SkyscraperCity banner
1 - 20 of 43 Posts

·
Moderator
Joined
·
11,394 Posts
Discussion Starter · #1 ·
Школьнікі адкапалі шкілет “багатай жанчыны”

Унікальныя знаходкі ў курганах XI cтагоддзя даводзяць, што ў Сярэднявеччы нашы землі развіваліся на ўзроўні нямецкіх.

Зацемна выпраўляемся пад вёску Прусы Старадарожскага раёна, у археалагічны летнік, дзе праводзяцца раскопкі. Школьнікі паказваюць мне свае каштоўныя знаходкі, якія блізу дзесяці стагоддзяў праляжалі ў зямлі ля вёскі Прусы.

“Сказалі, што ў кургане жанчына ляжыць. Знайшлі завушніцы, два пярсцёнкі, пацеркі, — пералічваюць школьнікі. — Шкляныя зялёныя, белыя, з узорамі”.


Раскапаўшы курганы, школьнікі распавядаюць ля вогнішча адно аднаму таямнічыя гісторыі.

Верхнія слаі дзеці здымаюць рыдлёўкамі, а далей — спецыяльнымі пэндзлікамі.

Некаторыя адкапаныя каштоўнасці зроблены са срэбра (спроба — меншая за 700-ю). Некаторыя вырабы відавочна пазелянелі — праступіла медзь.



Зразумела, раскопкі праводзяцца пад кіраўніцтвам знанага беларускага археолага Алега Іова, супрацоўніка Акадэміі навук, кандыдата гістарычных навук. Спадар Алег мяркуе, што адкапаны шкілет у другім кургане некалі фармаваў цела багатай жанчыны.

Алег Іоў: "У першым кургане знойдзены рэшткі шкілета і гаршчок. У другім — пахаванне жанчыны маладой. Шкілет там нядобра захаваўся. Але ёсць упрыгожванні. Гэта пацеркі прычарнаморскія і сярэднемарскія, пярсцёнкі і прычарнаморская пацерка, вялікіх памераў вельмі. Яна вельмі каштоўнай была. І жанчына, якая тут пахаваная, відаць, была ці дачкой улюбёнай, ці ўлюбёнай жонкай".

Знаходкі даюць зразумець, як у параўнанні з іншым светам жылі некалі жыхары нашых земляў. Гандаль тут быў на ўзроўні. Яшчэ б! Праз нас праходзілі стратэгічныя гандлёвыя шляхі.

Алег Іоў: "Рэч у тым, што пачынаючы з X стагоддзя і нават з IX стагоддзя міжнародны гандаль на тэрыторыі Беларусі развіваўся вельмі імкліва — дзякуючы вікінгам. Гэтыя шляхі водныя вельмі часта выкарыстоўваліся для міжнароднага гандлю. З X стагоддзя ў нас многа візантыйскага імпарту і міжсярэднеморскага".


Старадарожскі раён, 2011-ы год. Журналіст ля шкілета забітага ў XI стагоддзі дрыгавіча-ваяра. Шкілет "багатай жанчыны", знойдзены ў 2012-м годзе, захаваўся горш.

Вёска Прусы Старадарожскага раёна знаходзіцца на тэрыторыі колішняга Тураўскага княства, дзе жылі дрыгавічы.

Алег Іоў сцвярджае, што ў тыя часы мы жылі не горш за немцаў.

Алег Іоў: "Усходняя і Заходняя Еўропа прыблізна жылі на адным узроўні. Нашы землі жылі на ўзроўні Каралеўства Польскага і германскіх княстваў. І пісьменнасць, і замкі, і феадалы, і гарады…"

euroradio.by
 

·
Registered
Joined
·
8,490 Posts
Останки древнейшего ракоскорпиона обнаружены на руднике "Беларуськалия"

Останки древнейшего животного, ракоскорпиона, обнаружили рабочие ОАО "Беларуськалий" на горизонте 620 м рудника третьего рудоуправления, сообщили корреспонденту БЕЛТА на предприятии.


Фото: Pavał Batujeŭ

Останки членистоногого были оперативно извлечены из массива и доставлены на поверхность. По словам главного геолога предприятия Дмитрия Барбикова, это уже шестая подобная находка за всю историю деятельности "Беларуськалия". Первая была в 1976 году, вторая - в начале 80-х, третья - в 2002-м, четвертая - в 2006-м (тогда была обнаружена только одна конечность древнейшего хищника), а пятая - в 2008 году.

"К сожалению, тогда сохранить все эти находки в целости и сохранности не удалось, некоторые из них остались только на фотографиях. Кстати, остатки всех ракоскорпионов были обнаружены на третьем калийном горизонте, возраст каждого из них насчитывает около 350-360 млн лет. Это означает, что найденные членистоногие, принадлежащие к отряду эвриптеридов, обитали в девонский период палеозойской эры. Они, кстати, - самые крупные членистоногие, когда-либо существовавшие на Земле", - отметил Дмитрий Барбиков.

Найденный ракоскорпион - рекордсмен: его длина составляет 34 см. Предыдущий его "собрат" был короче на 9 см. В вырезанном куске породы "новичок" занял свое место среди экспонатов Музея трудовой славы "Беларуськалия".

http://news.tut.by
 

·
Moderator
Joined
·
11,394 Posts
Discussion Starter · #6 ·
Лепельскі замак. Раскопкі на востраве

Лепельскі замак. Якім ён быў, як у ім цякло жыццё, якія войны і аблогі фартэцыя вытрымала? Урэшце, як яна дакладна выглядала? На гэтыя і шмат іншых пытанняў адказаў пакуль што няма. Што крыўдна, у гістарычных хроніках не засталося ні аднаго больш-менш падрабязнага апісання, малюнка ці гравюры.
Хіба што ў кнізе “Памяць” прыводзіцца цытата з твора польскага гісторыка Аляксандра Гваньіні:
“Лепеле — места і замак дастаткова ўмацаваны, над возерам як бы на востраве пабудован”. З іншай крыніцы вядома, што крэпасць была прамавугольнай з вуглавымі фланкіруючымі вежамі.
Ужо больш за дзесяць гадоў кожнае лета на востраве ля вёскі Стары Лепель праводзяцца археалагічныя раскопкі, але пакуль што, на вялікі жаль, археолагам нават не ўдалося знайсці сляды былога замчышча. Сёлета на востраў таксама накіравана экспедыцыя з інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі пад кіраў*ніцтвам Марата Клімава і Паўла Кінько.
— Асноўнай задачай нашай сёлетняй экспедыцыі з’яўляецца разведка і даследаванне гістарычных пластоў на востраве, — адкрывае таямніцы гісторыі М. Клімаў. — Востраў — каля 25 гектараў. Людзі тут жылі амаль паўсюдна, таму ў кожным шурфе (раскопе) знаходзім сляды чалавечай дзейнасці.
— Раскопкі праводзяцца больш за дзесяць гадоў. Меркаваў, што ўвесь востраў даўно перакапаны…
— Хачу вас запэўніць, што і нам, і археолагам пасля нас тут будзе яшчэ шмат працы. Штодзень закладваем па тры — пяць шурфоў памерамі два на два метры. Раскопы дакладна пазначаем на картах, у тым ліку з дапамогай GPS-навігатараў, каб надалей памятаць, дзе ўжо капалі.
— Якімі знаходкамі можаце здзівіць?
— Ніякімі. Тыповая здабыча пры раскопках на Беларусі — адзін — два ржавыя цвікі ды мноства керамічных чарапкоў. Выраб жалеза ў сярэднявеччы быў доўгім, цяжкім і працаёмкім працэсам. Да таго ж, беларускія нетры бедныя на жалезную руду, таму жалезных вырабаў было няшмат нават у заможных шляхецкіх гаспадарках. Іх бераглі, перадавалі з пакалення ў пакаленне, стараліся не згубіць. З керамікай — іншая справа. Для вырабу жбана ці міскі патрэбныя гліна, вада і дровы для абпальвання — усяго гэтага хапала ў наваколлі. Да таго ж, кераміка захоўваецца ў зямлі нашмат лепш жалеза.
Непасрэдна на востраве людзі жылі прыблізна да канца XVI стагоддзя. Тэрыторыя была не дужа шчыльна заселена, сядзібы на адных і тых жа месцах не стаялі, новыя пакаленні сяліліся, дзе хацелі. Пасля войнаў ці пажараў людзі неабавязкова ўзводзілі хату і гаспадарчыя пабудовы на тых самых месцах. Калі яны бачылі лепшы свабодны пляц, займалі яго. Таму культурны слой — пласт зямлі, у якім захоўваюцца знаходкі, — складае ў розных месцах ад 10 да 35 — 40 сантыметраў.
Чарговы шурф
— Вось вы толькі што распрацавалі чарговы шурф. Што можаце распавесці пра яго?
— Раскоп два на два метры ў паўднёвай частцы вострава. Глыбіня культурнага слоя складае 30 — 35 сантыметраў. Глыбей — мацярык, гліна. Знаходкі: жалезны цвік, костачка, хутчэй за ўсё, ад жывёлы, і мноства фрагментаў керамікі. Верагодна, на гэтым месцы знаходзілася сядзіба заможнага месціча, селяніна або нават дробнага шляхціца.
— Бачу, вам дапамагаюць школьнікі…
— Так, мы шчыра ўдзячны настаўніцы гісторыі СШ№2 Але Міхайлавай і яе вучням за актыўны ўдзел. Хаця ў працы з дзецьмі ёсць свая спецыфі*ка. Археалогія — даволі карпатлівая справа. Трэба з уважлівасцю перакапаць тоны грунту, каб атрымаць адну — дзве вартыя сур’ёзнай увагі знаходкі. Таму ў нас цэняцца людзі руплівыя, старанныя, адказныя і цярплівыя. Найперш такімі якасцямі валодаюць студэнты гістарычных факультэтаў. У падлеткаў жа ў першы — другі дзень гарыць аптымізм, прага адкрыццяў. Аднак пад канец другога дня працы пад пякучым сонцам юначыя аптымізм і апантанасць заканчваюцца. Ала Пятроўна ўмее працаваць са школьнікамі, падтрымліваючы ў іх цягу да адкрыццяў.
— А калі гаварыць канкрэтна пра замак…
— Лепельскі замак — суцэльная загадка. Невядома нават дакладнае месца яго колішняга знаходжання, няма ніводнага малюнка ці дакладнага апісання. У Міністэрстве культуры прынята і рэалізуецца праграма “Замкі Беларусі”. У рамках яе экспедыцыя атрымала другую задачу — па магчымасці выявіць і лакалізаваць замчышча на востраве Лепельскага возера. У мяне ёсць асабістае меркаванне, што шукаемая фартэцыя магла знаходзіцца ў паўночнай частцы вострава, яна як бы перагароджвала перашыек, пераход ад Старога Лепеля на востраў. Менавіта тут, на маю думку, найбольш удалае для абароны месца. Паспрабуем, можа што і знойдзем.
Абарончыя
збудаванні



Абарончыя ўмацаванні на востраве Лепельскага возера існавалі даўно, ці не з моманту першага ўпамінання пра пасяленне. У хроніках яны называліся дзядзінцам, горадам, крэпасцю, замкам, фартэцыяй. Там зазвычай знаходзіўся нешматлікі пастаянны гарнізон на чале са старастам ці кашталянам, склады з прыпасамі, стайні для коней, хлявы для іншай жывёлы, адміністрацыйныя пабудовы, храм. Простыя людзі жылі ў пасяленні навокал, якое называлася пасад або месца, таму і жыхароў называлі пасадскімі людзьмі ці месцічамі.
У выпадку варожага нападу месцічы хаваліся ў горадзе, бралі з сабой, што паспявалі прыхапіць. Разам з гарнізонам на сценах адбівалі непрыяцельскія напады, жанчыны і падлеткі лячылі параненых. Што пасад згарыць, не лічылася страшнай бядой: лесу вакол багата, адбудавацца можна было, абы людзі засталіся жывымі і не пакалечыліся. Бывалі нават такія выпадкі, калі абаронцы самі падпальвалі дамы ў выпадку патрэбы.
Першае летапіснае ўпамінанне пра замак у Лепелі адносіцца да 1563 года.
Як мог выглядаць Лепельскі замак? Найбольш верагодным падаецца, што гэта былі драўляныя ўмацаванні, не частаколавай, а зрубавай канструкцыі. Такая больш трывалая. З гістарычных крыніц дайшлі звесткі, што ў замку быў пастаянны гарнізон — 200 коннікаў і 100 салдатаў-драбаў. Гэта можа выклікаць пэўнае непаразуменне: навошта кавалерыя пры абароне замка? Аўтару падаецца больш верагодным іншы спосаб выкарыстання гэтага віду войскаў. Асноўнай задачай коннага атрада была разведка, назіранне за ворагам у Кап’і, невялікія напады і дыверсіі.
Хутчэй за ўсё, падобныя напады не заставаліся без адказу, захопнікі, напэўна, рабілі напады ў адказ. У такую пару нашы продкі маглі выкарыстоўваць тактыку, якую выдатна прымянялі Давыд Гарадзенскі і Анастасія Слуцкая. Сутнасць яе ў тым, што ў фартэцыі зачыняюцца, трымаюць абарону пяхотны гарнізон драбаў і пасадскія людзі, для абарончага бою на сценах асаблівай вывучкі не патрабуецца, толькі адвага і стойкасць. Конніца пры зручным моманце выходзіць з замка і раствараецца ў навакольных лясах. Яе справа — дыверсіі супраць ворага, які аблажыў крэпасць. Кожную ноч коннікі робяць напады, не даючы захопнікам спакойна спаць. Як толькі стральцы наважваюцца на штурм, б’юць іх з тылу.
Пра сілу ўдараў конніцы Вялікага княства Літоўскага хадзілі легенды. Конныя атрады разбівалі ўдвая, а то і ўтрая большыя фарміраванні праціўніка, бо туды набіралі самых лепшых спрактыкаваных воінаў.
Пасля завяршэння ў 1583 годзе Інфлянцкай вайны ваенна-стратэгічная значнасць Лепельскага замка крыху зменшылася. Праз тры гады ў горада з’явіўся новы гаспадар — падканцлер ВКЛ Леў Сапега, які неўзабаве пераносіць горад на паўднёвы бераг возера, у яго сучаснае месца. З гэтага часу пасяленне на востраве сыходзіць да разраду простай вёскі, умацаванні з гадамі руйнуюцца, знікаюць. Леў Сапега ў 1609 годзе падарыў Лепель віленскаму кляштару. Новыя гаспадары не дужа клапаціліся пра ўзвядзенне замка ці гаспадарчы росквіт горада.
У наступных войнах Лепель не адыгрываў такой стратэгічнай значнасці, як у Інфлянцкай, захопнікі адносна лёгка авалодвалі ім і гэтак жа лёгка выбіваліся.
* * *
Апошні дзень выдаўся непагодны, дажджыла без перапынку. Марат і Павел вырашылі ў слоту не праводзіць поўнамаштабныя раскопкі на мяркуемым месцы замчышча, абмежавацца толькі дэталёвым яго аглядам. Здабычай археолагаў сталі фрагменты керамікі ды стары, сярэднявечнага вырабу цвік.
Бліжэйшая задача гісторыкаў, людзей неабыякавых да гісторыі роднага краю, — больш дакладна вызначыць месца размяшчэння Лепельскага замка.

http://www.lepel-kraj.by/?p=2330
 

·
Moderator
Joined
·
11,394 Posts
Discussion Starter · #8 ·
В День археолога - о раскопках, истории Беларуси и проблемах археологии

В июле мне посчастливилось побывать на археологической практике истфака БГУ, а также на посвящении в археологи. Немного фото оттуда с текстом от самих археологов. С праздником!



М. Плавинский (заведующий отделом археологии, нумизматики и оружия Национального исторического музея Республики Беларусь, доцент):

"Пятнаццатага жніўня археолагі Усходняй Еўропы святкуюць свой прафесійны дзень. Гэтае свята неафіцыйнае і таму незвычайнае. Але і сама прафесія незвычайная. Для большасці людзей прафесія археолага – гэта рамантыка, начныя вогнішчы на берагах рэк і азёр ды пошук скарбаў. Для саміх археолагаў – гэта штодзённая праца, часта ў самых складаных умовах. Прафесійнымі археолагамі найчасцей становяцца вельмі незвычайныя людзі, кожны з якіх адметная асоба. Таму намаляваць партрэт “сярэднестатыстычнага археолага” немягчыма, бо сярэднестатыстычных археолагаў па-просту не існуе. Таму магу сказаць только аб тым, чым археалогія ёсць для мяне.

Нават не так. Я магу паспрабаваць сказаць, чым археалогія ёсць для мяне, бо нават правёўшы ў экспедыцыях без малога дваццаць гадоў, я пакуль не магу даць дакладнага азначэння сваёй прафесіі. Найбольш дакладным будзе сказаць так: археалогія – гэта пошук. Толькі не пошук банальных золата і срэбра, але вандраванне за іншымі, сапраўднымі, скарбамі. Для мяне археалогія – гэта пошук Радзімы, Кахання і самога сэнсу гэтага жыцця.

Пошук сваіх каранёў, пэўна, уласцівы для кожнага чалавека, але для беларуса гэты пошук найбольш складаны, бо знайсці сябе ў сутарэннях нашага няпростага мінулага надзвычай цяжка. Але знайшоўшы сябе як беларуса, ты набываеш не толькі гэтыя веды, але і абавязак перадаць іх іншым. І гэтую паходню ты ўжо мусіш несці да скону.

Пошук кахання, скажаце вы, звычайная справа для кожнага чалавека. Натуральна так! Але экспедыцыйнае жыццё вядзе да незлічоных знаёмстваў з самымі рознымі людзмі. І канешне жыццё ў экспедыцыях нараджае пачуцці. Мо таму большасць археолагаў знаходзяць свае другія палоўкі мeнавіта падчас раскопак. Але па доўгу жывучы ў лясах, у далечы ад вялікіх натоўпаў людзей, пачынаеш значна больш цаніць кожную драбнічку чалавечай цеплыні, якую табе дораць.

І, нарэшце, сэнс. Я, шчыра кажучы, пакуль не магу сказаць, у чым ён. І, хіба што, не змагу ніколі. Але зараз мне падаецца, што ўласна пошук і з’яўляецца сэнсам, такім прывабным, але і такім недасягальным. Вось у гэтым, пэўна, і ёсць археалогія."



Вадим Белевец о раскопках древнего германского кладбища на Брестчине:

Могільнік Пятровічы знаходзіцца пры ўпадзенні ў раку Мухавец яе левага прытоку – ракі Асіпаўка, каля 20 км на ўсход ад Брэста. Ён месціцца на пясчаным дзюнным узвышшы, найбольш высокая частка якога завецца Белая гара. Першыя звесткі аб гэтым помніку з’явіліся ў 1939 г., калі, верагодна, падчас устаноўкі трыянгуляцыйнай вышкі, тут былі разбураныя некалькі пахаванняў грунтовага могільніка жалезнага веку. Сабраныя з іх знаходкі былі аператыўна дастаўлены ў Варшаву і перададзеныя ў Дзяржаўны археалагічны музей, дзе яны захоўваюцца і сёння. Дырэкцыя музея планавала распачаць разведачныя працы на Белай гары ўжо ў верасні 1939 г., аднак раскопкам перашкодзіў пачатак Другой сусветнай вайны. Далейшы лёс археалагічнага помніка быў фатальны: у канцы 1970-х гг., падчас будаўніцтва “алімпійскай” шашы Брэст-Масква, большая частка ўзвышша была выкарыстана пад кар’ер, пясок адкуль вывозіўся на падсыпку дарогі. У выніку гэтых прац, якія адбываліся без кантролю археолагаў, была знішчана значная частка ўнікальнага помніка гісторыі і культуры.



Раскопкі на Белай гары распачаліся ў 2000 г. і з перапынкамі працягваліся да сённяшняга лета. Працы вядуцца экспедыцыяй Інстытута Гісторыі НАН Беларусі пад кіраўніцтвам В.Г. Беляўца. На працягу дзевяці палявых сезонаў на могільніку даследавана звыш 1000 м.кв. і вывучана больш за 90 пахаванняў. У розныя гады ў раскопках на Белай Гары прымалі ўдзел супрацоўнікі і студэнты Брэсцкага, Беларускага дзяржаўнага (Мінск) ды Варшаўскага універсітэтаў, Брэсцкага абласнога краязнаўчага, Дзяржаўнага гістарычнага (Мінск) і Варшаўскага археалагічнага музеяў, а таксама дзесяткі валанцёраў – дабраахвотных памочнікаў з Беларусі ды іншых краін. Раскопкі 2012 г. сталі найбольш маштабнымі за ўвесь час вывучэння гэтага помніка. У працы сёлятняй экспедыцыі прымалі ўдзел валанцёры і студэнты-практыканты першага года навучання Беларускага дзяржаўнага універсітэта, якія працавалі пад кіраўніцтвам В.М. Сідаровіча - выкладчыка і дырэктара музея гістарычнага факультэта БДУ, а таксама студэнты-валанцёры з Брэсцкага Дзяржаўнага ўніверсітэта.









Грунтовы могільнік Пятровічы належыць да вельбарскай археалагічнай культуры і ў дадзены час з’яўляецца найбольш поўна вывучаным пахавальным помнікам гэтай культуры ва Усходняй Еўропе. Яе насельніцтва атаясамліваецца з супольнасцю плямёнаў, якія сталі вядомыя ў антычных крыніцах пад збіральнай назвай “готы”, альбо “готы і гепіды”. Ядро гэтай культурнай і гістарычнай супольнасці ўтварылі перасяленцы з Паўднёвай Скандынавіі, якія ў сярэдзіне І ст. н.э. рассяліліся на землях Польскага Памор’я і аб’ядналі вакол сябе многія мясцовыя народы (ульмеругаў, лямовіяў, частку вандалаў ды іншых). Са старажытных усходнегерманскіх моваў назву “готы” можна перакласці як “мужы”, альбо “бравыя ваяры”. Падчас маркамана-квадскіх войнаў, якія ахапілі памежжа Рымскай імперыі на Дунаі у 166-180 гг., гоцкія плямёны пакінулі частку свіх земляў на захад ад Віслы і рушылі на поўдзень і паўднёвы ўсход – у накірунку сучаснай Валыні. Аднак мэтай іх міграцыі былі, перадусім, казачна багатыя землі Паўночнага Прычарнамор’я. У гоцкіх сагах, запісаных у 530-я гг. на землях Паўночнай Італіі Касіядорам Сенатарам – рымскім арыстакратам, выдатным інтэлектуалам сваёй эпохі і “міністрам двара” остгоцкага караля Тэадорыха Вялікага, – гэты шлях на поўдзень, які заняў не адно дзесяцігоддзе, захаваўся ў выглядзе падання аб перасяленні готаў начале з каралём Фелімерам ў краіну О’юм –“водны край”, які атаясамліваецца з тэрыторыяй Валыні. Як сведчыць старажытны аповед, абозы перасяленцаў з вялізнымі цяжкасцямі пераадолелі моцна забагненыя і залесеныя абшары, – настолькі нязвыклыя для жыхароў марскога ўзбярэжжа, што ўспаміны аб гэтых змрочных землях захаваліся ў грамадскай свядомасці готаў і праз чатырыста год. Сёння большасць даследчыкаў схіляецца да думкі, што гэтыя, згаданыя ў сагах, непрыветныя землі месціліся ў Заходнім Палессі.



Дзякуючы амаль стогадовым працам археалагаў на тэрыторыі Паўночнай і Усходняй Польшчы, Паўднёва-Заходняй Беларусі ды Украіны, мы сёння ведаем, што навуковыя дадзеныя надзвычай дакладна стасуюцца да звестак гоцкіх сагаў, якія перажылі стагоддзі. Але працы сучасных навукоўцаў таксама значна ўдакладняюць і карэктуюць іх. Археалагічныя даследаванні дазволілі суаднесці легендарныя падзеі з рэальнай палітычнай гісторыяй еўрапейскага Барбарыкума (земляў варварскіх плямёнаў) і Рымскай імперыі, выявіць шлях фарміравання племяннога аб’яднання готаў і зоны іх пражывання ў розныя часы, а таксама дэталізавалі накірункі міграцый. Дзякуючы археалагічным даследаванням быў створаны масіў ведаў аб гаспадарчай дзейнасці і вераваннях старажытных готаў, іх грамадскім ладзе ды штодзенным жыцці.

Свой уклад у вывучэнне гісторыі гэтага народа ўносяць і працы на Берасцейшчыне. Вынікі раскопак у Пятровічах дазволілі сцвярджаць, што першыя групы гоцкіх перасяленцаў з’явіліся на землях Беларускага Пабужжа паміж 150–170 гг., апярэдзіўшы пачатак масавай міграцыі сваіх супляменнікаў. Яны вырушылі з розных частак Польскага Памор'я. Пры гэтым, рассяляючыся на новых землях, абшчыны готаў не толькі ўстойліва захоўвалі традыцыі, характэрныя для розных родавых груп гэтага народа, але таксама падтрымлівалі надзвычай трывалыя і ажыўленыя сувязі з найбольш роднаснымі ім абшчынамі на агромністай прасторы: ад Скандынавіі і дэльты Віслы на поўначы да Паднястроўя і берагоў Чорнага мора на поўдні. Шэраг знойдзеных у пахаваннях могільніка на Белай гары рэчаў (характэрныя дэталі касцюма, ўпрыгожанні, посуд ды інш.) сведчыць, што падчас т.зв. “гоцккіх войнаў” (каля 238–280 гг.) ваяры з берагоў Мухаўца прымалі ўдзел у паходах сваіх паўднёвых супляменнікаў на дунайскія правінцыі Рымскай Імперыі. Выключна цікавымі і новымі для даследчыкаў таксама сталі атрыманыя ў Пятровічах сведчанні таго, што на тэрыторыі Беларускага Пабужжа гоцкія плямёны кантактавалі з мясцовымі народамі, сярод якіх былі продкі гістарычных славянаў. Паселішчы готаў у Беларускім Пабужжы, як і на амаль усёй прасторы іх рассялення, верагодна былі пакінутыя напрыканцы IV ст. – у сувязі з нашэсцем гунаў.





А дальше проходил обряд в посвящение в археологи. Тут, конечно, нужно снимать видео было, а не фото ;-)























О проблемах от Александра Шуляковского:

"О проблемах ни слова - в стране, где не больше 50 открытых листов в год, зато больше 10 000 металлоискателей на руках, где срывают памятники как бульдозерами, так и просто "черные копатели", где не раскопаны основные средневековые городища в тех же Браславе, Полоцке, Минске и т.д., где начисто отсутствует менеджмент в организации раскопок и где все сидят и тупо ждут, когда кто-то вдруг даст денег съездить на разведку или в экспедицию.

Можно было бы продавать туры на раскопки и брать живые деньги с желающих во время отпуска по-настоящему на пару дней стать археологом с фотографиями и дипломом. Если люди готовы платить за агротуризм, туризм, походы в горы, то неужели и здесь нереально хотя бы частично это использовать?

А там, глядишь, и кто-то из детишек заинтересуется историей, а кто-то просто начнет ездить каждый год - и это будут руки на раскопе, кто-то пожертвует копейку, кто-то проспонсирует раскопки у себя на родине, кто-то влюбится, а кто-то просто станет немножко лучше и чище.

Абсолютно реально организовать уникальную сувенирку - копии тех же находок, украшений, предметов быта и это в разы было бы интереснее того ширпотреба, который есть возле всех музеев.

Вот скажи - тебе интересней очередная китайская деревянная расческа или пряслице и ли реальная копия горшка с орнаментом, пуговицы, бусы, подвески и прочие украшения девушке, жене, дочке с приложением реальной фотки оригинала и датировкой? А набор керамики - только реально существовавшей? А собрать коллекцию чего-нибудь - напр., тех же копий монет или бус с разных веков - это никого не заинтересует? Да если я только что видел это в музее, мне купить такую сувенирку в разы интереснее, чем очередную плашку с выжиганием или магнитик с попсовой картинкой.

Да и в те же школьные кабинеты истории и музейчики дать по копии горшка, костяной иголки и каменного топора - чтобы дети просто руками потрогали и нормально глазами увидели, что такое история, как люди жили. а ведь есть же уникальные вещи без аналогов в мире.

А в "национальных" ресторах ты рюмки и стаканы керамические видел? Максимум - пляшки, да и то стилизованные.
Даже тупо разобрать запасники в музеях и организовать нормальные экспозиции."

TUT.BY
 

·
Moderator
Joined
·
11,394 Posts
Discussion Starter · #9 ·
Раскопкі Гальшанскага замка: з каскай на галаве і з Богам у сэрцы

Нішто так не натхняе і не ўзрушвае мяне, як вандроўкі па роднай Беларусі. Столькі таямнічага і нязведанага на нашай зямлі, што за ўсё жыццё не спасцігнуць! Але ж так хочацца хаця б крыху зразумець загадкі зямлі і душы беларускай... Таму, калі я ўбачыла ў сеціве абвестку пра валанцёрскую паездку на двухдзённыя раскопкі Гальшанскага замка, вырашыла ехаць, амаль не раздумваючы.

У дарогу — па легенды

На машыне з Мінска выехалі ўпяцёх. Як не знаёмыя, але захопленыя агульнай справай людзі, адразу знайшлі тэмы для размовы. Гісторык, журналіст, праграміст, бухгалтар-стыліст і філолаг-менеджар па турызме размаўлялі пра помнікі беларускай гісторыі і культуры і забаўлялі адно аднаго гальшанскімі легендамі. Дарэчы, легенды гэтыя не горшыя за еўрапейскія: часам сапраўды жудасныя, з чалавечымі ахвярамі, цёмнымі сіламі і прывідамі. Чаго каштуе толькі легенда пра будаўніцтва гальшанскага кляштару! "Калі яго будавалі, тройчы абвальвалася адна і тая ж сцяна. І тады вырашылі будаўнікі прынесці ў ахвяру адну з жанчын, якая першай прынясе на будоўлю абед свайму мужу. Першай прыйшла прыгажуня жонка маладога цесляра. Яе і замуравалі ў сцяне, якая з таго часу перастала абвальвацца... А каля кляштара часам з'яўляецца прывід Белай Дамы..." — распавядала выпускніца гістфака Надзея. "А Чорная Дама, жыхарка Гальшанскага замка, асабліва не любіць мужчын..." — "Вось чаму ў экспедыцыю едуць адны дзяўчаты, акрамя кіроўцы!" — жартавалі мы.

У пошуках
карэты Сапегаў


Пасялілі нас у будынку, які стаяў на стадыёне побач з прыгожай свежаадрамантаванай гімназіяй. Надпіс на ўваходзе паведамляў: "Гісторыка-краязнаўчы лагер "Кентаўры". Гальшанская гімназія". Нас чакаў начлег у памяшканнях вучэбных класаў на голых матрацах, кінутых на падлогу...



Пераапрануліся, узброіліся каскамі, пальчаткамі, рыдлёўкамі і рушылі, нарэшце, да замка. Як нам паведамілі, мэта нашых раскопак — удакладненне памераў Гальшанскага замка для наступнай распрацоўкі планаў рэстаўрацыі/кансервацыі. Нам неабходна было расчысціць тэрыторыю ад бітай цэглы, хмызняку і смецця для таго, каб прафесійныя археолагі маглі ажыццяўляць раскопкі. "Капаем толькі насыпны слой, культурныя слаі не чапаем", — зверыўшыся з планам, настаўляў нас Аляксей Каламійцаў, кіраўнік таварыства аховы помнікаў "Яравіт".

Расчысцілі месца каля былой брамы, размецілі шурф і пачалі раскоп. "Магчыма, удасца знайсці дзённую паверхню двара і брукаванку, па якой праязджала карэта Сапегаў", — сачыў за нашай працай архітэктар Сяргей Іванавіч, які "неафіцыйна" адрэкамендаваўся як "Сэр Вожык". "Ды што брукаванка! — жартавалі дзяўчаты, — мы зараз цэлую карэту сапегаўскую адкапаем... разам з коньмі!" — дадавалі, знаходзячы косткі нейкай свойскай жывёлы. Але пакуль што трапляліся толькі каваныя элементы брамы, узорыстай кафлі, керамічнага посуду, дахоўкі... Усе знаходкі фіксаваліся пры дапамозе фотаапарата і стыкераў і клаліся ў цэлафанавыя пакуначкі для таго, каб потым трапіць у музей.

Рыдлёўка аб нешта
бразнула...

Капалі, падмяняючы адно аднаго па чарзе, стоячы па два-тры чалавекі ў раскопе. У другі раз падышла мая чарга. Я пачала капаць — і раптам мая рыдлёўка натрапіла на нешта цвёрдае, жалезнае. Дзяўчаты кінуліся на дапамогу. Крыху адгрэблі зямлю і ўбачылі: вялікае жалезнае кола! "Няўжо сапраўды ад карэты?" — меркавалі ўжо без усмешкі. Нарэшце, выкапалі гэтае кола, якое заглыбілася амаль на паўметра ў зямлю. І крыху расчараваліся: кола калісьці было часткай трактара або сеялкі, бо на тэрыторыі замка за савецкім часам знаходзіўся жывёльны двор... Але ўсё роўна мы ганарыліся такой буйной знаходкай!

...А ўвечары мы сабраліся каля вогнішча, бліжэй знаёміліся адно з адным, размаўлялі пра паганскіх багоў, слухалі цікавыя расповеды з гісторыі нашага краю... А потым спявалі песні да самай ночы пад незвычайна зорным небам...

Па цаглінцы ў агульную справу

...Раніца прыйшла пад акампанемент царкоўных званоў і гарланне пеўня. Пакуль большасць каманды яшчэ спала, мы з Таццянай вырашылі прагуляцца па мястэчку. Дзівіліся на залітыя ружовым туманам узгоркі, радасна кідалі вока на чысцюткія падворкі і размаўлялі аб тым, што ў такіх месцах адпачывае душа.

Потым адправіліся на замак і там акуратна складвалі ўцалелую цэглу-пальчатку (майстар пакідаў на сырой цэгле адбіткі пальцаў, што пры высыханні надавала ёй амартызацыі. — Аўт.), якая будзе прыгоднай для рэстаўрацыі замка. Але з сумам разумелі, што праца, зробленая намі цягам двух дзён, — кропля ў моры...



Напярэдадні ад'езду Аляксей павёў нас на гальшанскае гарадзішча. Хацелі наведаць касцёл святога Яна Хрысціцеля, але ксёндз сказаў, што будынак знаходзіцца ў аварыйным стане. "Каб зайсці сюды, трэба выканаць дзве ўмовы, — сказаў святар, — мець Бога ў сэрцы і каску на галаве"... Пакуль што гэтыя словы можна сказаць і пра Гальшанскі замак, і пра некаторыя іншыя архітэктурныя помнікі Беларусі...

Звязда
 

·
Moderator
Joined
·
11,394 Posts
Discussion Starter · #10 ·
В Щучинском районе краеведы обнаружили первую в Беларуси каменную икону



Уникальную находку обнаружили краеведы из Щучина. Группа энтузиастов уже не первый год занимается восстановлением истории авиации первых дней Великой отечественной войны.
Во время проверки одной из версий краеведы натолкнулись на необычный камень. Он был обработан и сверху просматривался высеченный крест. Когда камень перевернули, то с другой стороны обнаружили изображение – несколько фигур с поднятыми руками.

Историки, проанализировав находку, предположили, что это одна из первых каменных христианских икон, найденных в Беларуси. Вероятный сюжет иконы – это Матерь Божья Оранта. Ориентировочно это 17-18 века.

В одной из деревень в округе существует легенда, что когда-то на берегу Немана находился небольшой храм. Затем его либо разрушили, либо он сгорел. Сейчас специалисты занялись более глубоким изучением находки. После анализа изображения на камне, икону передадут в музей.





http://tutgrodno.com/2012/08/v-shhu...hili-pervuyu-kamennuyu-ikonu-v-belarusi-foto/
 

·
Moderator
Joined
·
11,394 Posts
Discussion Starter · #11 ·
Золото Наполеона ищут белорусско-французские археологи под Борисовом

Раскопать то, что скрыто ровно 200 лет, взялись учёные из двух стран. Белорусско-французские раскопки впервые проходят под Борисовом, в месте наполеоновской переправы через реку Березина. У небольшой деревни Студёнка тогда разгорелась настоящая драма. В последние дни переправы в бою с русскими и белорусами император потерял десятки тысяч своих воинов. Как потери становятся находками, и когда сложнее навести мосты?

Наиболее страшными были ранения от свинцовых пуль. Они разрывали плоть, наносили страшные увечья. Бьёт навылет, насквозь и наотмашь, добивая осколками. От таких пуль не стало до 50 тысяч человек. Французов, русских, белорусов... Сейчас говорят: «река унесла». Березина, через которую мучительно переправлялся сам император. Его же маршалы говорили: «Если это Наполеону удастся – значит, в нём живет сам чёрт». И ведь смог «навести мосты».

Вячеслав Данилович, директор Института истории НАН Беларуси: «Исторически известно, что существовало два моста через Березину, наведённых наполеоновскими войсками. Первый мост проходил там, где сейчас памятный знак. Второй мост находился в 150 метрах. Через тот мост шла кавалерия и пехота».

Спустя два века здесь – за деревенскими огородами – идут раскопки. Впервые совместные белорусско-французские. Находят в основном то, что теряли солдаты. Амуниция, вооружение, гвозди, заклёпки и пуговицы. Даже мелкая монета археологически бесценна. А что-то у серьёзных учёных вызывает улыбку.

Вадим Кошман, заведующий отделом археологии средневекового периода Института истории НАН Беларуси: «Вот стеклянная печать, которая ставилась в верхней части сосуда. На ней есть дата – 1809 г. Возможно, кто-то для храбрости до переправы выпил либо вёз и хотел отпраздновать в каком-то завоёванном городе».

Находки есть даже на поверхности. Но настоящим историческим прорывом стали бы, пожалуй, человеческие останки. По данным на послевоенный 1813 год, захоронено здесь было около 8 тысяч одних французов. На фото, сделанных век спустя, курган есть, но тот ли? Все давно сравняли с землей. Копать нужно глубже.

У французов до сих пор бытует стойкая боязнь и устойчивое выражение – «Полная Березина». Сродни полному провалу. Останки своих соотечественников они пока не нашли.

Фредерик Люмьер, археолог Национального института превентивной археологии Франции: «Мы надеемся получить разрешение на дальнейшие раскопки. Может быть, в следующем году. А пока нас интересует сама местность – Студёнка, у которой погибло столько французов».

Чтобы приехать к нам и начать копать, французам понадобилось €10 000 на 3 недели. А найти под местной землёй или даже водой, по историческим слухам, можно намного больше.

Река Старица в районе березинских раскопок – одно из предполагаемых мест захоронения золота Наполеона. Из Москвы его армия шла не с пустыми руками. Везла, по разным оценкам, до 80 тонн золота и брильянтов. Наши археологи ныряли, но богатства не нашли. Попытать счастья на глубине решились и французские коллеги.

Акваланг и бульдозер, обычные совки и лопатки – всё это ловкость рук и техники на службе у истории и желания докопаться. В юбилейный год, ровно 200 лет назад, как шли, переправлялись, воевали.


ОНТ
 

·
Moderator
Joined
·
11,394 Posts
Discussion Starter · #13 ·
У Бярозаўскім раёне паднялі казну літоўскага войска?
Медныя соліды 1664 года знайшлі ў другі раз



Каля сотні манет з “Пагоняй” і выявай караля Яна Казіміра Вазы экскаватар падняў пры падрыхтоўцы тэрыторыі пад этнакомплекс “Наш родны кут Сабалі”. Краязнавец і мастак Анатоль Жалудко кажа, што ў яго бытнасць школьнікам дзеці адсюль з-пад каўша таксама кішэнямі насілі гэтыя манеты.

“Пры першай меліярацыі экскаватар выкінуў каля 600 манет. Нават паляжаўшы ў неспрыяльных умовах, яны добра захаваліся — як з-пад штампа выйшлі. Усе аднолькавыя, з аднаго года. Значыць, не былі ў абароце. І якраз у гэты час тут ішлі баявыя дзеянні. Сюды на аблогу Пінска ішлі казакі і расійскія войскі”, — сказаў спецыяліст.

Раней тут быў мост цераз раку на Віленскім тракце. Эксперты з Акадэміі навук засведчылі, што гэтыя соліды выбітыя ў Вільні. Яны мяркуюць, што найверагодней грошы везлі пінскаму гарнізону, але нейкім чынам казна ўпала ў раку. Гэта дазволіла ёй захавацца да нашых дзён і… зусім абясцэніцца.

Манеты аздобяць экспазіцыю этнаграфічнага музея, які спадар Жалудко зладзіў у роднай вёсцы і які ўвойдзе ў этнакомплекс “Наш родны кут Сабалі”.

Нагадаем, этнаграфічны турыстычны комплекс "Наш родны кут Сабалі" мае паўстаць да 2015 года. На 330 гектарах будуць пабудаваныя этнаграфічны музей, лыжаролерная траса ды аб’екты інфраструктуры. Каштарыс будоўлі складае 15 мільёнаў долараў. Грошы вылучыла холдынгавая кампанія “Трайпл”, якой кіруе Юрый Чыж





Чытаць далей: http://euroradio.fm/report/u-byarozauskim-rayone-padnyali-kaznu-litouskaga-voyska-122227
 

·
Moderator
Joined
·
11,394 Posts
Discussion Starter · #14 ·
Древнее захоронение женских украшений найдено археологами под Могилевом

Древнее захоронение найдено археологами под Могилевом. Во время раскопок одного из курганов специалисты обнаружили большое число женских украшений: серебряное височное кольцо, византийские бусы из синего стекла, подвеску, остатки кожаного плаща. Эксперты предполагают, что здесь была похоронена представительница кривичей знатного рода.
Археологи уверяют, что в культурно-историческом смысле эти находки бесценны, поскольку с их помощью можно проследить момент трансформации язычества. Кроме того, благодаря им можно точно определить границы расселения кривичей на территории области.
Пока под Могилевом было исследовано только одно курганное захоронение, сообщили в программе Новости «24 часа» на СТВ.
Игорь Марзалюк, заведующий кафедрой археологии и специальных исторических дисциплин Могилевского государственного университета имени А. А. Кулешова:
Вывучэнне пакуль што адной насыпі дазваляе дакладна высветліць: на тэрыторыі якого усходнеславянскага племены ўзнік старажытны Магілёў; статус пахаванай вельмі важны, вельмі высокі сацыяльны статус, аб гэтым гаворать упрыгожванні, перад намі прадстаўніца тагачаснай эліты; гэта адна з першых хрысціянак на тэрыторыі мягілёўскага Прыдняпроўя

















СТВ
 

·
Moderator
Joined
·
11,394 Posts
Discussion Starter · #15 ·
В Рогачеве археологи поднимут на поверхность тайны Замковой горы



Меньше месяца осталось до того момента, как в наш город съедутся известные специалисты в области белорусской археологии, чтобы помочь тайнам Замковой горы подняться на поверхность и найти реальное подтверждение легендам, которые уже много веков загадочно витают над Рогачевщиной.
Сотрудники отдела археологии Института истории Национальной академии наук Беларуси в июле проведут на Замковой горе раскопки. Руководить процессом будет кандидат исторических наук Леонид Иов. Интерес ученых вызывает культурный слой XVI века, когда в Рогачеве под контролем первого старосты города Ивана Харевича шло строительство замка королевы Боны.
— Данный памятник изучался в 60-70-х годах прошлого столетия археологами Гомельского государственного университета им. Ф. Скорины, — рассказывает директор районного центра туризма и краеведения детей и молодежи Геннадий Титович. — В ходе нынешних раскопок, материалы которых впоследствии поступят в Рогачевский музей Народной славы, будет открыт фундамент подвального помещения замка.
Участники раскопок, стоит полагать, преследуют не только научные цели, но и личный интерес: тень мифов и преданий, которыми полна Замковая гора, уже давно подтачивает любопытство белорусских ученых.
— Согласно одной из легенд, в замке королевы Боны существовал подземный ход, который вел под русло реки Днепр к лесу, расположенному за озером Комарин, — продолжает Геннадий Титович. — В случае опасности по этому ходу можно было укрыться от осаждающих врагов.
Развенчание или подтверждение легенд, связанных с Замковой горой, — хороший повод присоединиться к археологическим исследованиям. Такая возможность будет дана учащимся 8-10 классов городских школ, которых будут рады видеть в числе участников раскопок. За дополнительной информацией можно обращаться в районный центр туризма и краеведения детей и молодежи по адресу: ул. Ленина, 50, либо по телефону 4-32-40.

крыніца
 

·
Moderator
Joined
·
11,394 Posts
Discussion Starter · #16 ·
В обнаруженном замке в Кореличском районе найдены уникальные изразцы с ликом Христа и архангела Михаила

Недавно сделано открытие в области изучения памятников историко-культурного наследия Гродненщины. Археолог, ведущий научный сотрудник Гродненского историко-археологического музея Наталья Почобут провела раскопки на древнем городище рядом с Кореличами и Миром. Всего в 10 километрах от Мира у деревни Березовец был обнаружен еще один, неизвестный ранее замок, в буквальном смысле скрытый под напластованиями времени от глаз историков. О чем рассказывает народное предание? Кому и когда принадлежал этот замок? Насколько богатыми были его владельцы? Почему до сих пор памятник не исследовался? Эти вопросы корреспондент «ГП» задала Наталье Почобут сразу после ее возвращения из экспедиции.

По преданию и всерьез
Еще два года назад археолог ничего не знала о существовании замка. Прошлым летом она в качестве методиста по охране памятников отправилась в Кореличский район с целью проверки сохранности объектов археологии, их описания, и обратила внимание на городище Березовец в Турецком сельсовете. Городище высотой десять метров, в ширину и в длину 45 и 95 метров сохранило остатки фортификационных сооружений. Археологические раскопки на городище ранее не проводились. Предположительная датировка памятника на охранной доске значила: «Пачатак I тысячагоддзя нашай эры; X-XIII; XVI-XVIII стагоддзі». Хронология городища очень широкая и, возможно, верная. Но необходимо было проверить!

Местные жители рассказали, что после Великой Отечественной войны деревенские мальчишки проводили на городище в Березовце свои «раскопки», находили печные изразцы, кирпичи, фарфоровую посуду, серебряные ложки, польские и русские монеты. Но самое интересное народное предание поведала 90-летняя жительница Березовца Мария Сянюта. По ее словам, на городище несколько веков назад располагался замок князя Кмиты.

Существовал ли такой человек на самом деле или это лишь красивая легенда, предстояло выяснить Наталье Почобут сразу же по приезде в Гродно.

А был ли Кмита?
Предварительное изучение письменных источников дало почву для размышлений. В истории Великого княжества Литовского наиболее известны имена оршанского старосты и смоленского воеводы Кмиты-Чернобыльского, Семена Кмиты из Вильно, чьи подписи сохранились на многочисленных судебных документах 1528-1541 годов. Но ближе всего к владениям в Березовце оказался писатель и книгопечатник Петр Бластут Кмита. В Любче (ныне – Новогрудский район) при поддержке Кшиштофа Радзивилла он основал типографию. Известно, что с 1612 по 1629 год в любчанской типографии было напечатано 52 книги по истории, медицине, литературе, философии на польском и латинском языках. Продолжал дело отца и Ян Кмита, под его началом вышли в свет 23 книги.

– Учитывая небольшую удаленность Любчи от Березовца, около 25 километров, было сделано предположение, что населенный пункт и замок могли принадлежать Петру Кмите или его потомкам, – говорит Наталья Почобут.

Богатые изразцы
Археологические раскопки, начавшиеся в июле этого года, сразу дали хорошие результаты и приоткрыли завесу над загадочным замком Кмиты.

– Вызывает удивление большой культурный слой на территории замка – свыше двух с половиной метров! Это наводит на мысль, что жизнь здесь протекала интенсивно и что замок мог играть важную роль в регионе, – говорит археолог.

Экспедицией, в состав которой вошли волонтеры из Гродно и Минска, были найдены монеты XVI века, фрагменты посуды, майоликовая плитка пола, оконное стекло, фрагмент бронзового колокола, оружие и многие другие категории находок. На специалистов произвели впечатление богато орнаментированные изразцы XVI – XVII веков, которые украшали печи в жилых парадных помещениях замка.



– Подобные, выполненные с большим художественным вкусом, разнообразные печные изразцы XVI века ранее не встречались археологам даже при раскопках крупнейших государственных и частновладельческих замков в Гродно, Мире, Несвиже, – отмечает Наталья Почобут. – На некоторых изразцах – библейские сюжеты.

Так, на одном из них читается лик Христа Спасителя, на другом представлена Богоматерь. Одну из печей в замке Кмитов украшало изображение архангела Михаила, небесного заступника Новогрудка. К слову, исследователям посчастливилось заложить разведывательный шурф на месте жилого помещения. Как говорят сами археологи, «сели прямо на печь». Удалось проследить конструкцию ее основания, сложенного из крупных камней и кирпича – «пальчатки».

Изразец с ликом Христа Спасителя


Одну из печей в замке Кмитов украшало изображение архангела Михаила, небесного заступника Новогрудка

– Раскопки показали, что замок пережил три пожара, после каждого из которых отстраивался заново, – говорит Наталья Почобут. – Самый большой пожар уничтожил замок во время Ливонской войны, когда Московское царство и Великое княжество Литовское и Русское воевали между собой за территории в Прибалтике. В слое пожара нами найдена монета Ивана IV Грозного.

Туристические перспективы
Пока рано говорить о том, был ли замок только деревянным или имел какие-либо каменно-кирпичные сооружения, укрепления. Чтобы дать ответ на этот и десятки других вопросов, нужно продолжать исследования.

– Даже Гродненскому историко-археологическому музею, который сегодня располагает наиболее подготовленными научными кадрами среди музеев области, понадобится не менее десяти лет, чтобы провести исследования замка, опираясь только на собственные средства, – признает Наталья Почобут. – Необходимо создание комплексной экспедиции с привлечением заинтересованных специалистов из археологических центров Польши и Литвы.

Планомерному проведению работ могло бы поспособствовать геомагнитное сканирование территории замка – выявление жилых зданий и других сооружений под напластованиями земли с помощью специального оборудования. Данный метод археологических исследований уже применялся в нашей республике при раскопках Шкловского замка и раннеславянского поселения Снядин в Гомельской области. Разумеется, необходимы также архивные изыскания, которые дадут дополнительные сведения о замке и его владельцах.

В течении этого года будет происходить лабораторная и научная обработка многочисленных материалов раскопок. В скором будущем они пополнят фонды не только Гродненского историко-археологического музея, но и Кореличского краеведческого музея. Можно рассчитывать, что уже в следующем году на туристической карте Гродненской области появится новый объект – замок Кмиты. Он расположен удачно – рядом с трассой, ведущей из Новогрудка в Мирский замок. Остается лишь пожелать археологам успехов, музеям – новых интересных экспонатов, а туристам – незабываемых впечатлений!

КСТАТИ
Археологические исследования замка Кмиты велись с 28 июня по 22 июля областным музеем при действенной поддержке Кореличского райисполкома. Активно работали на раскопках школьники из деревень Березовец и Крынки. Научную консультацию в ходе проведения археологических исследований оказывали археологи системы Национальной академии наук Беларуси.

ГП
 

·
Moderator
Joined
·
11,394 Posts
Discussion Starter · #17 ·
Пад Мсціславам знайшлі даспех ваяра ВКЛ, які загінуў у вайне з Масквой

Унікальны рыцарскі даспех ХVI стагоддзя ваяра Вялікага Княства Літоўскага знайшлі археолагі ў рацэ Віхры пад Мсціславам.
Пра гэта карэспандэнту БелТА паведаміў прафесар, загадчык кафедры археалогіі і спецыяльных гістарычных дысцыплін Магілёўскага дзяржаўнага універсітэта Ігар Марзалюк.

На працягу трох сутак ад 23 да 25 жніўня працавалі пазменна археолагі і вадалазы з выкарыстаннем самай сучаснай тэхнікі, каб дастаць каштоўны артэфакт рыцарскай эпохі.

Даспех захаваўся ў выдатным стане, а такога унікальнага шлема салад амара няма ў ніводным музеі Беларусі і на постсавецкай прасторы.
Іх усяго захавалася пару дзясяткаў у Еўропе. Першапачаткова вынайдзены ў Італіі салад набыў вялікую папулярнасць у Германіі, стаўшы ў другой палове XV стагоддзя тыповым германскім шлемам, характэрнай рысай гатычнага даспеха.

Цудоўна захаваўся і сам сталёвы панцыр з паддаспешнікам з валовай скуры і латуннымі накладкамі, пальчаткі, падлакотнікі ў сярэдзіне, кальчуга, таксама былі знойдзены элементы ільнянога і скуранога адзення.
"Гэта сведчыць аб тым, што даспех належаў вельмі заможнаму чалавеку, які, мяркуецца, загінуў у часе расейска-літоўскай вайны (1500-1503 гадоў) паміж Вялікім Княствам Маскоўскім ў саюзе з Крымскім ханствам з аднаго боку і Вялікім Княствам Літоўскім, якое выступіла ў саюзе з Лівонскай канфедэрацыяй", -- сказаў Ігар Марзалюк.

Даспех перададзены на рэстаўрацыю. Плануецца, што

артэфакт выставяць на ўсеагульны агляд у археалагічнай экспазіцыі Быхаўскага замка, якая разгорнецца ў адной з адноўленых двух вежаў падчас правядзення 1 верасня Дня беларускага пісьменства.
Паводле слоў Ігара Марзалюка, месца, дзе знойдзены рыцарскі даспех, будуць патруляваць дружыннікі і міліцыя. На наступным тыдні туды выедзе яшчэ адна археалагічная экспедыцыя, каб працягнуць разведку і раскопкі. Бо побач з месцам, дзе быў знойдзены рыцарскі даспех, выяўленыя яшчэ і старажытныя паселішчы розных эпох. Напрыклад, археолагі знайшлі старажытны інструмент для пісання ("пісала") пакрыты срэбрам

НН
 

·
Registered
Joined
·
166 Posts
Как "черные копатели" из России помогли отыскать доспехи времен ВКЛ

На дне реки Вихра, в районе Мстиславля, был найден полный комплект обмундирования рыцаря ВКЛ. По словам археологов Могилевского государственного университета, эта находка является абсолютно уникальной для Беларуси и раритетной для всей Восточной Европы. Она подтверждает летописные записи о нападении войск Московского княжества на Мстиславскую крепость в 1502 году.

Примечательно, что находки могло бы и не быть. По словам Игоря Марзалюка, заведующего кафедрой археологии МГУ им. А. Кулешова, ему поступила информация об активизации "черных копателей" из соседней Смоленской области в районе Мстиславля. Местные жители видели, как со дна реки подняли меч. После этого было принято решение как можно скорее обследовать речное дно, ведь в противном случае уникальные доспехи были бы вывезены в восточном направлении.

"Это огромная проблема, в самой России недавно был жесткий закон против нелегальных археологических работ. Вот теперь "черные копатели", которым там фактически перекрыли кислород, едут в Могилевскую и Витебскую области", - отметил Игорь Марзалюк.

Находка была поднята с трехметрового дна благодаря усилиям дайверов клуба "Морской Пегас". По словам Андрея Лихачева, руководителя клуба, это уже не первые успехи в подводной археологии для "Морского Пегаса". Подобные находки доказывают целесообразность сотрудничества дайверов-любителей и ученых, ведь в Беларуси хватает мест, где стоило бы пристально изучить дно водоемов, отмечает он.

В данный момент находка, в состав которой входят шлем типа "салад" уникальной формы, элементы защиты рук и ног, фрагменты кожаного подпанцирника и др., находится в Мстиславском музее и будут выставлены на обозрение после цикла реставрационных работ.


Читать полностью: http://news.tut.by/society/363397.h...um=slider_news_block&utm_campaign=tutby_links
 

·
Moderator
Joined
·
11,394 Posts
Discussion Starter · #20 ·
В Друцке ищут место, где стоял храм Пресвятой Богородицы

В древнейшем городе Беларуси Друцке завершается необычная археологическая экспедиция. Специалисты ищут место, где был построен храм Пресвятой Богородицы. Его возвели спустя несколько лет после Крещения Руси, сообщает ОНТ.

 
1 - 20 of 43 Posts
Top