SkyscraperCity banner

41 - 60 of 1165 Posts

·
Registered
Joined
·
6,015 Posts
Discussion Starter #41 (Edited)
Zespól pałacowy w dawnym majątku Lejpuniki

W 1508 r. król Zygmunt I nadał "dwór Leipuniki z wszelkimi attynencjami, pozostałe po śmierci Iwana Fedorowicza Pluskowa, koniuszego smoleńskiego, który dobra te dzierżawił na prawach dożywotnich" - Iwanowi Sapieże (zm. 1546), wojewodzie witebskiemu, synowi Bohdana Semenowicza i kniaźny Fedory (Teodory) Druckiej-Sokolińskiej, zonatemu z Hanną Andrejewną Sanguszkówną (zm. 1561).

Po śmierci Iwana decyzją wdowy dobra dostały się jego synowi Pawłowi (zm. 1580), kasztelanowi kijowskiemu, żonatemu z Hanną Chodkiewiczówną, co wywołało sprzeciw najstarszego jej syna, Iwana (zm. 1580), starosty drohickiego. Po śmierci matki w 1561 r. Iwan gwałtem zagarnął całe Lejpuniki. Król najpierw kazał mu je zwrócić, ale potem decyzję zmienił i nakazał z kolei Pawłowi Sapieże podzielić się Lejpunikami po równej części z braćmi.

W 1567 r. doszło do ugody, na mocy której Michał Sapieha otrzymał od Iwana 300 kop groszy, zrzekając się w imieniu własnym i syna Łukasza "wszelkich praw do dóbr spadkowych posiadanych przez brata Pawła: Lejpunik, Wiejsieji, Wojkieliszek, Kirsny i Poniemunia".

Kolejnym dziedzicem Lejpunik został syn Pawła - Jan Piotr Sapieha (1569-1611), rotmistrz królewski, starostwa uświatski, żonaty z Zofią Wejherówną.

Po nim Lejpuny odziedziczył jeden z synów, Paweł Jan (1609-1665), hetman wielki litewski, zonaty najpierw z Zofią Zenowiczówną, a powtórnie z Anną Barbarą Kopciówną. Po nim Lejpuny, Poniemuń i inne dobra przeszły na najstarszego syna Kazimierza Jana Sapiehę (1637-1720), hetmana wielkiego litewskiego, żonatego również dwukrotnie: z Krystyną Barbarą Chlebowiczówną oraz z Telką Korwin Gosiewską.

Po Kazimierzu Janie dobra odziedziczył jego syn Aleksander Paweł (1672-1734), marszałek wielki litewski, która przekazał je następnie swoim synom Michałowi Antoniemu (1711-1760), wojewodzie podlaskiemu, podkanclerzowi litewskiemu, żonatemu kolejno z Katarzyną Ludwiką Sapieżanką, ks. Teklą Radziwiłłówną i ks. Aleksandrą Czartoryską, oraz Józefowi Stanisławowi (1708-1754), biskupowi koaudiutorowi wileńskiemu.

W 1742 r. bracia sprzedali swoje części Lejpun Michałowi Józefowi Massalskiemu herbu własnego (przed 1700-po 1768), żonatemu z Franciszką z Ogińskich, kasztelanką trocką.

Po Michale Józefie dobra odziedził jego najmłodszy syn Ignacy Jakub Massalski (1726-1794), biskup wileński, działacz polityczny i kulturalny, prezes Komisji Edukacji Narodowej, twórca rezydencji w podwileńskich Werkach.

http://www.archyvai.lt/exhibitions/dvarai/leipalingis1.htm

Potrzebując pieniędzy na spłatę bratanicy, córki Józefa Adriana, podskarbiego nadwornego litewskiego - Heleny Apolonii, która w 1779 r. wyszła za mąż primo voto za ks. Karola Józefa Emanuela de Ligne, biskup Ignacy Massalski, po cenie, jak się wydaje, mocno zaniżonej, ok. 1780 r. sprzedał dobra Lejpuny Antoniemu Kruszewskiemu herbu Abdank, kanonikowi kapituły wileńskiej. Ksiądz kanonik zapisał nabyte dobra swemu bratankowi o tym samym imieniu, Antoniemu Kruszewskiemu (1783-1873), późniejszemu marszałkowi powiatu sejneńskiego, jednemu z synów Ludwika, starosty wasilkowskiego, szambelana Stanisława Augusta i Anieli Ossolińskiej.

Po śmierci Kuszewskiego rozległe i uprzemysłowione, ale najwyraźniej źle zarządzane dobra wystawione zostały na licytację. Kupił je zięć marszałka, Aleksander O'Rourke (1845-1908), ale długo ich nie utrzymał, lecz w parę lat później sprzedał je Kaszycom, ci odsprzedali je Kowalewskim, oni natomiast Piotrowi Balińskiemu. Lecz i on nie potrafił dóbr utrzymać, sprzedał je Doria-Dernałowieżom, którzy gospodarowali tam do 1923 r., kiedy to majątek
został przez rząd litewski rozparcelowany.

Już po wyjściu z rąk Kruszewskich dobra obejmowały blisko 4000 mórg gruntów ornych (ok. 2400 ha) i drugie tylko pod lasami, jeziorami, pastwiskami i nieużytkami. W 1879 r. odeszła jednak z tego dominium tzw. Puszcza Lejpuńska o powierzchni 5129 morgów. Wziąwszy cały obszar łącznie, w czasach księdza kanonika była to więc fortuna spora, choć K.K. Plater wyraził się o niej (w swoim diariuszu poróży do Warszawy w 1792 r.), że wolałby "co lepszego nabyć, aniżeli same lasy sosnowe, a zatem grunta piaszczyste, i chłopków, którzy na złym gruncie ubodzy być muszą". Może to właśnie dlatego dobra lejpuńskie, pomimo ich rozległości i istnienia zakładów przemysłowych i ogrodów, były nierentowne i po Sapiehach i Kruszewskich nikt z kolejnych nabywców nie potrafił utrzymać ich przez dłuższy czas.

Dwór w Lejpunach istniał już w pierwszej połowie XVI w., ale o jego wyglądzie nic nie wiadomo. Na podstawie ocalałego inwentarza z 1685 r. można mieć natomiast pewne wyobrażenie o wyglądzie kolejnego, stojącego tam u schyłku XVII w., wtedy już chyba niezamieszkanego dworu.

Wedle owego źródła była to budowla drewniana, ale na podmurówce, prawdopodobnie na planie prostokąta, może z narożnymi alkierzami i wieloma pomieszczeniami, także w więźbie wysokiego, łamanego, pobitego gontami dachu. Dach wieńczyły trzy kopuły z mosiężnymi kulami i piorunochronami. Wszystkich otworów okiennych w obu kondygnacjach miało być 54. Na parterze okna miały zabezpieczenie w postaci okiennic dekorowanych herbami Lis i kwiatami. Herby widniały także na niektórych drzwiach i piecach.

W chwili nabycia Lejpun przez kanonika Kruszewskiego stary posapieżyński dwór prawdopodobnie już nie istniał lub nie nadawał się do użytku, nowy dziedzic zdecydował się więc na wzniesienie innej rezydencji, bardziej zgodnej z wymogami czasu. Projekt opracował Marcin Knackfuss (1740-1803), architekt JKM, kapitał buławy polnej Wielkiego Księstwa Litewskiego, profesor Akademii Wileńskiej, właściciel niewielkiego mająteczku Szerenkiszki nad Wilenką. Miało to być jego ostatnie. Gdyby projekt księdza kanonika został zrealizowany w całości, dwór w Lejpunach, pomimo pewnych jego niedociągnięć, należałoby zaliczyć do najciekawszych siedzib klasycystycznych na terenie całego byłego Wielkiego Księstwa Litewskiego.

Wedle wszelkiego prawdopodobieństwa pałac miał być założeniem ściśle symetrycznym, złożonych z trzech powiązanych ze sobą w jedną całość członów -głównego korpusu mieszkalnego i reprezentacyjnego oraz ustawionych po jego bokach w jednej linii pawilonów wschodniego i zachodniego. Zbudowano jednak tylko korpus i pawilon wschodni.

http://www.archyvai.lt/exhibitions/dvarai/leipalingis2.htm

Wzniesiony z cegły i podpiwniczony dziewięcioosiowy korpus główny rezydencji o planiec szerokiego prostokąta, przeznaczony na cele mieszkalne i reprezentacyjne, był budowlą na trzech osiach środkowych dwukondygnacyjną, zaś na trzech bocznych parterową. Przy podniesionej o niskie piętro części środkowej od frontu występował portyk w wielkim porządku, złożony z czterech kolumn toskańskich ustawionych na kwadratowych bazach. Na taras pod portykiem wiodły dwa kamienne stopnie. Kolumny dźwigały belkowanie dekorowane fryzem złożonym z tyglifów i metop, jak też trójkątny, otoczonoy mocno zarysowanymi kroksztynami fronton, przebity półkolistym okienkiem. Stosunkowo wąskie otwory okienne ujmowały słabo zarysowane obramienia zamknięte poziomymi naczółkami. Stolarka dwuskrzydłowych okien składała się pierwotnie z sześciu podłużnych kwater. Elewację frontową, jak pozostałe, zdobiły bonie, wieńczył zaś gzyms profilowany. Należy podkreślić dobre proporche dzielonej na trzy równe odcinki fasady względem wysokości domu i portyku.

Zasadzie tej nie pozostał jednak wierny Knackfuss realizując stronę ogrodową głównego korpusu. Chcąc uczynić ją bardziej monumentalną, zamiast zharmonizowanego z całością portyku czterokolumnowego, przy poszerzonej o dwie dalsze osie części dwukondygnacyjnej, wzniósł portyk sześciokolumnowy. W efekcie części parterowe ograniczone zostały jedynie do dwóch osi, co spowodowało zachwianie właściwych proporcji.

Główny korpus nakrywał dach niski, wyodrębniony nad portykami dwuspadowy, nad częściami jednokondygnacyjnymi trójspadowy, naczółkowy, pobity niegdyś gontami. Ponad kalenicą wznosiły się trzy podłużne, rozmieszczone symetrycznie, otynkowane, zwieńczone profilowanymi gzymsami kominy, z których środkowy był równoległy do kalenicy, zaś boczne poprzeczne do niej.

Równócześnie z budową rezydencji założony został wokół niej park krajobrazowy dochodzący do jeziora o pow. ok. 6 ha. Do dzisiaj pozostały z niego dorodne klony i dęby oraz pomnikowe świerki i lipy.

Przed domem i pawilonem rozciągał się obszerny, otwarty gazon. Podobny, założony od tyłu, opadał lekkim skłonem w dół. Z ogrodem sąsiadował w czasach sapieżyńskich urządzony na obszarze kilkudziesięciu hektarów zwierzyniec ciągnący się wzdłuż urwistych brzegów rzeczki Siejry. W obrębie dworu znajdowały się też trzy sady owocowe.

(na podstawie opisu Romana Aftanazego) z www,radzima.org








 

·
Registered
Joined
·
6,015 Posts
Discussion Starter #42 (Edited)
Pałac Kruszewskich w Lejpunach

Jadąc z Sejn najkrótszą drogą do Druskiennik, mijamy miasteczko Leipalingis. Leipalingis… to przecież przedwojenne Lejpuny. A skoro tak, to powinien tu stać pałac Kruszewskich. I stoi. Wprawdzie niezamieszkany i nieco podniszczony, ale zachowany, z widocznymi na ścianach śladami prowadzonego remontu.
W końcu XV wieku dobra Lejpuny, noszące wówczas nazwę Lejpuniki, były królewszczyzną oddaną przez Aleksandra Jagiellończyka w dożywotnią dzierżawę koniuszemu smoleńskiemu Iwanowi Fedorowiczowi Pluskowowi. Po jego śmierci majątek ten otrzymał w 1508 roku od króla Zygmunta I wojewoda witebski, Jan Sapieha (1477-1546) herbu Lis, żonaty z Hanną ks. Sanguszkówną (1496-1561) herbu Pogoń Litewska. Po śmierci męża w 1546 roku księżna Hanna z Sanguszków Sapiehowa została właścicielką tych dóbr, przekazując je na trzy lata przed swoją śmiercią w 1561 roku synowi Pawłowi (1523-1580), kasztelanowi kijowskiemu, żonatemu z Hanną Chodkiewiczówną (1540-1595) herbu Kościesza. Jego starszy o rok brat , Jan Sapieha (1522-1580), starosta drohicki, uważał, że to jemu należy się lejpunicki majątek i po śmierci matki odebrał go młodszemu bratu. Na ten gwałt zareagował król Zygmunt August i początkowo kazał zwrócić zabrany siłą majątek, ale później spowodował, że został on podzielony po równej części między trzech braci, bowiem oprócz Jana i Pawła żył jeszcze Michał Sapieha (1527-1591), sekretarz królewski. Był jeszcze jeden ich brat, Łukasz, ale zmarł on w 1547 roku. W 1567 roku Paweł Sapieha spłacił pozostałych braci i został jedynym panem na Lejpunikach, które zapisał w testamencie swojej żonie, Hannie z Chodkiewiczów, ona zaś przekazała je później ich synowi, Janowi Piotrowi (1569-1611), rotmistrzowi królewskiemu i staroście uświatskiemu, który miał za żonę Zofię Wejherównę (1580-1631) herbu własnego. Spośród siedmiorga swoich dzieci Jan Piotr wybrał na dziedzica Lejpunik, które już chyba wtedy zmieniły nazwę na Lejpuny, Pawła Jana (1609-1665), hetmana wielkiego litewskiego, ożenionego po raz pierwszy z Zofią Zenowiczówną (1615-1639) herbu Zenowicz, po raz drugi z Anną Kopciówną (1620-1707) herbu Kroje. On z kolei przekazał lejpuński majątek synowi z drugiego małżeństwa, Kazimierzowi Janowi (1637-1720), który podobnie jak ojciec był hetmanem wielkim litewskim, a ożenił się trzykrotnie – po raz pierwszy z Katarzyną Hlebowiczówną (1641-1695) herbu Leliwa, po raz drugi z Teresą Korwin-Gosiewską(1645-1708) herbu Ślepowron, a po raz trzeci z Antoniną Sybillą Waldstein-Arnauh (1720-1779) herbu de Waldstein. Syn Kazimierza Jana z pierwszego małżeństwa, Aleksander Paweł (1672-1734), marszałek wielki litewski, żonaty z Marią Katarzyną de Béthune (1677-1722) był kolejnym dziedzicem Lejpun, a przekazał je nie jednemu, lecz dwom synom: Józefowi Stanisławowi (1708-1754), biskupowi koadiutorowi wileńskiemu oraz Michałowi Antoniemu (1711-1760), wojewodzie podlaskiemu i podkanclerzowi litewskiemu, żonatemu trzykrotnie: z Katarzyną Ludwiką Sapieżanką (1718-1779) herbu Lis, Teklą Rozalią ks. Radziwiłł (1703-1747) herbu Trąby i Aleksandrą ks. Czartoryską (1730-1798) herbu Pogoń Litewska.
Rezydencją Sapiehów w Lejpunach był drewniany, dwukondygnacyjny dwór, zbudowany na planie prostokąta, prawdopodobnie z alkierzami w narożach, nakryty wysokim, łamanym dachem, zwieńczonym trzema kopułami ozdobionymi, podobnie jak szczyty dachu, mosiężnymi kulami. Okien we dworze było 54, te na parterze zaopatrzono w okiennice ozdobione kwiatami i Lisem – herbem Sapiehów. Lis widniał również na drzwiach i piecach ogrzewających pomieszczenia. Główne drzwi wejściowe prowadziły z ganku do sieni o podłodze ułożonej z cegieł. Na parterze znajdowało się 9 pomieszczeń; wśród nich była duża jadalnia o 11 oknach. Podobnie rozmieszczone były pomieszczenia na piętrze. Znajdująca się nad jadalnią sala balowa miała 12 okien.
Dwaj bracia Sapiehowie, biskup pomocniczy wileński i podkanclerzy litewski zakończyli ponad dwustuletnie władanie Sapiehów lejpuńskim majątkiem, sprzedając go w 1742 roku księciu Michałowi Józefowi Massalskiemu (1697-1768), herbu własnego, hetmanowi wielkiemu litewskiemu, żonatemu z księżną Franciszką Ogińską (1690-1750) herbu Oginiec. Po jego śmierci dobra te odziedziczył Ignacy Jakub Massalski (1726-1794), najmłodszy syn księcia Michała, biskup wileński, pierwszy prezes Komisji Edukacji Narodowej, późniejszy współtwórca konfederacji targowickiej, posiadający również wspaniałą rezydencję w Werkach pod Wilnem. Przyjął on również obowiązek, narzucony testamentem ojca, spłaty swojego rodzeństwa, złożonego z 3 braci i 3 sióstr. Kiedy w 1779 roku jego bratanica, Helena Apolonia (1763-1815), córka Józefa Adriana (1726-1765), podskarbiego nadwornego litewskiego, wychodziła za mąż za księcia Karola Józefa Emanuela de Ligne i prawdopodobnie potrzebne były pieniądze na posag, biskup Massalski sprzedał Lejpuny po znacznie zaniżonej cenie kanonikowi kapituły wileńskiej, Antoniemu Kruszewskiemu, który zapisał je swojemu bratankowi, noszącemu takie same jak i on imię, Antoniemu Kruszewskiemu (1783-1873) herbu Awdaniec, przyszłemu marszałkowi szlachty sejneńskiej, ożenionemu później z Laurencją Teresą Wawrzyną Abłamowiczówną (1810-1900) herbu Awdaniec.
Gdy Antoni Kruszewski stał się właścicielem Lejpun, drewniany dwór Sapiehów nie nadawał się już do zamieszkania. Zamówił więc u architekta Jego Królewskiej Mości, profesora Akademii Wileńskiej i kapitana buławy polnej Wielkiego Księstwa Litewskiego, Marcina Knackfussa (1740-1803) projekt murowanego pałacu. Według założenia pierwotnego pałacowa budowla miała być trzyczęściowa, złożona z korpusu głównego i dwóch bocznych pawilonów, połączonych ze sobą i ustawionych w jednej linii. Coś jednak przeszkodziło w realizacji tego projektu i pawilon zachodni nie powstał. Zbudowano natomiast z cegieł na planie prostokąta dziewięcioosiowy korpus główny. Jego trzyosiową część środkową podwyższono o jedną kondygnację, dwie boczne części, również trzyosiowe, były parterowe. Przed piętrową częścią środkową znalazł się od frontu portyk w wielkim porządku, z czterema toskańskimi kolumnami postawionymi na kwadratowych bazach, dźwigającymi belkowanie z fryzem zawierającym tryglify i metopy, a nad nim trójkątny fronton z półkolistym okienkiem, otoczony kroksztynami. Od strony ogrodu część podwyższona o jedną kondygnację została poszerzona do pięciu osi, a portyk przed nią zawierał sześć toskańskich kolumn, stojących bezpośrednio na wąskim tarasie, a nie na bazach jak w portyku frontowym. Parterowe części boczne były już tylko dwuosiowe.
Dwukondygnacyjny pawilon boczny postawiono po stronie wschodniej i połączono go z korpusem głównym galerią z dużą liczbą okien, wykorzystywaną nie tylko jako korytarz łączący obie części pałacu, ale również jako ogród zimowy. Czteroosiowe elewacje boczne pawilonu pozbawione były jakichkolwiek ozdób. Trzyosiową elewację, zarówno frontową, jak i ogrodową, poprzedzał portyk. Jego cztery toskańskie kolumny w wielkim porządku, stojące na kwadratowych bazach podpierały identyczne belkowanie i trójkątny przyczółek, jak w portyku przed elewacją frontową korpusu głównego. Cały pałac pokryto dachem gontowym – dwuspadowym nad pawilonem bocznym i częścią dwukondygnacyjną korpusu głównego oraz naczółkowym nad skrzydłami parterowymi.
Jak wyglądały pałacowe wnętrza, tego nie wiemy. Roman Aftanazy w swoich „Dziejach rezydencji…" podaje jedynie, iż Salon główny (sala balowa?) zajmował prawdopodobnie cały środek traktu ogrodowego z przylegającym do niego portykiem sześciokolumnowym. Na piętrze znajdowały się pokoje mieszkalne i gościnne, przy czym wszystkie one wyposażone były w oszklone drzwi wychodzące na otoczone w delikatny deseń kutą żelazną balustradą balkony. Tylko tyle możemy dowiedzieć się o pierwotnych pomieszczeniach pałacu . W późniejszych latach były one z pewnością kilkakrotnie przebudowywane, zwłaszcza w czasach już nam współczesnych.
Pałac otaczał 6-hektarowy park krajobrazowy, dochodzący do niewielkiego jeziora. Rosły w nim drzewa rodzime, a więc lipy, topole-osiki, graby, czarne olchy, sosny, świerki, dęby i kasztanowce. Te ostatnie obrzeżały parkową aleję. Przed elewacją frontową i ogrodową pałacu urządzono dwa duże gazony. Poza granicami parku leżały sady owocowe, a w czasach Sapiehów łączył się on z kilkudziesięciohektarowym zwierzyńcem, rozciągającym się wzdłuż brzegów rzeczki Siejry.
Po śmierci Antoniego Kruszewskiego, marszałka szlachty powiatu sejneńskiego, majątek lejpuński, liczący wówczas 2400 ha ziemi ornej i drugie tyle lasów, pastwisk, nieużytków i jezior, wystawiony został na licytację. Nabył go zięć marszałka, ożeniony z jego córką Teofilą, Aleksander O’Rourke (1845-1908), aby po kilku latach sprzedać go rodzinie Kaszyców. Mimo że majątek ten był rozległy i uprzemysłowiony, nie przynosił widocznie spodziewanych dochodów, bowiem Kaszycowie sprzedali go wkrótce Kowalewskim, a ci równie szybko pozbyli się go na rzecz Piotra Balińskiego. On również nie był usatysfakcjonowany dochodami płynącymi z gospodarowania na nim i sprzedał go Doria-Dernałowiczom, którzy byli jego właścicielami do 1923 roku. W tymże roku na podstawie dekretu wydanego przez rząd litewski majątek lejpuński został rozparcelowany.
Podczas II wojny światowej pałac nie został zniszczony, do naszych czasów przetrwała też oficyna stojąca w jednej linii z pałacem oraz dwukondygnacyjny, nieotynkowany, zbudowany z kamienia i cegły budynek mieszkalny, przeznaczony niegdyś dla fornali. Oficyna mieści obecnie regionalne muzeum krajoznawczo-etnograficzne, pałac zaś był użytkowany przez Instytut Melioracji. Kiedy oglądaliśmy go w sierpniu 2012 roku, wyglądał jakby był opuszczony, ale w trakcie remontu niespiesznie prowadzonego. Na razie ograniczył się on głównie do okien. Część z nich już wymieniono na modne obecnie uchylno-rozwieralne, jednopołaciowe okna, szpetnie kontrastujące z klasycystyczną architekturą budynku. Pozostałą większość natomiast zabito deskami i dyktą. Wyraźnie widać, że brakuję tu troskliwego gospodarza, przestrzegającego zasady obowiązujące podczas renowacji zabytkowych budowli.
Tekst: Katarzyna i Jerzy Samusikowie
źródło: http://akant.org/dodatki/2109-katarzyna-i-jerzy-samusikowie-paac-kruszewskich-w-lejpunach











 

·
Registered
Joined
·
6,015 Posts
Discussion Starter #47 (Edited)
Liszków; okręg Olita, rej. Orany

Liszków na mapie WIG z 1928 r.
Liszków leżał na samej granicy z Polską. Granica z II RP prezbiegała w tym miejscu po rzece Niemen.

Na aktualnej mapie


Tablica z nazwą miejscowosci


Ze względu na piękną lokalizację nad Niemnem Liszków (Liškiava) można np. oglądać często na reklamujących Litwę zdjęciach lotniczych. Atrakcji jest tu sporo.

Najdłuższą metrykę ma grodzisko (piliakalnis), istniejące od II w., zwieńczone majdanem o rozmiarach 100 x 50 m. Umocniony szczyt wykorzystano na przełomie XIV i XV w. pod budowę zamku, ale zarzucono ją, kiedy ustała groźba ataku krzyżackiego po bitwie pod Grunwaldem. Dlatego też są tu jedynie pozostałości zamku (pilies liekanos) – budowli, która nigdy nie została ukończona.

Zrealizowana część miała być zaczątkiem wieży. Ruiny usytuowane są na 30-metrowej skarpie, z której rozciąga się fantastyczny widok na dolinę Niemna.
Na wspomnianych zdjęciach lotniczych, spośród drzew wyrasta biała, barokowa kopuła, przypominająca nieprzypadkowo warszawski kościół Sakramentek na Rynku Nowego Miasta (architekt zainspirował się wyraźnie arcydziełem Tylmana z Gameren).

To kościół Trójcy Świętej (Švč. Trejybes bažnyčia), wybudowany w latach 1704–1720 dla funkcjonującego tu wówczas klasztoru Dominikanów (skasowanego w 1796 r.). Fundacji klasztoru dokonał ok. 1694 r. wojski trocki Jerzy Kosiłło, a zakonnicy przybyli z Sejn. Cenna świątynia, podobnie jak warszawski wzorzec na planie krzyża greckiego, zachowała bogate wyposażenie, w którym szczególną uwagę zwraca zespół siedmiu ołtarzy, uważanych za najcenniejsze zabytki rokokowe na Litwie.
Wielką wartość mają też freski z przełomu XVIII i XIX w., obrazy (Święta Maria Magdalena i Matka Boska z Dzieciątkiem), stacje Drogi Krzyżowej oraz inne elementy – konfesjonały, ławki, feretrony itp. W kryptach pod posadzką spoczywają zakonnicy.

Zachował się też sam klasztor (vienuolynas), pochodzący z tym samych czasów co kościół, po kasacie pełniący dla całego Królestwa Polskiego funkcję domu demerytów (księży, skazanych przez sądy kanoniczne na pokutę w odosobnieniu za wykroczenia przeciwko powołaniu kapłańskiemu).

Później była tu biblioteka i szkoła, a na początku XXI w. gmach wyremontowano, zamierzając urządzić w nim ośrodek konferencyjny oraz muzeum dominikańskie. W pomieszczeniach reprezentacyjnych klasztoru są stare zdobione piece kaflowe z XVIII w. Z zespołu klasztornego zachowały się jeszcze barokowy spichlerz, dzwonnica oraz XIX-wieczna kaplica słupowa św. Agaty (Šv. Agotos koplystupis).

Dojazd tylko drogą lokalną od strony Druskienik, skąd kursują autobusy, a latem statki wycieczkowe po Niemnie (cały rejs 3 godz., 24 lt). Odległość wynosi 9 km.
Na podstawie:http://przewodnik.onet.pl/1168,1823,1467991,,,,Liszków,artykul.html


^^
Liszków. Ruiny baszty zamkowej nad rzeka Niemen - widok ogólny. (Teka Grodno) źródło: http://katalog.muzeum.krakow.pl/pl/work/MNK-III-ra-4382-Liszków-Ruiny-basz ty-zamkowej-nad-rzeka


 

·
Registered
Joined
·
6,015 Posts
Discussion Starter #48 (Edited)
Kościół pw. św. Trójcy zbudowano w latach 1704-1741 (wzorowany na kościele sakramentek z warszawskiego Nowego Miasta). Bardzo cenny wystrój wnętrza kościoła. Z kościołem łączy się budynek klasztoru zbudowany na początku XVIII w. Kościół został wzniesiony na planie krzyża greckiego. Posiada rokokowe wnętrze. W jednym z bocznych ołtarzy znajduje się łaskami słynący obraz Matki Boskiej. Przed kościołem stoi kolumna z początku XIX wieku, na której umieszczono drewnianą, ludową rzeźbę św. Agaty z XVIII wieku
źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Liszkawa











Tablica ta znajduje się na kolumnie.

D O M
Tu spoczywają zwłoki
ś. p. Księdza ANICETEGO
JUCEWICZA Ka. H. D. A.
PROB. PA. LISZKÓW ZMARŁ d. 16 Marca 1855 r. i w 75 roku ŻYCIA

 

·
Idealista Szczeciński
Joined
·
10,520 Posts
To może ja takie małe byle co od siebie (proszę nie bić za ogólną beznadziejność tych zdjęć - zawsze można usunąć post:banana:).
Kościół w Mereczu (Merkine) na Litwie (niegdyś pw. Wniebowzięcia Matki Boskiej)


 
41 - 60 of 1165 Posts
Top