SkyscraperCity banner

1 - 20 of 620 Posts

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #1 · (Edited)



Określenia postmodernizm w odniesieniu do architektury po raz pierwszy użył Joseph Hadnut w 1945 (post-modern house). O ile jako postmodernistyczne w ogólniejszym sensie (i w nawiązaniu do filozofii postmodernistycznej) określić można wszelkie prądy po modernizmie, w ściślejszym znaczeniu postmodernizm oznacza tendencje historyzujące. Termin postmodernizm (czyli po-modernizm) w tym ujęciu, prezentowanym m.in. przez Charlesa Jencksa (Post-Modern Architecture, 1975), został wprowadzony do powszechnego obiegu przez dziennikarzy New York Timesa w 1978 przy okazji prezentacji projektu biurowca AT&T projektu Philipa Johnsona. Postmodernizm stanowi biegunowe przeciwieństwo Modernizmu, a szerzej Oświecenia. Różnicę dzielącą te dwie skrajności można w skrócie ująć następująco: myśliciele Oświecenia sądzili, że możemy poznać wszystko, radykalni postmoderniści uważają, że wszelka wiedza jest niemożliwa.


Na przykladzie Chicago najlepiej widac roznice z modernizmem a postmodernizmem.

Historia

Postmodernizm rozwijał się jako dojrzały protest przeciwko modernizmowi od połowy lat 50 w tworzonej przez nowoczesnych (tj. odrzucających tradycjonalizm) twórców architekturze, w której motywy i aluzje historyczne nadawały jej specyficzny nastrój, często z elementami przewrotnego humoru. We Włoszech Giancarlo de Carlo i Carlo Scarpa łączyli funkcjonalną architekturę z miejscowymi historycznymi wzorcami, wychodząc daleko poza regionalizację przyjętą w późnym modernizmie. W USA dążono do reprezentacyjności oraz nadania architekturze znaczenia. Kolegium Stilesa i Morse'a Eero Saarinena przywoływało nastrój średniowiecznego miasta, również twórczość Philipa Johnsona ukazywała zainteresowanie historycznie stosowanymi metodami kształtowania przestrzeni i elewacji. Wątki historyczne i nawiązania do lokalnej tradycji pojawiły się w początku lat 60. także w architekturze japońskiej.



Za właściwą datę narodzin postmodernizmu można uznać okolice roku 1965. Przełomem było ukazanie się publikacji Jane Jacobs The Death and Life of Great American Cities i Roberta Venturiego Complexity and Contraddiction in Architecture (Złożoność i sprzeczność w architekturze) oraz Learning from Las Vegas. Modernizmowi zarzucano brak wyrazu i bezduszność. Jacobs uważała, że w planowaniu miast nie należy dążyć do uproszczenia struktury, lecz jedynie organizować skomplikowany system, Venturi przykładał wielkie znaczenie także do dowcipu i ironii w architekturze. Narastająca krytyka poznego modernizmu a zwlaszcza brutalizmu miała swą kulminację 15 lipca 1972, gdy w Saint Louis wysadzono w powietrze bloki z wielkiej płyty zbudowane zaledwie niecale 20 lat wczesniej przez japońskiego architekta Minoru Yamasaki. Do dzisiaj w podręcznikach uważa się ten fakt za symboliczny koniec modernizmu – moment pogrzebania idei „maszyny do mieszkania” Le Corbusiera. Następujące po tym sukcesy postmodernizmu, które chciał odrzeć architekturę z totalitarnego zimna późnego modernizmu, na długo zadomowiły się nie tylko wśród architektów.



W późnych latach 70. XX w. postmodernizm stał się dominującym kierunkiem w USA, z niewielkim opóźnieniem pojawił się w Europie Zachodniej. Rozpowszechnienie mody na postmodernizm wśród inwestorów wpłynęło na jego wulgaryzację, spłaszczenie do komercyjnej otoczki.

Weneckie Biennale w 1980 stanowiło kolejny przełom w rozwoju postmodernizmu - od tego momentu można go uważać za styl dominujący. Postmodernistyczna dążność do partycypacji mieszkańców i strefowanie funkcjonalne przejawiały się w planowaniu wielkich miast. Narracyjność i dążenie do rozdrobnienia w architekturze zdobywały sobie coraz więcej zwolenników, przejęło je także wielu twórców późnego modernizmu. Jednocześnie jednak Aldo van Eyck wzywał do poszczucia psami [postmodernistów], zaś Berthold Lubetkin nazwał postmodernizm architekturą transwestytyczną (ang. transvestite architecture).



W końcu lat 80. klasyczny (historyzujący) postmodernizm okrzyknięto martwym, zaczęły dominować prądy takie jak high-tech, architektura organizczna, minimalizm, dekonstruktywizm i neomodernizm, jednak od połowy lat 90. co raz częściej, zwłaszcza w architekturze handlowej, sięga się ponownie po historyzujące motywy, równolegle do rozwoju dekonstruktywizmu.

Architektura pierwszych lat XXI wieku opiera się nadal na założeniach postmodernistycznych, zwlaszcza urabnistycznymi (patrz nizej) jednocześnie zaostrza się polaryzacja między twórcami poszukującymi źródeł tożsamości w historii oraz zwolennikami pluralizmu stylistycznego. Wsparte komputerowym programowaniem nowe formy (dekonstruktywizm, pieprzone bloby) wymykają się jeszcze klasyfikacji.

Cechy architektury postmodernistycznej

Architektura postmodernistyczna nie posiada jednolitej ideologii. Występują w niej równolegle tendencje do wpisania obiektu w kontekst, często przy eklektyzującym nawiązywaniu do form historycznych, jak i do stylistycznego pluralizmu. Główne prady postmodernistyczne w filozofii twierdziły, ze rzeczywistość jest:

- nierozpoznawalna
- nic nie jest podobne do czegokolwiek innego, jakiekolwiek porownania i szufladkowanie nie maja sensu
- nie ma nic obiektywnego, wszystko (w tym poznanie naukowe) zalezy od odczuwajacych lek egzystencjonalny jednostek.
- skoro nie mozna nic opisac obiektywnie i poprzec porownywalnymi dowodami, wazniejsze jest chwilowe uczucie, nastrój badz styl pisarski uczonego.
- wszystko juz bylo

Dlatego tez architektura postmodernistyczna cechuje się pluralizmem i złożonością. Zdaniem postmodernistów, architektura nie musi ulegać duchowi czasu i postępowi technicznemu, zaś przede wszystkim powinna zależeć od kontekstu, nastroju czy wreszcie osobistych upodobań architekta i inwestora.



W postmodernizmie występuje najczęściej rozłączne traktowanie funkcji i formy. Twórcy operują powszechnie rozumianymi kodami kulturowymi, traktując czytelność funkcji i idei budynku jako wartość nadrzędną nad kształtowaniem na podstawie uwarunkowań funkcjonalnych. Jako reakcaj wobec surowosci brutalizmu zewnętrzność obiektu jest świadomą dekoracją i nakładką na jego stylistyczną neutralność, a budynek udekorowaną szopą (ang. decorated shed - wyrażenie Venturiego). Przeciwstawia się go modernistycznemu modelowi budynku-kaczki, czyli wyprowadzonemu z powiązań użytkowych, lecz niezrozumiałemu. Modernistyczna kaczka, której sprzeciwiają się postmoderniści często przybiera formę w istocie przypadkową, stworzoną wbrew uwarunkowaniom kulturowym i przywołującą inne treści, niż zamierzone (np. kościoły Corbusiera opisywane w watku o brutalizmie kojarzą się raczej z fabrykami niz obiektami kultu). W postmodernizmie elewacja traktowana jest jako odpowiednik stroju u ludzi. Znaczenie budynkowi nadają zarówno klasyczne, jak i nowsze symbole (portal, wieża, cokół, kratownica, szkło), czasem powstają ich kontrastowe zestawienia. Modernistyczne hasła form follows function (Louis Sullivan) i less is more (Mies) zastąpiono hasłami form follows fiction i less is bore, co swobodnie można przetłumaczyć na forma podąża za fikcją i im mniej tym nudniej. Skupienie się na formalnych aspektach architektury prowadzi jednak nierzadko do poważnych niedostatków funkcjonalnych.

Postmodernizm to styl architektoniczny odwołujący się do archetypu i reminiscencji. Modernistyczny bunt wobec tradycji historycznej został zastąpiony odkryciem, że jest ona niewyczerpanym źródłem, z którego można czerpać rozmaite motywy. Cytaty z architektury dawnej nie pełnią jednak tej samej roli, co w historycznych wzorcach, często są do budynku sztucznie dołączone. Postmodernizm nie jest rodzajem historyzmu, gdyż nie naśladuje zazwyczaj konkretnego stylu, lecz swobodnie łączy zapożyczone motywy z własnymi pomysłami twórców i uwarunkowaniami współczesnej funkcji. Niekiedy określa się go jako manieryzm modernizmu.

Fasada budynku postmodernistycznego nadaje mu znaczenia (nieraz symbolicznego) i umieszcza go we właściwej typologii, nie ma zaś bezpośredniego związku z rozmieszczeniem funkcji. Funkcjonalizm jest odrzucany, architektura jest traktowana jako sztuka oderwana od realiów. Ornament i symbol, a także symetria wracają do łask. Środkami kształtowania architektury stają się ironia, zaskoczenie, absurd.

Urbanistyka postmodernistyczna

Architektura postmodernistyczna budzi obecnie olbrzymie kontrowersje. Jednakze w dziedzinie urbanistyki postmodernizm wprowadzil prady z ktorymi zgodzilaby sie wiekszosc uzytkownikow tego forum nawet nie zdajac sobie z tego sprawy.



Rehabilitacja wspólnej przestrzeni miejskiej

Urbanistykę postmodernistyczną cechuje powrót do klasycznych definicji przestrzeni publicznej, wnętrza ulicy i placu, tkanki miejskiej. Przywołuje się wypróbowane historyczne wzorce, zakorzenione w kulturze europejskiej, modyfikując jednak ich znaczenie, przystosowując do wymogów współczesnej komunikacji. Dąży się do stworzenia przestrzeni przyjaznej człowiekowi, lecz jednocześnie do nierozdzielania funkcji dróg pieszych i kołowych.

Postmodernizm przywraca istniejącą w XIX w. rangę elewacjom i krawędziom przestrzeni. Różnicuje się jej skalę, wprowadzając przewężenia, przejścia itp. Budynkom nadaje się indywidualny rys, nastawiając się jednak przede wszystkim na ich współudział w kreowaniu przestrzeni. Urbanistyka opiera się na grze przestrzeni pustych (placów, parków) i tkanki miejskiej, które są wyraźnie rozgraniczone.

Zabudowa mieszkaniowa

Postmodernizm rehabilituje dawne i tradycyjne miasto, przeciwstawiając się modernistycznemu modelowi osiedla - blokowiska i zastępując go kwartałami i dzielnicami. Podkreśla się znaczenie mieszanej struktury miasta, negując większość postanowień Karty Ateńskiej.

W zabudowie mieszkaniowej powszechnym modelem jest zabudowa pierzejowa i obrzeżna, odgraniczająca wnętrze kwartału od publicznej ulicy. Przywiązuje się dużą rolę do przestrzeni prywatnej oraz do zdefiniowania tożsamości i przynależności mentalnej przestrzeni, tj. także identyfikacji poszczególnych mieszkańców z najbliższym otoczeniem domu, co przeciwstawia się modernistycznemu duchowi wspólnoty.

Postmodernistyczne osiedle często przyjmuje formę świadomej fikcji, wbrew współczesnej technice i mimo nieprzystawania do stylu życia współczesnych ludzi reaktywując wizualnie miasto średniowieczne czy barokowe lub symulując miasto przyszłości.
 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #2 · (Edited)
Piazza d'Italia, Nowy Orlean, Charles Moore



Za najbardziej jaskrawy przykład postmodernizmu w architekturze światowej uważa się Piazza d'Italia w Nowym Orleanie autorstwa Charlesa Moora. W projekcie wykonanym na zlecenie imigrantów z Sycylii, autor nagromadził większość włoskich, tradycjonalnych symboli: barokowe fontanny z Rzymu, kontur mapy Włoch z kamienia, łuk odwołujący się do serliany, kolumny. Kapitele kolumn zwieńczone zostały neonową opaską, aby świecić w nocy, a duży żółty łuk prowadzi do ... niemieckiej restauracji. Z niby-włoskich fontann sączą się strugi wody, podobnie jak w wielu włoskich miastach na każdym prawie placu. Cały Piazza d'Italia utworzona została na kolistym placyku otoczonym domami, wywołał olbrzymią konsternację i zaskoczenie architektów i społeczeństwa. Całość nawiązywała raczej to tradycji sycylijskich, plebejskich targów i jarmarków niż klasycznych włoskich budowli.


 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #3 ·
Portland Public Service Building, Portland, Michael Graves



The Portland Building is a 15-story municipal office building located at 1120 SW 5th Avenue in downtown Portland, Oregon. It opened in 1982.

Michael Graves' building, with its distinctive block-like design and square windows, has become an icon of postmodern architecture. In 1985, the building was adorned by addition of the hammered-copper statue Portlandia above the front entrance.

The building remains controversial among Portlanders as well as the entire architecture field. This is the first major postmodern building, opening before Philip Johnson's AT&T Building, and its design has been described as a rejection of the Modernist principles established in the early 20th century. Graves' design was selected as in a large design competition, with Johnson as one of the three members of the selection committee.

Beyond questions of style, many structural flaws came to light shortly after the building's completion. The building's failings are the subject of much humor and contempt by the civil servants who work there, who describe it as cheaply built and difficult to work in.



 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #4 ·
The Sony Building, NYC, Philip Johnson & John Burgee


formerly the AT&T Building, is a 37-story highrise in Manhattan, on Madison Avenue between 55th and 56th streets. It was designed by architect Philip Johnson and his less famous partner John Burgee, and was constructed in 1984. It became immediately controversial for its ornamental top (sometimes mocked as the "Chippendale pediment," after the famous English furniture manufacturer whose couches sported a similar design) and spectacular arched entranceway, measuring about seven stories in height. With these ornamental additions, the building challenged architectural modernism's demand for stark functionalism and purely efficient design. For this it is considered by many critics to be a prime exemplar of postmodern architecture.



 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #5 ·
Steven Holl, The Simmons Hall @ MIT a.k.a. "The Sponge"


Designed by architect Steven Holl in collaboration with Perry Dean Rogers Architects, this ten-story dormitory for 350 undergraduate students and faculty is punctuated by terraces and atria and includes a computer cluster, fitness center, music rooms and street-level dining.

Simmons' bold geometry is already a Cambridge landmark. The building's shimmering exterior is wrapped in more than 5,500 windows connected by a grid of anodized aluminum. The building reflects light during the day and glows with interior light after dark.




Nuta humorystyczna:

 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #6 ·
No i cos z najbardziej postmodernistycznego miasta na swiecie:
Luxor Hotel and Casino, Las Vegas, Veldon Simpson


he Luxor Hotel, designed by renowned hotel architect Veldon Simpson, instantly became one of the most recognizable hotels on the Las Vegas Strip when it opened on OCtober 15, 1993. With its Ancient Egyptian motif, it contains 4,407 rooms lining the interior walls of a hollow 350-foot-high (137m), 30-story pyramid of black glass (in comparison, the Great Pyramid of Giza tops out at 450 ft/137 m) and within two twin ziggurat towers. The hotel is marked by a large obelisk with the name of the property in lighted letters, while the porte-cochere travels underneath a massive recreation of the Great Sphinx of Giza.

The tip of the pyramid contains a fixed-position spotlight that points directly upward – it is the brightest beam in the world, and is visible from anywhere in the Las Vegas valley at night, and can be seen at flight level from above Los Angeles, California, over 275 miles (440 km) away. In the spring, the bright light attracts huge numbers of moths into the light beam, creating a phenomenon that has been likened to snow. The beam is currently powered by 39 Xenon lamps operating at 7 kilowatts each at an hourly operating cost of $53 (lamps, repairs, and electricity costs). The beam's output is rated at 41.5 gigacandela.

Named after the city of Luxor (ancient Thebes) in Egypt, the site of the Valley of the Kings, Karnak and Luxor Temples, and scores of other pharaonic monuments – but no pyramids, the hotel is commonly viewed as one of the finest examples of 1990s Postmodern architecture, and appeared on the cover of renowned architecture scholar James Steele's book "Architecture Today".




Mozecie sie smiac ale widzialem budynek w srodku i wg. mnie jest piekny.


 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #7 ·
No i nawyzszy nienazwany budynek swiata:

311 South Wacker Drive, Chicago (ten z prawej), A. Eugene Kohn, Wiliam Pedersen and Sheldon Fox

Mozna sobie porownac z arcydzielem modernizmu.




 

·
Custom User Title
COWIEK LIMONKA
Joined
·
113 Posts
stwierdzam bez żadnej przesady, że 311 South Wacker Drive ma się do Sears Tower jak szczotka klozetowa do pióra Waterman'a.
 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #9 ·
^^ :)


World Financial Center, NYC, Cesar Pelli



Rising 739 feet (225 m), Three World Financial Center is the tallest of the four buildings in the World Financial Center complex. It is similar in design to Two World Financial Center, except that its roof is a solid pyramid rather than 2 WFC's dome-shaped design.

The building is home to the world headquarters of American Express, among other companies. It is an example of postmodern architecture, as designed by Cesar Pelli & Associates, and contains over 2.1 million square feet of rentable office area. It connects to the rest of the World Financial Center complex through a courtyard leading to the Winter Garden.

Three World Financial Center was severely damaged by the falling debris when the World Trade Center towers collapsed on September 11, 2001. The building's southeast corner took heavy structural damage, though the effects were not enough to create a threat of collapse. The building had to be closed for repairs until May 2002.




Swego czasu (bylem w 2000) wrazenie robiła palmiarnia wewnatrz, szczegolnie po gapieniu sie na surowy beton dawnego WTC:


 

·
Szlachta Nie Choruje
Joined
·
9,424 Posts
Postmodernizm jak dla mnie bardzo ciekawy - jednak troszkę jak dla mnie co poniektóre budynki zalatują kiczem;) np to:

a szczególnie to:

Do mnie to nie przemawia - nie przepadam za takim "historyzowaniem" na siłę - zbyt sztucznie to wygląda.

Z przedstawionych tutaj budynków najbardziej podoba mi się ten zaprojektowany przez Stevena Holla:

Wygląda ekstra :cheers:

Największą jak dla mnie zaletą architektury postmodernistycznej jest to, że tworzy przestrzeń przyjazną człowiekowi. Pierzeje, place i gęsta tkanka miejska to to, czego miasta w dzisiejszych czasach potrzebują.
 

·
Å Ø Æ
Joined
·
2,219 Posts
zalety post-modernizmu takie jak wymieniłeś są potrzebne przede wszystkim Warszawie ;)

a oto kolejny obraz kiczu post-modernizmu:

Jin Mao Building - Shaghai



APOGEUM KICZU! - jak dla mnie ;)
 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #12 ·
The Queen's Building, De Montfort University, Leicester (1991-1993) by Short and Associates




 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #13 · (Edited)
Jak juz jestesmy przy wiezowcach. Ich stawianie nigdy nie bylo tak tanie jak w dobie postmodernizmu:

N Moore St, Tribeca-NYC


La Gauchetière, montreal


London, Sir Basil Spence Tower - przejscie od brutalizmu do postmodernizmu


Eureka Tower, Melboeurne
 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #14 ·
Budynek Brytyjskiego Kontrwywiadu MI6, Londyn:



Number 1 Poultry, Londyn
 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #15 ·
Postmodernizm to wielki powrot koloru do architektury po surowosci brutalizmu (jak ktos nie widzial jeszcze watku to niech klika w moja sygnaturke):







 

·
Centuś
Joined
·
3,369 Posts
W strasznie niekorzystnym świetle przedstawiłeś ten postmodernizm w pierwszym poście :)




Wrocławiu nie jesteś sam :D


A czy high-tech też będziesz wliczał to postmodernizmu czy będzie osobny temat ? Bo tam są chyba najfajniejsze budynki i najlepsi przedstawiciele
 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #17 ·
A czy high-tech też będziesz wliczał to postmodernizmu czy będzie osobny temat ? Bo tam są chyba najfajniejsze budynki i najlepsi przedstawiciele
Nie wiem, moze jakas dyskusja by sie wywiazala na ten temat?
 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #18 ·
Czasy postmodernizmu przypadły na czasy najwiekszej koniunktury gospodarczej w historii - byl to najdluzszy okres nieprzerwanej prosperity. Powstało wowczas wiele nowych centrow gospodarczych, ktore za cel postwily sobie budowe nowych i tanich wiezowcow. Trend ten stał sie dominujacy zwlaszcza w interiorze Stanów Zjednoczonych oraz Południowo-Wschodniej Azji. Rowniez Polska i inne kraje regionu stały sie arena postmodernistycznych eksperymentów.

One Atlantic Center, also known as the IBM Tower, ta z prawej została dobudowana pozniej i przezwana "Mini me" jak miniatura antybohatera z Austina Powersa, Atlanta




Bank of America, Atlanta - najwyzszy budynek w USA poza NYC i Chicago.



SunTrust Building, Atlanta



I jeszcze Atlanta, Promenade ll:
 

·
Moderator
WHAT ELSE IS OUT THERE?
Joined
·
25,814 Posts
Discussion Starter · #19 ·
Nashville


Westin


Birmingham, Alabama
 

·
Alles nur künftige Ruinen
Joined
·
3,324 Posts
montfort uni mi przypomniał to

:lol:
 
1 - 20 of 620 Posts
Top