin, përjashto ata ushtarakë që kryenin shërbimin. Tani s’bëhet më fjalë për bazë, as nëndetëse, as uzinë ushtarake. Herë-herë, afrohet dhe ankorohet në mol ndonjë anije ushtarake. S’di që Shqipëria të ketë ndonjë flotë detare ushtarake, pos disa anijeve patrulluese. Rëndësia e saj strategjike është afërsisht zero. E megjithatë, kjo zonë, brenda të cilës ndodhet një nga vlerat e kulturës të lashtësisë ilire, qyteti Orik me amfiteatrin e tij hijerëndë e tërheqës, trajtohet e ruhet si vend i sigurisë së lartë. Më tej, në krahun tjetër të Orikut, në shpatin lindor të Karaburunit, ndodhet një nga perlat më të rralla të pasurisë arkeologjike botërore, shkëmbi i Gramatës, një faqe shkëmbore brenda një gjiri, mbi të cilën udhëtarë, detarë e kronistë të strehuar aty përkohësisht, për t’u mbrojtur nga egërsia e motit detar, në mbi dy mijë vjet, kanë gdhendur shënimet e tyre, kanë lënë shenja dhe autografe. E vetmja rrugë për të shkuar, është kapërcimi i atij traut ”Zonë ushtarake”, çka nuk ka gjasa të ndodhë.

Në këtë shkrim nuk jam i motivuar të përshkruaj gjendjen e parkut arkeologjik, lënien e tij jashtë kujdesit dhe faktin që atje sa është gërvishtur paksa, aq sa nuk di të ketë të ndërtuar, qoftë dhe shkarazi, të një plani të shtrirjes qytetëse. Në një program të Ministrisë së Turizmit e Kulturës, janar 2009, lexoj: ”...synimi kryesor për vitin 2009 është shndërrimi i Orikut në një nga objektet më të rëndësishme në bregdetin jugor, në funksion të turizmit”(!?). E përmend këtë, sepse kur mbërritëm atje, duke mos parë këmbë njeriu, përpos nesh, kupton se vetë ata nëpunës që kanë shprehur këto dëshira në planet ministrore, nuk është se i kanë mbështetur në fonde, veprime e argumente, por thjesht i kanë renditur, nisur nga dëshirat, nga oreksi për lavdërime, që dihet se nuk njohin kufi. Nëse ajo që programonin në fillim të 2009-s do ishte një qëndrim serioz, atëherë gjëja e parë që duhej të bënin do të ishte nxjerrja e këtij parku arkeologjik jashtë administrimit ushtarak, labirinthi burokratik i të cilës është proverbial.

Një shoqëri e hapur, si kjo që duam të ndërtojmë, kërkon reforma. Së pari, reforma më e rëndësishme duhet të kryhet në mendjet tona orientale. Pse orientale? Sepse është metoda orientale e qeverisjes që bazohet në botën emocionale të individëve vendimmarrës në superstrukturë, ndërsa në mendjen e metodën perëndimore, ku aspirojmë të gjendemi, zotërojnë perceptimet praktike. E në këtë rast duhej të mbizotëronte interesi për turizmin kulturor e jo ”ruajtja e sekretit”. Ata, Perëndimorët, do e kishin shndërruar këtë zonë ushtarake në territor turizmi e kulture. Askush nuk e kupton dot se pse baza ushtarake ka rrethuar më se 150 km2 tokë shqiptare, duke u mohuar kështu banorëve të saj prekjen e këtij trualli të tyre? Fryma orientale e sekretit, që tashmë nuk ekziston, e ruajtjes së fshehtësisë nën frymën e zakoneve të shoqërive komuniste, në të cilat lulëzonte arbitrariteti i ushtrisë, tani, kur Google Maps e ka bërë botën aq të vogël, të bën ta vësh buzën në gaz.

Paradokset nuk kanë fund. Djaloshi tërheqës e i këndshëm që na shoqëron, në sjelljen që i dikton detyra, i tërheq vëmendjen njërit prej nesh, kur nga kodra e Orikut të lashtë fotografon në atë krah ku shtrihet ajo që ende mban emrin baza ushtarake. ”Nuk lejohet”, thotë shkurt! “Na duhen ca foto që t’u a shesim amerikanëve”- i përgjigjemi me humor. Në mbrëmjen e asaj nate, gjej në Google Maps bazën ushtarake të Pashalimanit dhe e afroj në maksimum. Çdo gjë brenda saj shihet qartë. Ja silueta e vetme e një nëndetëseje. Çfarë ka “sekrete” brenda asaj hapësire është b...zbuluar nga teknologjitë e reja të komunikimit. E megjithatë, trau i kalimit “Zonë ushtarake” qëndron për më se 12 km larg Orikut dhe ne “spiunët” nuk lejohemi të fotografojmë në atë krah ku shtrihet baza!?

Ish-aktori i filmit “Ballë për ballë”, në rolin e të riut shqiptar që rekrutohet e që shërbimin ushtarak e çojnë ta kryejë në bazën e Pashalimanit, tani në postin e rolin e ministrit të Mbrojtjes, duhet t’i lëshojë me dëshirë ca toka që figurojnë “zona ushtarake”, atavizma të shtetit komunist, dhe t’i lejojë qytetarët shqiptarë të shkojnë lirshëm si në Orikun e lashtë ashtu dhe në shkëmbin e Gramatës. Doemos që për këtë duhet një vendim i Këshillit të Ministrave për ndryshim pronësie e për rrjedhojë, nismën e këtij projektvendimi, duhet që ta nxisë e ta nisë drejt Kryeministrisë, Ministria e Kulturës. Bëjeni këtë zotërinj ministra, në të mirë të shoqërisë shqiptare. I gjithë ky ndryshim e lëvizje që do bëni, ka një emër: për një shoqëri të hapur perëndimore.

Autori: Kryetar i Shoqatës së Koleksionistëve të Shqipërisë

http://gazeta-shqip.com/kulture/d3c1...66855ef53.html

[rene1234]

Shkodër, zbulohen rrënojat e urës Kercile
02/11/2011

Prishja e disa ndërtimeve që po bëhen për t’i hapur rrugën ndërtimit të Unazës së Madhe në pjesën lindore të qytetit të Shkodrës ka nxjerrë në sipërfaqe themelet e urës Kercile, një urë kjo që mbart një trashëgimi kulturore përsa i përket mënyres së ndërtimit.

E ndertuar rreth 200 vite me pare, prej me shume se 20 vitesh kjo ure me vlera arkiteketurore ka qendruar e mbuluar nga ndertimet pa leje, por ajo qe bie ne sy eshte fakti se sot Ministria e Kultures nuk e ka te perfshire ne listen e monumenteve te kultures, ndersa Bashkia e Shkodres aktualisht po shikon mundesine e spostimit te projektit te unazes per te ruajtur uren qindra vjecare.

Ura Kercile ne hyrje te qytetit te Shkodres nga menyra e ndertimit me harqe te theksuara dhe me gure te ngjashme me ato qe eshte ndertuar kalaja 'Rozafa' e ka bere ate nje veper arti.
http://www.top-channel.tv/artikull.php?id=221900

[rene1234]

[Tartanzan]

Originally Posted by KingGenti

Rruget jane pengesa kryesore, pse nuk zhvillohen disa vende turistike, si Dardha, Voskopoja, Parku Kombetar i Prespes, etj.

[rene1234]

Originally Posted by Tartanzan

Rruget jane pengesa kryesore, pse nuk zhvillohen disa vende turistike, si Dardha, Voskopoja, Parku Kombetar i Prespes, etj.

Me sa di une rruga e Prespes dhe e Voskopojes jane rregulluar

[Tartanzan]

Originally Posted by rene1234

Me sa di une rruga e Prespes dhe e Voskopojes jane rregulluar

Po tani po.

[rene1234]

[rene1234]