Skyscraper City Forum banner
1 - 20 of 321 Posts

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #1 · (Edited)

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #2 · (Edited)
Southern Seaboard may finally take shape

Bangkokpost 2008


Two decades and several governments since the idea was first raised, the ambitious Southern Seaboard project may finally be gaining enough momentum to materialise under the current administration.

The project's researcher, the National Economic and Social Development Board (NESDB), is hopeful to see a commitment from the government along with changes in Board of Investment incentives, which will be the key to attracting big-ticket investment.

According to Arkhom Termpittayapaisith, the NESDB deputy secretary-general, the Southern Seaboard Development plan first arose 19 years ago, in an outline presented to the administration of Gen Chatchai Choonhavan in 1989. The plan has since gone through countless revisions but none of its key elements have ever materialised.

Developing more industrial infrastructure and employment opportunities in the southern provinces has obvious economic benefits, promoters of the plan say.

As well, the need has grown more urgent in the past two years to alleviate pressure on the heavily industrialised Eastern Seaboard.

Finally, improved economic conditions in the South could help to reduce the sectarian violence that has claimed some 3,000 lives since it flared anew in 2004 in the three troubled provinces bordering Malaysia.

Mr Arkhom says there may be hope at last. He points to the recent establishment of a Southern Seaboard investment mobilising committee, chaired by Prime Minister Samak Sundaravej, as a positive sign.

"The establishment of such a committee shows that the government wants this project to continue so this could be the light at the end of the tunnel," Mr Arkhom said.

As the Eastern Seaboard faces concerns about pollution and is running out of space to accommodate industrial expansion, the government has reconsidered the Southern Seaboard project as means to sustain economic development.

Mr Arkhom said the project would entail building two deep-sea ports, one on the Andaman side and one on the Gulf side, with industrial estates near the latter, and a landbridge with multi-modal logistics links between the two ports.

According to the plan, the landbridge should consist of underground natural gas pipelines, rail links and road links.

Ideally, the seaports on both coasts would support oil-based industries as imported crude can arrive from the Middle East on the Andaman side and be transported to refineries on the Gulf side via the landbridge, added Mr Arkhom.

Industrial estates close to the refineries would form the basis of an upstream petrochemical industry.

Amid the prevailing oil price crisis, the Southern Seaboard project would greatly reduce logistics costs as goods shipments between the east and the west would not have to pass through the longer route of the congested Malacca straits, Mr Arkhom pointed out.

The NESDB has suggested two options for ports and the related landbridge infrastructure: Sichon in Nakhon Si Thammarat with links to Krabi, or Pak Bara in Satun with a link to Pattani province. It has also proposed strategic locations for each industry to the investment mobilising committee.

The NESDB said the geographical advantages of long beaches and deep watercoursse in the upper southern region would make Surat Thani and Nakhon Si Thammarat ideal locations for the petrochemical industry, while Chumphon and Prachuap Khiri Khan provinces are ideal for steel plants.

It would reserve the Andaman seacoast provinces for tourism with the lower southern provinces a manufacturing hub for rubber and palm products to support biofuel industry development.

"The next step we need is to see the industrial sector start making investment plans in this region and this requires the Board of Investment (BoI)," Mr Arkhom said.

He suggests that the BoI provide the right incentive packages to persuade investors to consider the region and create industrial clusters.

Apart from tax incentives, Mr Arkhom suggests the BoI could provide financial incentives for foreign institutions to build human resources training centres in the Southern Seaboard location.



......

Government urged to develop southern seaboard


BANGKOK, April 8 2009 (TNA) – Thailand should accelerate improving environmental protection regulations and developing the southern seaboard to draw foreign investment when the economy picks up, according to former deputy prime minister and finance minister M.R. Pridiyathorn Devakula.

Under the current economic circumstances, he said, foreign investors will invest in Thailand because they are still experiencing capital constraints and lack readiness to invest overseas.

To ensure that foreign investors decide to invest in Thailand ahead of other countries, the government should come up with clear measures to protect the environment.

He said that as the Mab Ta Pud industrial estate in the eastern seaboard is already crowded, the government must speed up developing the southern seaboard in preparation for future investment in that region.

The former central bank governor said the country’s economic fundamentals remain strong. Financial institutions are still stable because they are able to continue to lend.

This can be witnessed by a giant automaker’s negotiation for additional loans with Thai commercial banks to boost its liquidity, he said. It is a good sign for economic recovery.

M.R. Pridiyathorn said the demonstration by red-clad anti-government protesters of the United Front for Democracy against Dictatorship (UDD) would impact tourism rather than investment because many foreign investors are no longer in a position to invest in other countries. (TNA)
 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #3 · (Edited)
Indonesia-Malaysia-Thailand Growth Triangle (IMT–GT)

http://imtgt.org/


About IMT-GT

The IMT-GT currently consists of:

- 14 provinces in Southern Thailand (Krabi, Nakhon Si Thammarat, Narathiwat, Pattani, Phattalung, Satun, Songkhla, Trang, Yala, Chumphon, Ranong, Surat Thani, Phang Nga, Phuket)

- 8 states of Peninsular Malaysia (Kedah, Kelantan, Melaka, Negeri Sembilan, Penang, Perak, Perlis and Selangor)

- 10 provinces in the island of Sumatra in Indonesia (Aceh, Bangka-Belitung, Bengkulu, Jambi, Lampung, North Sumatra, Riau, Riau Islands, South Sumatra, and West Sumatra)
The IMT-GT subregion is a classic growth triangle, characterized by many economic complementarities, geographical proximity, and close historical, cultural and linguistic ties.


The Indonesia–Malaysia–Thailand Growth Triangle (IMT–GT) was established in 1993 with the aim of promoting a growth area under a new trilateral scheme of sub-regional economic cooperation. Its focus is on investment, technology transfer, production cooperation and use of natural resources in southern Thailand, northern Malaysia and most of Sumatra Island. It also seeks to promote development of infrastructure and transportation linkages in the triangle area.

At present, IMT–GT consists of five southern Thai provinces (Narathiwat, Pattani, Satun, Songkhla and Yala); five northern Malaysian states (Kedah, Penang, Perak, Perlis and Selangor); and the Indonesia provinces on Sumatra Island (Aceh, North Sumatra, South Sumatra, West Sumatra, Bengkulu, Jambi and Riau).

The cooperation framework of IMT–GT has two functional mechanisms: the annual Ministerial Meeting and Senior Officials Meeting for the government sector, and the Joint Business Council for the private sector.

The National Economic and Social Development Board of Thailand (NESDB) is the designated IMT-GT focal point for Thailand, while the Ministry of Foreign Affairs is the contact point for coordination with other member countries.

At the Eighth Ministerial Meeting held in Songkhla in March 2000, the Meeting agreed with Thailand’s proposed new strategy for economic cooperation contained in the paper “IMT–GT in Post-Crisis Southeast Asia: A Strategic Approach to Repositioning the Region” and set up a special task force to study its implementation.

At the Ninth Ministerial Meeting held in Medan in June 2002, the Meeting adopted a new economic cooperation strategy called “Seamless Songkhla–Penang–Medan Economic Corridor”. The meeting also identified 6 areas of cooperation and established an “Implementing Technical Group (ITG)” for each area of cooperation, as follows:

1. Infrastructure and Transportation (Lead country: Malaysia)
2. Trade and Investment (Lead country: Malaysia)
3. Tourism (Lead country: Thailand)
4. Halal Products and Services (Lead country: Thailand)
5. Human Resource Development (Lead country: Indonesia)
6. Agriculture, Agro-industry and Environment (Lead country: Indonesia)

On 3 April 2003, the Tenth Ministerial Meeting was held in Kangar, Perlis, Malaysia. The ITGs reported on progress in each area of cooperation. The Meeting agreed that all ITGs should draw up action plans to clearly map out their activities including a time-bound framework, targets and performance indicators to monitor progress. The Thai side recommended that IMT–GT should focus on five high-potential areas of cooperation, namely, the rubber industry, the palm oil industry, the halal food industry, tourism and energy, which can be developed through IMT–GT tripartite cooperation. The Eleventh Ministerial Meeting will be held in Pattani, Thailand in the first half of 2004.

The eleventh SOM and Ministerial Meeting under the IMT-GT framework were organized on the 24-26 August 2004 in Pattani province, Thailand. The most significant outcome from this particular meeting was the expansion of the IMT-GT area in which Thailand proposed the inclusion of Trang, Phatthalung and Nakhon Si Thammarat. Malaysia proposed the inclusion of Kelantan State. Indonesia proposed the inclusion of the whole Sumatra Island. The meeting also endorsed the proposition of Malaysia to invite Myanmar to the next Trilateral Business Council meeting as an observer under the IMT-GT + 1 concept. The success of this meeting indicates that many existing IMT-GT projects have progressed positively in all sectors and that many new projects were also proposed. Nevertheless, the member countries realized that there are still many existing projects that need to be approved and pushed forward by their governments such as the development of infrastructure, transportation linkages and relevant customs and immigration issues. The member countries agreed that the next IMT-GT SOM and Ministerial Meeting will be held in Riau province, Indonesia in 2005.

The second IMT-GT Summit took place in the Philippines on 12 January 2007 and resulted in the adopted IMT-GT Roadmap (2007-2011). The JBC has targeted on the issues of trade, investment, and tourism by inducing the government sectors to amend their laws and regulations, entrusting the SOM/MM to the progression of Roadmap, and encouraging the governors/Chief Ministers to develop mutual strategies in order to ensure the success of cooperation. Meanwhile, the JBC also requested ADB to provide technical advices and funding for the IMT-GT projects.

Economic Relations and Cooperation Division
Department of International Economic Affairs
August 2007


 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #4 · (Edited)

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #5 · (Edited)
....
 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #6 · (Edited)
;;;
 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #7 ·
Dubai sets sights on Thailand Real estate, logistics projects in the works

Bangkokpost 23/05/2008


Dubai World is keen on investing in Thailand due to its huge growth potential, according to its chairman, Sultan Ahmed Bin Sulayem.


''In Thailand we have a well diversified portfolio and are already in the process of identifying a few other projects in logistics, real estate, free port facilities and a few other areas where Thailand continues to have a strength,'' he said at a conference organised yesterday by the Thaicom Foundation.


''We are still exploring more opportunities in this country and will in the future announce when they are more concrete.''


Dubai World, which has a presence in various sectors, has investments in Thai port facilities, Bumrungrad Hospital and listed and non-listed real estate companies.


Mr Sulayem said Dubai World was very interested in helping build a landbridge linking the Andaman Sea and the Gulf of Thailand in the southern provinces.


A landbridge would create jobs for the troubled South, increase stability and solidify Thailand's position as a hub connecting East and West, he said.


''Today, about 90% of the products that are being consumed are made in China, South Korea, or Japan. If we have a network that can speed up the process of shipment it would be of great benefit to Thailand,'' he said.


The landbridge concept would connect the coasts by rail to allow goods to be shipped from one port to the other. The project has been debated for decades in Thailand. It proposes creating a shortcut for shipping goods from South Asia, Europe and the Middle East to East Asia by avoiding the lengthy transit around the Malay peninsula through the Straits of Malacca.


Mr Sulayem said Dubai World, as one of the world's largest port operators, believed the project was feasible.


''We believe that it will be a successful project and we can claim that we are a logistics expert,'' he said.


His comments came after Thai cabinet ministers on Tuesday endorsed a proposal to conduct a joint feasibility study with Dubai World to develop a logistics network in southern Thailand.


Transport Minister Santi Prompat said yesterday that Dubai World would offer a grant of 200 million to 300 million baht to finance a study on developing two new ports on the Andaman seacoast and the Gulf of Thailand.


Dubai World is also interested in investing in Thai property, including the 200-billion-baht Makkasan Complex proposed for Bangkok.


Mr Santi, who signed an agreement with Dubai World yesterday, said other investments could be made in logistics projects near Bangkok Port and Suvarnabhumi Airport.


Dubai World is an entity of the UAE government set up to invest in a variety of businesses, including in the transport, property development, industrial estate, finance, hotel and trade sectors.




 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #9 · (Edited)
Ministry to propose B150bn deep-sea port Satun chosen for Andaman Sea site

Bangkokpost 16/05/2008


The Transport Ministry plans to propose to the cabinet next week a 150-billion-baht plan to develop a deep-sea port in the Deep South on the Andaman Sea in a bid to reduce logistics costs. The port, planned for Pak Bara in Satun province, would serve as a short-cut for goods bound for Europe and the Middle East that must now travel through Laem Chabang Port in the Gulf of Thailand.

The seaport at Pak Bara would require an investment of 2.6 billion baht between 2009 and 2019. It would be capable of handling 2.4 million twenty-foot equivalent container units (TEU) per year.

The new seaport would be 15 metres deep with a berth width of 750 metres to accommodate large vessels.

Since Laem Chabang has become too congested and the Malacca Straits have seen more incidents of piracy and armed robbery, the new port on the Andaman is also considered critical for the country's long-term security, said Ditachapol Sootrasukon, an adviser to the minister of natural resources and environment.

''If the cabinet approves the port, the next thing is to conduct a public hearing. The construction is expected to start early next year and take two years to complete,'' said Mr Ditachapol.

The port and facilities would use foreign funds, he said, adding that investors from Dubai were keen to develop this project. Pak Bara port would replace the existing Ranong port built during the term of the Chuan Leekpai government, as it is too shallow to accommodate large vessels, he added.

Pak Bara was chosen as the most suitable location on the west coast rather than Phuket and Krabi to avoid potential damages to the tourism sector.

Private logistics operators welcomed the idea to build a port but doubt it will cut logistics costs by much.

Right now exports are shipped from Laem Chabang through Singapore. They take about 20 days to reach Europe and up to 12 days to Dubai.

By using a port on the west coast, the shipment period could be reduced by three to four days, said Suwit Ratanachinda, president of the Thai International Freight Forwarders Association (TIFFA).But given current oil prices of more than $120 per barrel, the inland cost to transport goods produced in the central region to the Pak Bara port could be the same as the marine freight of shipping from Laem Chabang, he said.

Developing the port on the west coast is a good strategy for logistics, but executing the project successfully might be difficult, said Mr Suwit.

Chula Sukmanop, head of the Multimodal Transport Development group at the Transport Ministry, said the government aims to promote marine and rail logistics so roads only serve as feeders in the future.

Now road transport accounts for as much as 88% of the approximately 500 million tonnes of goods shipped every year, he said.
 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #10 · (Edited)
Sahaviriya to spend B500bn on steel plant

Bangkokpost 8/07/2008


Sahaviriya Iron and Steel Co (SIS), the operator of a 500-billion-baht smelting plant, expects to start construction by the fourth quarter of this year once it receives the green light on environmental assessment, financing and investment privileges, says acting president Win Viriyaprapaikit.


The subsidiary of the Sahaviriya Group is now waiting for the approval of its environmental impact assessment (EIA) report and plans to submit an application for investment privileges to the Board of Investment (BoI) soon.


''I hope we will wrap up all legal documents within the third quarter. Once we get all the papers done, the construction will begin immediately,'' said Mr Win, also the president of SET-listed Sahaviriya Steel Industry Plc, the country's largest hot-rolled steel coil manufacturer.


The smelting project has been delayed by two years due to strong opposition by activists and local communities who fear the project's impact on their neighbourhoods.


While appeasing local communities and stakeholders, SIS has made a big stride by securing an equipment and procurement contract (EPC) for the project with Sino-International Heavy Industry Technology (Sino-HIT), which leads a consortium of Chinese equipment and technology suppliers.


The contract was signed on July 1 in a ceremony attended by Prime Minister Samak Sundaravej during his Beijing visit, which was viewed by the company as a gesture of full government support.


The contract, valued at 10 billion renminbi, covers the project's first phase with a total production capacity of five million tonnes per year.


The contract also allows the same Chinese suppliers to work on the remaining phases.


The five-phase project aims to produce 33 million tonnes of steel and is scheduled to be fully completed in 15 years. The strong baht, however, might help lower the cost of the project from the original 500 billion baht.


The Chinese consortium is responsible for providing turnkey services, from plant construction and equipment procurement to production preparation. The entire process is expected to be completed within 24 months.


SIS's contract with the Chinese has helped improve its chances of securing more loans from Chinese state and private financial institutions.


''We expect to gain a syndicated loan covering the total cost of 10 billion renminbi and a seven-year repayment term,'' Mr Win said.


For its part, SIS has spent several billion baht over the last three years on engineering and ground work at the site in Bang Saphan, Prachuap Khiri Khan.


SIS hopes to soon conclude financing deals, along with purchasing contracts for ore with world exporters. World ore prices have risen by 65-80% over the past year on average in line with oil and other commodity goods.


For its initial production capacity of five million tonnes, SIS would need around eight million tonnes of ore.


Due to the high costs of raw materials, steel prices doubled in the first half of 2008. SSI expects to record sales of nearly 50 billion baht this year, up from 30 billion baht a year earlier, on the back of higher prices.


Its sales rise would also come from a higher utilisation rate, which increased slightly to half of its full capacity of four million tonnes from below two million last year.


Mr Win, however, declined to discuss margins but said he planned to run at full capacity when the smelter started operation. The smelter would help reduce SSI's costs by 35% as it would no longer need to import materials such as slab, scrap and billet.


SSI shares closed yesterday on the Stock Exchange of Thailand at 1.11 baht, unchanged, in trade worth 23.88 million baht.


Sahaviriya Hopes to Secure Major Loan From China

Bangkok Post 16 June 2008


Jun. 13--Sahaviriya Steel Group, Thailand's largest steelmaker, is seeking a long-term loan from the Export Import Bank of China (China Exim Bank) for the first phase worth 90 billion baht of its smelting plant in Prachuap Khiri Khan, according to group president Win Viriyaprapaikit.

"There's a high chance of wrapping up a loan deal with the Chinese," Mr Win said at a seminar on the steel industry outlook, held by the Stock Exchange of Thailand yesterday.

He added that Beijing was aggressively encouraging its companies and financial institutions to invest more abroad, both in the form of direct investment and loans, to drain excess liquidity.

The group has struck deals with Chinese machinery and equipment manufacturers whose technology is on par with their European counterparts to supply the new plant.

He said that as Sahaviriya was a client of Chinese suppliers, Beijing was willing to provide financial support, which he expected should be enough to cover the cost of the machinery and equipment.

The machinery and equipment are worth 70 percent of total investment of the 500-billion-baht project. The balance will be sourced from a share offering.

The first phase of the smelter, with a capacity of five million tonnes, recently secured long-term purchase contracts with iron ore mine operators from Australia, Brazil and South Africa.

The company expects to produce premium-grade steel products to tap into rising domestic demand in the automobile, electronic and electrical-appliance sectors for which Thailand is the regional production base.

The company has a strong determination to go ahead with the megaproject even though it has faced strong opposition from activists since the beginning, which has caused some delays.

The smelter is still in the process of seeking approval of its environment impact assessment (EIA) and promotional privileges from the Board of Investment.

The group plans to submit a new application for BoI privileges after its first application was approved but expired before the construction started.

Once it gains the BoI approval, the smelter will start to operate in two years. In addition to the megaproject, Sahaviriya plans to simultaneously build another coated steel sheet plant to serve high-end consumers. Details of the plant have yet to be studied.

It also plans to increase the production of cold-rolled and hot-rolled sheets by 20-30 percent of the current annual capacity of 1.8 million tonnes.

Meanwhile, Sahaviriya Steel Industries Plc (SSI), the group's SET-listed subsidiary and the country's biggest hot-rolled steelmaker, expects higher steel prices to boost its profit this year, said Mr Win, who is also the president of SSI. "Our performance will definitely be better than what we saw in the first quarter."

Net income in the first quarter jumped almost eightfold to 877.3 million baht. It reported net income of 916.1 million baht last year, down 66 percent from 2006.

Steelmakers worldwide are passing on higher costs to customers to bolster their profits, with the contract price of iron ore rising 65 percent this year. Asian spot steel prices may climb because of the closures of plants in China before the Olympics Games in August.

SSI shares closed yesterday at 1.04 baht, up two satang, in trade worth 25.4 million baht.

 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #11 ·
ชาวใต้รวมพลค้านสุดฤทธิ์/อัดยับรัฐบาลกำกวม

สยามธุรกิจ ฉบับที่ 979 ประจำวันที่ 11 มี.ค - 13 มี.ค. 2552


ควันหลงพิษมาบตาพุดทำโครงการเซาเทิร์นซีบอร์ด 1 ล้านล้านบาทป่วน! ชาวใต้รวมพลต้านโรงไฟฟ้านิวเคลียร์สุดฤทธิ์ไม่ยอมให้สำรวจพื้นที่ก่อสร้าง แฉ!รัฐบาลให้ข้อมูลกำกวมไม่ครบถ้วน เชื่องาน นี้นิวเคลียร์หมดสิทธิ์เกิด รวมถึงโครงการสร้างโรงงานถลุงเหล็กต้นน้ำ/ปิโตรเคมีอีก 8 แสนล้านน่าจะเป็นหมัน!

....

แสนล้านเซาร์เทิร์นซีบอร์ดนครศรีธรรมราชส่อล่มชาวบ้านฮือไล่ กนอ.ดอดลงพื้นที่

Nation 20 มกราคม 2552


ตั้งป้อมค้านสุดฤทธิ์-ประกาศไม่เอานิคมอุตสาหกรรมลงพื้นที่เด็ดขาด

หลังจากกระแสข่าวนายชาญชัย ชัยรุ่งเรือง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม เตรียมเสนอที่ประชุม ครม.เศรษฐกิจทำการพิจารณาโครงการพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคใต้ หรือโครงการเซาร์เทิร์นซีบอร์ด ในวงเงินลงทุนกว่า 100,000 ล้านบาท ในพื้นที่ อ.ท่าศาลา อ.สิชล อ.ขนอม และ อ.นาบอน จ.นครศรีธรรมราช โดยแบ่งวงเงินในการพัฒนาท่าเรือ 20,000-30,000 ล้านบาท ที่เหลือเป็นการสร้างระบบสาธารณูปโภค รวมทั้งระบบขนส่งทางรถไฟ และชั้นต้นจะนำเข้าหารือกับนายกรัฐมนตรี ภายใน 2 สัปดาห์ และจะเน้นโครงการปิโตรเคมีพลังงานก่อน โดยนางมณฑา ประณุทนรพาล ผู้ว่าการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย ได้ออกมาระบุว่า คณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ระบุว่าพื้นที่นี้ความเหมาะสมมากที่สุด โดยที่ผ่านมานั้น กนอ.ได้งบประมาณ 15 ล้านบาทในการคัดเลือกพื้นที่ และการสำรวจความคิดเห็นของประชาชนในพื้นที่ให้แล้วเสร็จภายในเดือน ก.พ.2552

ที่ จ.นครศรีธรรมราช เมื่อ 20 ม.ค.52 ผู้สื่อข่าวรายงานว่าเมื่อวันที่ 19 ม.ค.ที่ผ่านมามาตัวแทนของการนิคมอุตสาหกรรมอแห่งประเทศไทย นำโดยนายเอนก นาคะบุตร หัวหน้าโครงการศึกทัศนคติความต้องการของประชาชนต่อการตั้งท่าเรือนิคมอุตสาหกรรมภาคใต้ สถาบันการจัดการท้องถิ่น นางธัญญรัตน์ รักวงษ์ เลขานุการกองยุทธศาสตร์และแผนกลยุทธ์ การนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย พร้อมด้วยทีมงานและชาวบ้านที่ได้ถูกนำไปดูงานด้านการนิคมอุตสาหกรรมในมาบตาพุดราว 40 เดินทางขอเข้าพบนายอิสรา ทองธวัช นายอำเภอสิชล เพื่อแจ้งถึงการดำเนินงานเกี่ยวกับการนิคมอุตสาหกรรมในพื้นที่ยังศาลาประชาคมอำเภอสิชล โดยที่ไม่ได้มีการแจ้งล่วงหน้าถึงความเคลื่อนไหวของการดำเนินงานสร้างความเข้าใจกับประชาชนทั้ง 3 อำเภอรวมทั้งหน่วยงานราชการต่างๆที่เกี่ยวข้อง

อย่างไรก็ตามปรากฏว่า ได้มีชาวบ้านจากทั้ง 3 อำเภอ นำโดย นายทรงวุฒิ พัฒแก้ว แกนนำ กลุ่มศึกษาการพัฒนานิคมอุตสาหกรรมปิโตรเคมี นายมาโนชย์ วิชัยกุล อดีต ส.ส.พรรคประชาธิปัติย์ จ.นครศรีธรรมราช นายทวีผล พรหมคีรี ผญบ.ม.๓ ต.ทุ่งปรัง อ.สิชล ประธานชมรมคนรักษ์ทุ่งปรัง นายสนธยา เดชรัตนวิชัย นายก อบต.ทุ่งปรัง อ.สิชล พร้อมด้วยประชาชนราว 400 คนเข้าทำการสอบถามถึงข้อเท็จจริงในการดำเนินโครงการจาก นายเอนก นาคะบุตร หัวหน้าโครงการศึกทัศนคติความต้องการของประชาชนต่อการตั้งท่าเรือนิคมอุตสาหกรรมภาคใต้ สถาบันการจัดการท้องถิ่น นางธัญญรัตน์ รักวงษ์ เลขานุการกองยุทธศาสตร์และแผนกลยุทธ์ การนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย ซึ่งบรรยากาศเป็นไปด้วยความตึงเครียด และมีการแสดงความคิดเห็นต่อต้านการนิคมอุตสาหกรรมที่จะเข้ามาในพื้นที่ดังกล่าวต่อมานายอเนก นาคะบุตร หัวหน้าโครงการศึกทัศนคติความต้องการของประชาชนต่อการตั้งท่าเรือนิคมอุตสาหกรรมภาคใต้ สถาบันการจัดการท้องถิ่น ได้พยายามชี้แจงถึงการดำเนินการ แต่ปรากฎว่าชาวบ้านได้แสดงความไม่พอใจ

นายทรงวุฒิ พัฒแก้ว แกนนำชาวบ้านที่เข้ามาแสดงการคัดค้านเปิดเผยว่าการำทโครงการนี้ด้วยงบประมาณแสนล้าน งบศึกษาทำความเข้าใจกับชาวบ้านถึง 15 ล้านแต่ปรากฏว่าไม่มีชาวบ้านที่รู้ข้อมูล เห็นข้อมูลที่แท้จริงชาวบ้านทั้งหมดในวันนี้เป็นห่วงลูกหลานในอนาคตวิถีชีวิตของชุมชนและของตนเองที่กำลังจะเปลี่ยนไป การแสดงออกในวันนี้คือการคัดค้านการนิคมอุตสาหกรรมที่จะลงพื้นที่นครศรีธรรมราชสุดฤทธิ์ พร้อมกันนั้นนายทรงวุฒิได้ให้ชาวบ้านที่มาร่วมกว่า 400 คนประกาศให้นายอเนก นาคะบุตร พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องจากการนิคมเห็นว่าชาวบ้านยืนยันไม่เอาโครงการนี้อย่างเป็นเอกฉันท์

ขณะที่นายมาโนชย์ วิชัยกุล อดีต สส.นครศรีธรรมราช เปิดเผยว่าไม่มีใครรู้ว่าก่อนว่าการประชุมครั้งนี้เป็นการประชุมโดยหน่วยงานไหน เพิ่งมารู้เอาเมื่อเดินทางมาถึงแล้ว ที่ผ่านมาชาวบ้านไม่ได้รับรู้ข้อมูลละเอียดเลย ไม่รู้ว่าขอบเขตพื้นที่การนิคมมีมากน้อยแค่ไหน ซึ่งแน่นอนว่าจะส่งผลกระทบกับประชาชนแน่ โครงการนี้ถือเป็นโครงการใหญ่ดังนั้นจะร่วมกับประชาชนคัดค้านโครงการนี้จนถึงที่สุด ขณะเดียวกันจะเรียกร้องให้ สส.นครศรีธรรมราชทั้ง 10 คนเข้าชื่อคัดค้านโครงการนี้ลงพื้นที่นครศรีธรรมราช อย่างเต็มที่

หลังจากนั้นกลุ่มประชาชน รวมทั้งแกนนำได้ทวงถามถึงความชัดเจนกับทีมงาน กนอ.ซึ่งบรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่ในที่สุดนายเอนก นาคะบุตร ในฐานะหัวหน้าโครงการศึกทัศนคติความต้องการของประชาชนต่อการตั้งท่าเรือนิคมอุตสาหกรรมภาคใต้ สถาบันการจัดการท้องถิ่น ได้กล่าวสรุปว่าจะทำเรื่องเสนอต่อ กนอ.4 ข้อด้วยกันคือ 1.ประชาชนเกรงผลกระทบเนื่องจากไม่ทราบวิถีชีวิตที่ชัดเจนต่อไปในอนาคต 2.ประชาชนในพื้นที่มีความเชื่อในหลักเศรษฐกิจพอเพียง 3.ประชาชนหวั่นเกรงมลพิษจากอุตสาหกรรม 4.ผู้นำชุมชน ผู้นำองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไม่เห็นด้วยกับโครงการและปฏิเสธโครงการที่จะลงในพื้นที่

“สำหรับงบประมาณในการศึกษาที่ได้รับมา 2 ล้านจาก 15 ล้านนั้น ขณะนี้ได้ใช้จ่ายไปราว 1 ล้านบาทที่เหลืออีก 1 ล้านผมจะส่งกลับ กนอ.พร้อมทั้งยุติโครงการศึกษาสำรวจทำกความเข้าใจ และจะแจ้งให้ กนอ.ทราบถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเพื่อยุติความไม่พอใจของประชาชน” นายอเนกกล่าว
 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #12 ·
บันทึกข้อเสนอเรื่อง ขุดคอคอดกระ ของ นายปรีดี พนมยงค์

http://www.pridiinstitute.com/autopage/show_page.php?h=11&s_id=11&d_id=16

กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๐๑

เรียน ท่านนายกสมาคมหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย

ข้าพเจ้ามีความยินดีที่ได้ทราบข่าวจากวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย ถึงความดำริของรัฐบาลไทยปัจจุบันที่จะขุดคลองที่คอคอดกระ ประโยชน์ทั้งทางตรงและทางอ้อมที่ชาติไทยจะได้จากคลองนี้ก็คงมีผู้คิดกันมากแล้ว ข้าพเจ้าจะไม่กล่าวซ้ำ ข้าพเจ้าขอเน้นเฉพาะความเป็นเอกราชทางเศรษฐกิจของชาติ คือถ้าการขุดคลองนี้ดำเนินไปโดยอิสระตามกำลังของชาติไทยเราเอง และป้องกันมิให้อยู่ใต้อิทธิพลของต่างชาติได้ ก็จะเป็นวิถีทางอีกอย่างหนึ่งที่ช่วยให้ชาติไทยได้มีความเป็นเอกราชในทางเศรษฐกิจยิ่งขึ้น

โดยที่นายกรัฐมนตรีปัจจุบันได้เคยแถลงไว้ว่ายินดีรับฟังความเห็นของคนไทยทั่วไป ข้าพเจ้าจึงคิดว่าการศึกษาค้นคว้า และความคิดอันเกี่ยวกับการสร้างคลองนี้ที่ข้าพเจ้าเคยมีอยู่บ้างเล็กน้อยอาจจะเป็นประโยชน์แก่มวลราษฎรไทยและรัฐบาลไทยบ้างก็เป็นได้ ดังนั้นข้าพเจ้าจึงเขียนจดหมายมายังท่าน เพื่อขอให้ท่านนำส่งต่อไปยังรัฐบาล และก่อนนำส่งขอให้ท่านคัดกับอัดสำเนาจดหมายฉบับนี้แจกไปยังหนังสือพิมพ์ต่าง ๆ เพื่อราษฎรและรัฐบาลรับไว้ประกอบการพิจารณาในการที่จะสร้างคลองนี้ให้สำเร็จตามอุดมการณ์ดังกล่าวข้างต้น


๑. เมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๓ ขณะที่เรือลำซึ่งข้าพเจ้าโดยสารเพื่อไปยังประเทศฝรั่งเศสได้แล่นผ่านคลองสุเอซนั้น ข้าพเจ้าได้ถามอาจารย์เลเดแกร์ (ชาวฝรั่งเศสที่เคยเป็นที่ปรึกษากฎหมายและอาจารย์โรงเรียนกฎหมายกระทรวงยุติธรรม) ซึ่งเดินทางไปด้วย ถึงเรื่องราวของคลองสุเอซ เมื่ออาจารย์ได้เล่าให้ฟังพอสมควรแล้ว ข้าพเจ้าก็ได้ระลึกถึงเรื่องที่เคยได้ยินมานั้นแต่ยังเป็นนักเรียนมัธยมอยู่ว่ารัฐบาลไทยสมัยรัชการที่ ๕ ได้ดำริที่จะขุดคอคอดกระแต่มีอุปสรรคเนื่องจากปัญหาการเมืองระหว่างประเทศ ข้าพเจ้าจึงได้ถามอาจารย์ผู้นั้นว่า ถ้าประเทศสยามจะฟื้นฟูความคิดขุดคลองกระขึ้นมาอีก ต่างประเทศจะว่าอย่างไร อาจารย์ตอบว่าสำหรับฝรั่งเศสไม่มีปัญหา คือถ้าขุดได้ก็เป็นการดีเพราะจะทำให้คมนาคมระหว่างฝรั่งเศสกับอินโดจีนทางทะเลสั้นเข้าอีก อาจารย์ได้เล่าให้ฟังถึงการที่ชาวต่างประเทศเคยเสนอโครงการต่อรัชกาลที่ ๕ เพื่อขุดคลองที่กล่าวนี้ ท่านแนะว่าถ้าข้าพเจ้าสนใจที่จะทำประโยชน์ให้ประเทศชาติของข้าพเจ้าแล้ว เมื่อข้าพเจ้าอยู่ในฝรั่งเศสก็ควรค้นคว้าศึกษาถึงเรื่องคลองนั้นและเทียบเคียงดูกับเรื่องคลองสุเอซ คลองปานามา คลองคีลของเยอรมัน คลองโครินธ์ของกรีกต่อมาเพื่อนของข้าพเจ้าจำนวนหนึ่งกับข้าพเจ้าได้คิดทำการเปลี่ยนแปลงการปกครองของประเทศไทยตั้งแต่เรายังอยู่ด้วยกันในประเทศฝรั่งเศส ข้าพเจ้าได้เสนอหลักการอันเป็นรากฐานสำคัญที่เป็นจุดหมายของข้าพเจ้าในการเปลี่ยนแปลงนั้น คือจุดประสงค์อันยิ่งใหญ่อยู่ที่ความปรารถนาให้ชาติไทยมีความเป็นเอกราชสมบูรณ์ ซึ่งรวมทั้งเอกราชในทางเศรษฐกิจด้วย (ผู้อ่านเค้าโครงการเศรษฐกิจของข้าพเจ้าคงเห็นความปรารถนาของข้าพเจ้าในเรื่องที่กล่าวนี้แล้ว) มิตรสหายดังกล่าวแล้ว ได้ตกลงมอบให้ข้าพเจ้าพิจารณาแก้ปัญหาเศรษฐกิจของชาติ ข้าพเจ้าจึงได้พิจารณาตามสติปัญญาอันน้อยของข้าพเจ้าและโดยเฉพาะการขุดคลองที่คอคอดกระนั้น ข้าพเจ้าได้ศึกษาค้นคว้าเรื่องการขุดคลองที่คอคอดต่าง ๆ ตามที่อาจารย์เลเดแกร์เคยแนะนำไว้ผลแห่งการศึกษาค้นคว้าของข้าพเจ้าในสมัยนั้นทำให้ข้าพเจ้าเห็นว่าในแง่การช่างนั้น การขุดคลองที่คอคอดต่าง ๆ ซึ่งแม้ภูมิประเทศจะเป็นภูเขาก็สามารถทำได้ เช่น คลองปานามา เป็นต้น แต่ปัญหาอยู่ที่แรงงาน ทุน การเมืองระหว่างประเทศในเรื่องแรงงานนั้นปรากฏว่าการขุดคลองสุเอซต้องใช้วิธีเกณฑ์แรงราษฎรอาหรับซึ่งต้องล้มตายกันมาก ส่วนการขุดคลองปานามานั้น แม้จะใช้วิธีจ้างคนงานแต่คนงานก็ต้องล้มตายเพราะไข้มาลาเรียมาก การขุดคลองคีลและคลองโครินธ์ไม่มีปัญหา ดังกล่าวนี้ ข้าพเจ้าคิดว่าถ้าจะขุดคลองกระแล้วก็ต้องใช้วิธีจ้างคนงานและมีเครื่องมือทุ่นแรงที่ทันสมัยกว่าแต่ก่อน และต้องระวังเรื่องโรคภัยไข้เจ็บของคนงานซึ่งรัฐบาลมีทางแก้ปัญหาเหล่านี้ได้ในเรื่องเงินทุนนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าการขุดคลองคีลและคลองโครินธ์ได้ใช้จ่ายเงินของประเทศนั้นเอง จึงไม่มีปัญหาอันใดที่ต่างประเทศจะแทรกแซงในธุรกิจอันเป็นไปตามอธิปไตยของชาตินั้น แต่สำหรับคลองสุเอซนั้นก็รู้กันอยู่ทั่วไปแล้วว่าต้องใช้ทุนของหลายประเทศอันทำให้ไอยคุปต์ต้องเสียอธิปไตยในเขตคลองนั้นไป ส่วนการขุดคลองปานามานั้น เดิมฝรั่งเศสได้รับสัมปทานจากประเทศโคลัมเบียซึ่งเจ้าของเขตปานามาแต่บริษัทนั้นขุดไปไม่สำเร็จ การงานต้องหยุดชะงักลงและมีการชำระบัญชีบริษัทนั้น ต่อมา ส.ร.อ. ได้ทำการเจรจากับโคลัมเบียเพื่อขอสัมปทานขุดคลองปานามา รัฐบาลโคลัมเบียสมัยนั้นได้ประวิงการสัตยาบันข้อตกลงกับ ส.ร.อ. เพื่อเกี่ยงที่จะได้ประโยชน์ยิ่งขึ้น ใน ค.ศ. ๑๙๐๓ ได้เกิดมีขบวนการแบ่งแยกดินแดนโคลัมเบียโดยแยกเขตปานามาออกเป็นอีกประเทศหนึ่งต่างหากจากโคลัมเบีย รัฐบาลโคลัมเบียได้ส่งกองทหารไปเพื่อจะปราบขบวนการนี้ แต่ได้ถูกต้านโดยนาวิกโยธินอเมริกันแห่งเรือลาดตะเวน ส.ร.อ. ชื่อ “แนชวิลล์” ซึ่งอ้างนัยของสัญญาที่มีไว้แต่ปางก่อนว่า ส.ร.อ. มีสิทธิคุ้มครองที่จะให้บริเวณคอคอดปานามานั้นเป็นแดนเปิด การสู้รบระหว่างกองทหารของรัฐบาลโคลัมเบียกับขบวนการเอกราชของปานามาจึงสงบลง ต่อมาอีกไม่กี่วันรัฐบาล ส.ร.อ. ก็รับรองประเทศปานามาที่ตั้งขึ้นใหม่นั้น และประเทศปานามาก็ทำสนธิสัญญายกเขตคลองปานามาให้อยู่ในความอารักขาของ ส.ร.อ. ฉะนั้นปัญหาเรื่องทุนก็เกี่ยวกับการเมืองระหว่างประเทศอย่างใกล้ชิด และอาจเป็นเหตุให้มีการแบ่งแยกดินแดนตั้งขึ้นเป็นประเทศใหม่ เช่น ประเทศปานามา เป็นต้นในส่วนที่เกี่ยวกับปัญหาการเมืองระหว่างประเทศโดยทั่วไปนั้นก็เป็นที่ชี้เห็นประจักษ์อยู่แล้ว สำหรับคลองสุเอซและคลองปานามา ส่วนคลองคีลและคลองโครินธ์ไม่มีปัญหาการเมืองระหว่างประเทศ สำหรับการขุดคลองกระในสมัยที่ข้าพเจ้าศึกษาอยู่นั้น เห็นว่าปัญหามิได้อยู่แต่เพียงว่าที่จะต้องระมัดระวังระบอบอาณานิคมอังกฤษอย่างเดียวเท่านั้น คือต้องระลึกถึงตัวอย่างของคลองอื่น ๆ ที่จะมีผลในทางการเมืองตามมาอีกด้วย ถ้าหากเราไม่ระมัดระวังให้ดี และถ้าคิดหาทุนโดยการกู้เงินต่างประเทศแทนที่จะเอาทุนของเราเองแล้วจะทำให้มีภาระหลายอย่างติดตามมา


๒. ในระหว่าง พ.ศ. ๒๔๗๘ ขณะที่ข้าพเจ้าดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยนั้น กรมโยธาเทศบาลสมัยนั้น (ที่ได้ตั้งขึ้นโดยรวมกรมทางกับกรมนคราทรเข้าเป็นกรมเดียวกัน มีหน้าที่ในการทางทั่วราชอาณาจักร และการคมนาคมส่วนท้องถิ่น) ได้จัดร่างโครงการทางทั่วราชอาณาจักรตามคำสั่งของข้าพเจ้า เสร็จแล้วได้เสนอร่างโครงการนั้นมายังข้าพเจ้าเพื่อพิจารณา เมื่อข้าพเจ้าพิจารณาถึงการสร้างทางจากชุมพรผ่านกระบี่เพื่อไปยังระนองและพังงานั้น ข้าพเจ้าได้หวนระลึกถึงการขุดคลองที่คอคอดกระว่าสมควรที่จะได้ฟื้นขึ้นมาอีกแทนที่จะสร้างทางอย่างเดียวซึ่งจะเป็นวิถีทางอย่างหนึ่งในการช่วยให้ชาติไทยมีความเป็นเอกราชทางเศรษฐกิจสมบูรณ์ยิ่งขึ้นตามอุดมการณ์ของคณะราษฎร แต่ปัญหาการขุดคลองกระนี้เกินขอบเขตของกระทรวงมหาดไทยโดยเฉพาะ ข้าพเจ้าจึงได้นำเรื่องไปเสนอเจ้าคุณพหลฯ นายกรัฐมนตรี เจ้าคุณพหลฯ ตอบว่าถ้าขุดได้ ก็เป็นการดีเพราะท่านเองเคยผ่านคลองสุเอซมาเหมือนกัน และเคยอยู่ในประเทศเยอรมนีที่มีคลองคีลเชื่อมทะเลเหนือกับบอลติกที่คอคอดใกล้กับประเทศเดนมาร์ก จึงอยากให้เรามีคลองที่คอคอดกระบ้าง ท่านถามว่าเราจะเอาเงินมาจากไหนกับต้องระวังต่างประเทศ ข้าพเจ้าเรียนต่อท่านเจ้าคุณฯ ว่า ข้าพเจ้าก็มีความวิตกอย่างท่าน แต่ก่อนอื่นทีเดียวเราจะขุดคลองนั้นต่อเมื่อเรามีทุนของเราเอง เพราะถ้าขืนใช้วิธีกู้ยืมจากต่างประเทศแล้ว ก็จะทำให้เราต้องผูกพันกับเจ้าหนี้ทั้งทางนิตินัยและพฤตินัย ข้าพเจ้าจะปรึกษาหลวงเดชาติวงศ์ (ม.ล.กรี เดชาติวงศ์) เพื่อนร่วมก่อการวันที่ ๒๔ มิถุนายน ย้ายจากกรมรถไฟมาเป็นนายช่างในกรมโยธาเทศบาล ซึ่งเป็นผู้ร่างโครงการทางทั่วราชอาณาจักร ว่าการขุดคลองกระจะสิ้นค่าใช้จ่ายสักเท่าใด แล้วจะพิจารณาว่ากระทรวงการคลังจะมีเงินให้หรือไม่ข้าพเจ้าเรียนท่านเจ้าคุณฯ ต่อไปว่าปัญหาต่างประเทศนั้นนอกจากการป้องกันโดยไม่กู้เงินเขามาขุดคลองแล้ว เราจะต้องระวังไม่เพียงแต่อังกฤษเท่านั้น แต่ต่างชาติที่เป็นมหาอำนาจทั้งหมด เราจะต้องเอาเยี่ยงคลองคีลของเยอรมันและคลองโครินธ์ของกรีก ซึ่งอยู่ภายใต้อธิปไตยของชาตินั้นเด็ดขาด ไม่ใช่วิธีการอย่างคลองสุเอซหรือคลองปานามาข้าพเจ้าเรียนท่านเจ้าคุณพหลฯ ว่าประเทศอังกฤษย่อมถูกกระทบกระเทือนโดยเฉพาะ ถ้าเราชี้แจงกับเขาว่าแม้สิงคโปร์จะขาดรายได้เนื่องจากการผ่านสินค้าของไทยก็ตาม แต่อินเดียกับพม่าของอังกฤษย่อมได้ประโยชน์จากคลองนี้ด้วย แม้พ่อค้าที่ลอนดอนเองก็ได้ประโยชน์เพราะปีหนึ่ง ๆ บริเตนซื้อสินค้าหนัก ๆ เช่น ไม้สักและข้าวจากประเทศไทยเป็นจำนวนมาก เมื่อค่าขนส่งถูกลง พ่อค้าชาวอังกฤษเองก็ได้ประโยชน์คุ้มหรือเกินกว่าที่ได้ทางสิงคโปร์ การที่เราจะขุดคลองกระตามอธิปไตยของเราได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับปัญหาแห่งการรักษาอธิปไตยและความเป็นเอกราชทั้งมวลของชาติ ข้าพเจ้าเห็นว่ารัฐบาลที่ท่านเจ้าคุณฯ เป็นหัวหน้าอยู่นั้นก็ได้รักษาดุลยภาพแห่งอำนาจไว้เป็นอย่างดี และถ้าเราช่วยกันประคองรักษาต่อไป เราจะรักษาความเป็นเอกราชของชาติไว้ได้ ท่านเจ้าคุณฯ ตอบว่า “จริง” แล้วท่านเสริมต่อไปว่า ถ้าเราเสียดุลยภาพแห่งอำนาจแล้ว ดุลยภาพอื่น ๆ ก็เสียตามไปด้วย บ้านเมืองก็จะพังทลาย
ข้าพเจ้าเรียนท่านเจ้าคุณฯ อีกว่าสิ่งที่ข้าพเจ้าเป็นห่วงอยู่ก็คือ การเจรจาแก้ไขสัญญาที่ไม่เสมอภาค เวลานั้นยังไม่มีศัพท์สนธิสัญญากับต่างประเทศ คือถ้าเราลงมือขุดคลองก่อนแล้วก็จะทำให้การเจรจาแก้ไขสัญญาเช่นนั้นขลุกขลักได้ เราต้องจัดการแก้ไขสัญญาให้เรามีเอกราชสมบูรณ์ก่อน
เจ้าคุณพหลฯ เห็นด้วยในหลักการตามที่ข้าพเจ้าเสนอ แล้วท่านสั่งให้ข้าพเจ้ากลับไปพิจารณากับหลวงเดชาฯ เรื่องการช่างและให้ข้าพเจ้าคิดหาเงินทุนต่อไป

๓. ข้าพเจ้าได้เชิญหลวงเดชาติวงศ์ มาปรึกษากะประมาณกันอย่างคร่าว ๆ ว่าถ้าเราจะขุดคลองที่คอคอดกระยาวประมาณ ๕๐ กิโลเมตร ขนาดกว้างและลึกอย่างคลองสุเอซรวมทั้งการแต่งร่องน้ำจากปากคลองไปสู่ทะเลลึกก็คงใช้เงินในขณะนั้นประมาณ ๑๐ ล้านบาท นอกจากนั้นเราจำเป็นต้องสร้างเขื่อนและท่าเทียบเรือ โรงคลังสินค้า เขื่อนกันคลื่นในทะเล ถนนและทางรถไฟริมฝั่งคลอง สะพานรถไฟและสะพานต่าง ๆ ข้ามคลอง โรงไฟฟ้า การโทรเลขโทรศัพท์ กระโจมไฟ อาคารและอุปกรณ์อื่น ๆ อันเกี่ยวแก่ความจำเป็นและความสะดวกแก่การเดินเรือผ่านคลองนี้ จึงได้กะกันอย่างคร่าว ๆ ว่าคงใช้เงินอีกราว ๘ ล้านบาท รวมทั้งสิ้นประมาณ ๑๘ ล้านบาทเราได้คิดกันอีกแผนหนึ่งถึงการขุดคลองที่กว้างและลึกน้อยกว่าคลองสุเอซ เช่น ขนาดคลองโครินธ์ของกรีกเพื่อให้เรือเพียงขนาดที่เข้าปากน้ำเจ้าพระยาได้ผ่านเท่านั้น อันจะเป็นการกระทบกระเทือนอังกฤษไม่มากนัก ในการนี้เราอาจลดค่าใช้จ่ายสำหรับงานดินลงไปได้ประมาณ ๖ ล้านบาท แต่เราก็ต้องสร้างเขื่อน สะพานข้ามคลอง และการก่อสร้างอื่น ๆ เช่นเดียวกับการขุดคลองขนาดคลองสุเอซนั่นเอง เราได้คิดต่อไปว่าถ้าเราจะขุดเพียงขนาดกว้างลึกเท่าคลองโครินธ์แล้วมีแผนการขยายให้เท่าคลองสุเอซในอนาคต แต่เราเห็นว่าการขยายคลองใหม่และสิ่งก่อสร้างบางอย่างก็ต้องทำใหม่ เช่น สะพานข้ามคลอง เป็นต้น ฉะนั้น จึงคิดว่าไหน ๆ จะขุดคลองกันตรงนี้แล้วก็ขุดกันเต็มอัตราทีเดียว เอาขนาดคลองสุเอซนั่นแหละหลวงเดชาฯ ถามข้าพเจ้าว่าจะเอาเงินมาจากไหน ข้าพเจ้าตอบว่าเงินคงคลังกับเงินสำรองใช้หนี้เงินกู้ยืมมีอยู่ที่กระทรวงการคลังซึ่งเก็บไว้เฉย ๆ นั้น สมควรขอเอามาใช้จ่ายในการลงทุนของประเทศชาติได้ประมาณ ๓๕ ล้านบาท ส่วนหนึ่งก็เอามาสร้างทาง อีกส่วนหนึ่งก็เอามาสร้างคลองกระ แต่กระทรวงการคลังหวงเงินนั้น ข้าพเจ้าเห็นจะต้องอาสาไปเจรจาขอลดดอกเบี้ยเงินกู้เพื่อรัฐบาลจะได้อนุญาตให้ใช้เงินคงคลังและเงินสำรองใช้หนี้ได้สะดวกหลวงเดชาฯ ไต่ถามถึงปัญหาระหว่างประเทศ ข้าพเจ้าได้ตอบตามที่ได้เรียนเจ้าคุณพหลฯ ดังกล่าวแล้ว
ข้อสังเกต ตามที่วิทยุกระจายเสียงแจ้งว่ารัฐบาลไทยปัจจุบัน (พ.ศ. ๒๕๐๑) คิดจะขุดคลองนี้จากบริเวณใต้บางสะพานไปยังปากน้ำจันนั้น ทำให้ข้าพเจ้าฉงนว่าเหตุใดจึงจะขุดคลองยาวประมาณกว่า ๑๐๐ กิโลเมตรซึ่งเกินกว่าแนวที่นายช่างได้กะกรุย เมื่อครั้งรัชกาลที่ ๕ กว่าหนึ่งเท่า แต่ได้ทราบว่ารัฐบาลหวังจะได้ทองคำและแร่อื่น ๆ จากการขุดคลองนี้ จึงทำให้ข้าพเจ้าระลึกว่าการขุดคลองกับการทำเหมืองแร่นั้นต่างกัน แม้ข้าพเจ้าจะเห็นด้วยตาเปล่าว่างานทั้งสองอย่างมีการขุดดินด้วยกัน การสร้างคลองนั้นต้องการให้คลองตรงและสั้นที่สุด ส่วนการทำเหมืองแร่มีการขุดดินในที่จำกัดและคดเคี้ยวไปมาตามสายแร่และบางที่สายแร่ก็อยู่ตื้น บางทีก็อยู่ลึกไม่สม่ำเสมอ เครื่องขุดดินสำหรับทำเหมืองแร่ก็มีลักษณะต่างกับเครื่องขุดดินสำหรับขุดคลอง ยิ่งเป็นเครื่องขุดดินทำเหมืองทองคำแล้วก็มีลักษณะพิเศษออกไปอีก เพราะแร่ทองคำที่มีอยู่ใต้ดินในทรายนั้นเป็นชิ้นเล็ก ๆ มาก นาน ๆ จึงจะพบเป็นเมล็ดเท่าเมล็ดถั่วเขียว ซึ่งถือว่าเป็นมหัศจรรย์ไม่ใช่เป็นลิ่มหรือแท่ง นอกจากนั้นเครื่องสำหรับเหมืองทองคำต้องมีเครื่องกลไกที่สามารถระวังเจ้าหน้าที่ซึ่งเกี่ยวข้องกับการขุดที่อาจมีบางคนไม่ซื่อแล้วยักยอกเอาไปคนหนึ่ง ๆ เพียงวันละไม่ถึงกรัมก็จะทำให้นายเหมืองหรือรัฐบาลขาดทุน ข้าพเจ้าได้ระลึกต่อไปอีกว่า บริเวณอำเภอบางสะพานนี้เป็นแหล่งที่บรรพบุรุษของไทยได้ทำการขุดและร่อนเอาแร่ทองคำขึ้นมาติดต่อกันเป็นเวลาหลายศตวรรษแล้ว ในสมัยที่กรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานีนั้น ทองคำส่วนหนึ่งที่มีอยู่ในกรุงนั้นก็ได้มาจากแหล่งที่กล่าวนี้ ดังนั้นในสมัยโบราณท่านจึงยกบริเวณนี้ขึ้นเป็นเมือง (คือที่เรียกว่าจังหวัดในปัจจุบัน มีชื่อว่า “เมืองกำเนิดนพคุณ”) ซึ่งหมายถึงจังหวัดที่เป็นแหล่งกำเนินทองคำเนื้อดีซึ่งเรียกกันว่าทองเนื้อเก้าหรือทองนพคุณ ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์แหล่งทองคำที่กล่าวนี้ก็ยังทำกันต่อมาและได้ยกบริเวณนี้ให้เป็นเมืองกำเนิดนพคุณอยู่จนกระทั่งยุบเมืองเป็นอำเภอแล้ว ต่อมาเปลี่ยนเรียกชื่อตำบลที่ตั้งที่ว่าการอำเภอเมืองกำเนิดนพคุณ จึงกลายมาเป็นอำเภอบางสะพาน ในปลายรัชกาลที่ ๕ ได้มีบริษัทต่างประเทศขอสัมปทานทำเหมืองแร่ทองคำ ณ บริเวณนั้นตามปกติแล้วพระมหากษัตริย์พระองค์นั้นทรงหวงแหนทรัพยากรอันมีค่าของชาติ แต่การที่พระองค์พระราชทานสัมปทานนั้น ข้าพเจ้าคิดว่าพระองค์คงทรงพิจารณาว่าทองคำที่เหลืออยู่จากการขุดค้นตั้งแต่สมัยโบราณเป็นต้นมาเหลือน้อยมาก ถ้าบริษัทต่างด้าวอยากจะลงทุนก็อาจเป็นประโยชน์แก่ราษฎรไทยที่จะได้ค่าจ้างจากการเป็นลูกจ้างบริษัท ในที่สุดบริษัทนั้นทำไปไม่สำเร็จแล้วต้องล้มละลาย ข้าพเจ้าคิดว่าเทคนิคในการทำเหมืองทองปัจจุบันอาจมีอะไรดีกว่าเมื่อครั้งบริษัทนั้นก็เป็นได้ ฉะนั้นจึงไม่ประสงค์คัดค้านการที่รัฐบาลจะทำเหมืองแร่ทองคำ ณ ที่นั้นอีก แต่ขอให้สำนึกให้ดีว่าจะยังมีทองคำเหลืออยู่พอที่จะลงทุนทำได้กำไรหรือไม่ แต่อย่างไรก็ตาม การทำเหมืองแร่เป็นอีกเรื่องหนึ่งต่างหากจากการขุดคลอง จึงไม่สมควรที่จะเอาการขุดคลองไปขึ้นต่อการทำเหมืองแร่ที่อาจเป็นการเสี่ยง การขุดคลองอาจทำให้เห็นเป็นชิ้นแร่บางชนิดบ้างแต่ก็ไม่มากมายถึงกับจะโกยขึ้นได้ง่าย ๆ ยิ่งเป็นแร่ทองคำแล้ว ไม่ใช่ของหาได้ง่าย ๆ มิฉะนั้นทองคำก็หมดคุณค่าหรืออาจมีราคาถูกกว่าดีบุก การที่ทองคำเป็นสิ่งหายากนั้นเป็นเหตุอย่างหนึ่งที่ทำให้ทองคำมีราคาแพงอย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าเห็นสมควรในหลักการที่ดำริ วิสาหกิจใด ๆ จะต้องคำนึงถึงวัตถุพลอยได้ด้วย จึงคิดว่านอกจากแสวงหาแร่ดังกล่าวแล้ว รัฐบาลอาจคิดอย่างอื่นอีกก็เป็นได้ ในขณะที่เราดำริขุดคลองสมัยเจ้าคุณพหลฯ เป็นนายกรัฐมนตรีนั้น เราได้ดำริถึงสิ่งพลอยได้จากสภาพที่เห็นกันได้อย่างประจักษ์ซึ่งข้าพเจ้าจะได้นำมาเล่าสู่กันฟังดังต่อไปนี้
การสร้างคลองนี้เราก็จะต้องประกาศหวงห้ามที่ดินในบริเวณในประมาณ ๒ แสนไร่ และโดยเฉพาะที่ดินในบริเวณนั้นเป็นดินที่อุดมสมบูรณ์แต่ยังเป็นที่รกร้างว่างเปล่า มิได้มีผู้ใดทำประโยชน์ เมื่อขุดคลองขึ้นแล้วที่ดินสองฝั่งคลองต้องเจริญแน่ ดังนั้นข้าพเจ้าจึงบอกหลวงเดชาฯ ว่าจะให้รัฐบาลลงทุนอีก ๒ ล้านบาทเพื่อจัดการปรุงแต่ที่ ๒ แสนไร่นั้นให้เป็นสวน คือที่ดินบางแห่งเหมาะก็ทำเป็นสวนผลไม้ได้ เช่น บริเวณหลังสวนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นที่ดินอุดมสมบูรณ์สำหรับสวนผลไม้ นอกจากนั้นก็ปลูกยางพาราและมะพร้าว ต้นโกโก้และไม้ยืนต้นอื่น ๆ ข้าพเจ้าคิดว่าเมื่อพ้นกำหนดห้าปีแล้ว ที่สวนเหล่านั้นก็จะมีราคา (เมื่อก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง) ไม่น้อยกว่าไร่ละ ๑๐๐ บาท และถ้าเป็นสวนผลไม้ก็มีราคามากขึ้นไปอีก ที่สวนสองแสนไร่ก็คงเป็นเงินยี่สิบล้านบาท ซึ่งเมื่อหักค่าใช้จ่ายในการสร้างสวนแล้ว รัฐบาลก็จะได้กำไรคืนทุนที่จะขุดคลอง เราเห็นกันว่าจะไม่ใช้วิธีถางป่าแบบเผาป่าที่ทำกันโดยโค่นต้นไม้ลงมาแล้วใช้ไฟเผา เพราะเราเสียดายไม้ของชาติ เราจะปรุงแต่งที่ดินสองฝั่งคลองอย่างประณีต เช่น ไม้ใหญ่ต้นใดสามารถทำเป็นซุงเพื่อใช้ทำเขื่อนได้ก็ต้องประคองให้เป็นซุง ไม้ใดที่เลื่อยเป็นแผ่นกระดานปลูกอาคารได้ก็ต้องเลื่อย ไม้ใดที่ทำเป็นเสาเข็มได้ก็ต้องเอามาเป็นเสาเข็ม ส่วนไม้ที่ใช้อย่างอื่นไม่ได้จึงเอามาเผาเป็นถ่านไม่ใช่เผาทิ้งให้เป็นขี้เถ้า ในการนี้รัฐบาลก็จะมีรายได้เพิ่มขึ้นอีกในการถางป่า
เราได้พิจารณากันว่าส่วนที่สร้างขึ้นใหม่นั้นจะให้กรรมกรที่มาช่วยการขุดคลองมีสิทธิซื้อก่อนผู้อื่นเพื่อให้เขาเหล่านั้นมีที่ดินอันเป็นสวนอย่างอุดมสมบูรณ์ เป็นกรรมสิทธิ์ของแต่ละคนโดยให้ชำระเงินผ่อนเป็นงวด ๆ กรรมกรเหล่านี้อาจมาจากภาคอื่นทั่วราชอาณาจักร และเมื่อเขาได้ช่วยขุดคลองสำเร็จแล้วก็จะได้มีที่ดินพร้อมด้วยอาคารที่สร้างให้ด้วยราคาถูกอย่างผาสุก กรรมกรแต่ละคนก็เพียงแต่จะบำรุงพืชผลที่เราลงไว้ให้และต่อเติมตามที่เขาเห็นสมควร เขาก็จะเก็บผลได้อย่างสบายและนำไปส่งตลาดค้ากับต่างประเทศซึ่งอยู่ที่ปากคลองขุดใหม่นั้น ซึ่งเขาจะได้ราคาดีขึ้นกว่าที่ต้องผ่านเมืองท่าของประเทศอื่น ที่ดินส่วนที่เหลือขายให้กับกรรมกรก็จะได้ขายให้แก่คนไทยซึ่งเป็นคนยากจนหรือคนที่ไม่มีหลักทรัพย์ของตนเองตามที่กรรมการขายที่ดินจะได้ตรวจสอบพิจารณาให้ถี่ถ้วนเพื่อป้องกันมิให้คนมั่งมีเอาเงินไปซื้อที่ดินจากกรรมกรหรือคนยากจนดังกล่าวแล้ว เราก็จะต้องมีข้อกำหนดว่าที่ดินซึ่งกรรมกรและคนยากจนรับซื้อไปนั้นจะซื้อขายหรือโอนโดยวิธีอื่น ๆ ไม่ได้นอกจากโอนทางมรดกเท่านั้นข้าพเจ้าได้เสนอเรื่องที่ปรึกษากับหลวงเดชาฯ ต่อเจ้าคุณพหลฯ แล้วเดินทางไปเจรจาขอลดดอกเบี้ยเงินกู้สำเร็จแล้วกลับมาประเทศไทยได้รับมอบหมายให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและได้แก้ไขสนธิสัญญาที่ไม่เสมอภาคซึ่งเป็นอุปสรรคของอธิปไตยและเอกราชแห่งชาติไทยแล้วย้ายไปรับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ต่อมาก็มีเหตุการณ์ต่าง ๆ จนกระทั่งสัญญาสมบูรณ์แบบตามที่ราษฎรไทยรู้อยู่แล้ว

๔. บัดนี้สัญญาไม่เสมอภาคและสัญญาสมบูรณ์แบบก็หมดไปแล้ว ตามนิตินัยประเทศไทยมีความเป็นเอกราช สิ่งที่ข้าพเจ้าเป็นห่วงอีกคือเอกราชตามพฤตินัยเพราะปัญหาที่จะต้องคิดให้รอบคอบมิใช่อยู่แต่เพียงว่าเราเห็นว่าเราเป็นเอกราชตามนิตินัยแล้วจะทำการตามพลการ
ข้าพเจ้าสนับสนุนรัฐบาลให้ขุดคอคอดกระสำเร็จไปตามอุดมการณ์ที่ข้าพเจ้าพรรณนามาตั้งแต่ต้นก็เพราะมีความหวังว่ารัฐบาลจะรักษาและป้องกันเอกราชของชาติตามพฤตินัยได้และใช้ทุนของชาติไทยเราเองดังที่ข้าพเจ้าจะกล่าวต่อไป



ประการที่ ๑ การรักษาและป้องกันเอกราชทางพฤตินัย ข้าพเจ้าคิดว่า นักการเมืองปัจจุบันนี้จำนวนมากเคยเป็นผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาเจ้าคุณพหลฯ มาโดยตรงคงจะระลึกถึงเจ้าคุณพหลฯ บ้างว่า ในระหว่างที่ท่านดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอยู่นั้น ราษฎรได้รับความร่มเย็นเป็นสุข เอกราชและอธิปไตยของชาติเท่าที่มีอยู่ในขณะนั้นมิได้เสื่อมลงไปแต่ได้เพิ่มพูนยิ่งขึ้น ทั้งนี้ก็เพราะท่านเจ้าคุณได้นำราษฎรรักษาดุลยภาพแห่งอำนาจไว้ได้เป็นอย่างดี การงานของประเทศชาติสมดุลไปทุกส่วน
ภายหลังสงครามครั้งที่แล้วหลายรัฐบาลไทยที่มีอยู่ก่อนรัฐประหาร พ.ศ. ๒๔๙๐ ก็ได้นำหลักนโยบายอันสุขุมคัมภีรภาพของเจ้าคุณพหลฯ มาใช้เพื่อรักษาความเป็นเอกราชตามนิตินัยและตามพฤตินัยของชาติโดยรักษาดุลยภาพแห่งอำนาจของมหาประเทศไว้ได้ แม้ว่ารัฐบาลเหล่านั้นจะมีข้อบกพร่องบางอย่างแต่ก็ไม่บกพร่องในเรื่องความเป็นเอกราชของชาติซึ่งสำคัญกว่าบุคคลและสิ่งใด ๆ ทั้งสิ้น
ราษฎรมากหลายในปัจจุบันนี้ได้เรียกร้องโดยใช้ภาษาอย่างสามัญชนว่า “ความเป็นกลาง” ซึ่งทำให้บางท่านวินิจฉัยตามรูปการณ์ภายนอกของศัพท์เทคนิคแห่งกฎหมายระหว่างประเทศ และบางท่านก็คัดค้านคารมต่าง ๆ แต่ข้าพเจ้าคิดว่าการพิจารณาคำเรียกร้องของราษฎรสามัญทั่วไปนั้นจะต้องพิจารณาเจตนารมณ์ของราษฎร เพราะถ้าพิจารณาเถียงกันตามศัพท์เทคนิคแล้ว ข้าพเจ้าเองและเชื่อว่าอีกหลายท่านถ้าใช้เวลาว่างสำรวจศัพท์ที่เราใช้แล้ว ก็จะพบว่าเราท่านใช้ศัพท์ผิดเพี้ยนไปได้ จึงควรให้อภัยแก่ราษฎรสามัญโดยอย่าเข้มงวดในการใช้ศัพท์เทคนิคนัก ข้าพเจ้าคิดว่า “ความเป็นกลาง” ที่ราษฎรสามัญเรียกร้องนั้นหมายถึงดุลยภาพแห่งอำนาจซึ่งเป็นนโยบายที่เจ้าคุณพหลฯ นำราษฎรมาสมัยหนึ่งในการรักษาอธิปไตยและเอกราชของชาติไว้ได้อย่างมั่นคงและทวียิ่งขึ้น เพราะท่านไม่เอาชาติไปเป็นเดิมพันถ่วงน้ำหนักข้างหนึ่งข้างใด สิ่งที่ท่านเอาเป็นเดิมพัน คือการรักชาติด้วยกาย วาจา ใจ ท่านเทิดทูนชาติไทยเหนือบุคคลใด ๆ ข้าพเจ้าจึงหวังว่าท่านที่เคยอยู่ใต้บังคับบัญชาโดยตรงของเจ้าคุณพหลฯ คงสามารถเจริญรอยตามได้ นโยบายของเจ้าคุณพหลฯ ดังว่านั้นเป็นเกราะที่แข็งแกร่งในการป้องกันอิทธิพลของต่างชาติที่จะแทรกเข้ามาในปัญหาอธิปไตยกับเอกราชของชาติไทย ข้าพเจ้าหวังว่าความหวังของข้าพเจ้าคงไม่พลาด

ประการที่ ๒ ปัญหาทุน ข้าพเจ้าเห็นว่าการสร้างคลองที่คอคอดกระนี้เป็นการลงทุนที่ดีอย่างหนึ่งสำหรับชาติไทยโดยชาติไทยเอง ดังนั้นเป็นการสมควรที่รัฐบาลจะนำเอาทุนนอนที่มีอยู่โดยยังมิได้ใช้ให้เป็นประโยชน์อย่างใดและไม่กระทบกระเทือนถึงเสถียรภาพของเงินตรามาลงทุนได้ ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วยถ้ารัฐบาลจะคิดกู้เงินของชาติอื่นมาลงทุนในการนี้เพราะจะทำให้เกิดภาวะผูกพันทางพฤตินัยหลายอย่าง ผลที่เราหวังจะได้ความเป็นเอกราชสมบูรณ์ยิ่งขึ้นในทางเศรษฐกิจก็จะกลับกลายเป็นเสียเอกราชทางพฤตินัยอย่างอื่น ๆข้าพเจ้าไม่เห็นด้วยถ้ารัฐบาลจะเพิ่มภาษีอากรหรือลดเงินเดือนข้าราชการเพื่อการนี้ ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วยที่จะเอาทุนนอนของชาติมาใช้แก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าในเรื่องที่ไม่ใช่การลงทุนเช่นการขุดคอคอดกระนี้ข้าพเจ้าเห็นว่ารัฐบาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าฯ และบางรัฐบาลต่อ ๆ มาจนถึงมีการรัฐประหาร พ.ศ. ๒๔๙๐ นั้นได้สะสมทุนบางประการไว้ให้ชนรุ่นหลังซึ่งยังคงมีเหลืออยู่บ้างพอที่รัฐบาลนี้อาจนำเอามาลงทุนในการสร้างคอคอดกระได้ และยังมีขุมทรัพย์อีกบางประการที่ข้าพเจ้าจะบอกให้ท่านไปสำรวจเอามาใช้ในการนี้ ทุนและขุมทรัพย์เหล่านี้เป็นทองคำแท่งที่ชาติไทยมีอยู่แล้วไม่ต้องไปขุดค้นจากดินให้เสียเวลา ทองคำแท่งเหล่านี้บางประเภทก็เป็นทุนสำรองเงินตรา บางประเภทก็ไม่ใช่ทุนสำรองเงินตรา แม้ทองคำที่รัฐบาลเอาขึ้นบัญชีเป็นสำรองเงินตรานั้น ก็ยังมีบางประเภทที่การได้มา การเสียไป การมีอยู่ มิได้ทำให้เงินตราปัจจุบันนี้ดีขึ้นหรือเลวลง เช่น ทองคำประเภทที่เราได้คืนจากพันธมิตรซึ่งยึดครองญี่ปุ่นและบัดนี้เราได้ฝากไว้ใน ส.ร.อ. นั้น เมื่อครั้งญี่ปุ่นได้เอาทองคำส่วนหนึ่งแห่งธนาคารชาติของเขากันไว้ว่าเป็นของไทย เนื่องจากที่เขามาขอเบิกเป็นเงินบาทในระหว่างสงคราม ทองคำประเภทนั้นก็มิได้ช่วยให้เงินบาทระหว่างสงครามมีค่าดีขึ้นอย่างไร เมื่อเสร็จสิ้นสงครามแล้ว พันธมิตรยึดทองคำประเภทนั้นไว้ก็มิได้ทำให้เงินบาทของไทยเสื่อมค่าลงไป เพราะเหตุนั้นคือเสื่อมค่าเพราะเหตุอื่น ๆ ภายหลังเราได้ทองคำนั้นคืนมาก็มิได้ทำให้เงินบาทมีค่าดีขึ้นอย่างไร เพราะค่าของเงินบาทเสื่อมลงโดยเหตุอื่น ๆ เพื่อความเข้าใจของสามัญชนผู้อ่านจดหมายนี้ ข้าพเจ้าขอชี้แจงอย่างง่าย ๆ ว่าระบบเงินตราของไทยเมื่อก่อนสงครามครั้งที่แล้วนั้นเป็นระบบการแลกเปลี่ยนอย่างเสรี คือผู้ใดมีธนบัตรเป็นจำนวนที่กฎหมายกำหนดไว้ เช่น สมมติว่าตั้งแต่หนึ่งหมื่นบาทขึ้นไป ก็มีสิทธิ์เอาธนบัตรนั้นมาขอแลกเงินตราต่างประเทศที่เป็นทุนสำรองได้ทันทีโดยรัฐบาลปฏิเสธไม่ได้ ในสมัยนั้นรัฐบาลสยามได้มีทุนสำรองมั่นคงนักคือนอกจากเงินตราต่างประเทศแล้ว ยังมีทองคำอีกด้วยคือมีหลักทรัพย์อันมีค่า ๑๐๐% ซึ่งไม่หวั่นเกรงแม้จะมีผู้เอาธนบัตรที่ออกใช้ทั้งหมดมาแลกทุนสำรอง แต่ในระหว่างสงครามที่แล้วเป็นต้นมาจนถึงปัจจุบันนี้ ระบบเงินตราของไทยก็เหมือนกับอีกหลายประเทศในโลก คือใช้ระบบควบคุม กล่าวคือผู้ถือธนบัตรไทยไม่มีสิทธิ์ที่จะขอแลกเงินตราต่างประเทศที่เป็นทุนสำรอง รัฐบาลยอมให้แลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศได้ตามที่รัฐบาลเห็นสมควรเพื่อไม่ต้องเอาทุนสำรองที่มีอยู่เดิมมาจ่ายเพื่อแลกเปลี่ยน รัฐบาลอาจทำได้โดยรักษาดุลยภาพแห่งมูลค่าที่มีผู้เอาเงินบาทมาขอแลกเงินตราต่างประเทศกับมูลค่าเงินตราต่างประเทศที่รัฐบาลได้รับมา เช่นได้รับมาจากการขายสินค้าแก่ต่างประเทศ เป็นต้น ถ้ารัฐบาลรักษาดุลภาพเช่นนี้ไว้ไม่ได้ คือมีการแลกเปลี่ยนเงินบาทเป็นเงินตราต่างประเทศเกินกว่ามูลค่าที่รัฐบาลได้รับแล้วก็จะต้องจำหน่ายทุนสำรองและในที่สุดทองสำรองก็หมด ตามปกติชาติไทยเราอยู่ในฐานะที่ได้เปรียบในทางการค้าและเศรษฐกิจกับต่างประเทศอยู่แล้ว ถ้าเราดำเนินการให้เป็นไปตามธรรมดาโดยไม่ถ่วงตาเต็งแห่งอำนาจให้หนักไปข้างใด อันเป็นการทำให้ดุลยภาพทางการเศรษฐกิจและการค้าเสียไปแล้ว เราก็รักษาดุลยภาพในการแลกเปลี่ยนได้โดยไม่ต้องทำอะไรให้ยุ่งยาก ดังนั้นการรักษาดุลยภาพแห่งอำนาจไว้ให้ได้จึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะแก้ไขความหนักใจของรัฐบาลในดุลยภาพทางการคลังและทางงบประมาณเนื่องจากเราเสียดุลยภาพไปมากในระหว่างสงครามจึงเป็นเหตุให้ค่าเงินบาทตกต่ำไป ต่อมาจนภายหลังสงครามด้วย ซึ่งปรากฏว่าเงิน ๑๘ บาทจึงจะแลกดอลลาร์ ส.ร.อ. ได้ ๑ เหรียญ แต่บางรัฐบาลที่มีอยู่ก่อนรัฐประหาร พ.ศ. ๒๔๙๐ ได้ใช้วิธีรักษาดุลยภาพแห่งอำนาจและเศรษฐกิจจึงทำให้ค่าของเงินบาทสูงขึ้น คือเงิน ๑๐ บาทแลกได้ ๑ ดอลลาร์ ส.ร.อ. แต่บัดนี้ราษฎรไทยต้องจ่ายถึง ๒๑-๒๒ กว่าบาทจึงจะแลกได้หนึ่งดอลลาร์ ส.ร.อ.โดยมีความหวังว่ารัฐบาลจะรักษาดุลยภาพต่าง ๆ ดังที่กล่าวแล้วไว้ได้ ข้าพเจ้าจึงได้เสนอต่อราษฎรและรัฐบาลในการที่จะเอาทองคำบางประเภทที่ชาติไทยมีอยู่มาลงทุนขุดคลองกระดังกล่าวในข้างบนนี้เพื่อความเข้าใจของสามัญชนว่าชาติไทยมีทองคำอยู่ในเวลานี้อย่างไรบ้างนั้น ข้าพเจ้าลองนึกคร่าว ๆ จะขอเล่าสู่กันฟัง ถ้าความจำของข้าพเจ้าเลือนไปบ้างก็ขอท่านผู้อ่านโปรดอภัยให้ด้วย

ก. ในสมัยก่อนที่ข้าพเจ้าเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังนั้น ทุนสำรองเงินตราของไทยเอาฝากไว้เป็นเงินปอนด์สเตอร์ลิงค์ในอังกฤษแทบทั้งสิ้น เมื่อข้าพเจ้าได้รับตำแหน่งที่กระทรวงการคลัง ได้พิจารณาเห็นว่าวิธีการดังกล่าวนั้นเป็นการำให้เงินตราและเศรษฐกิจของไทยต้องตกอยู่ภายใต้เงินอังกฤษอย่างสิ้นเชิง ยิ่งกว่านั้นถ้าเงินอังกฤษเสื่อมราคาลงไป เงินไทยก็จะต้องเสื่อมราคาด้วย ข้าพเจ้าจึงได้สั่งให้ธนาคารตัวแทนรัฐบาลไทยในอังกฤษเอาเงินปอนด์ที่เป็นทุนสำรองเงินตราส่วนหนึ่งซึ่งเป็นทองคำประมาณ ๓๕ ล้านกรัม แล้วนำมาเก็บไว้ที่ห้องนิรภัยของกระทรวงการคลัง ณ กรุงเทพฯ ต่อมาเงินปอนด์เสื่อมราคาลงโดยอังกฤษได้ลดค่าของเงินปอนด์ที่แลกเปลี่ยนกับเงินดอลลาร์ ส.ร.อ. ประมาณปอนด์ละ ๒๐ เซ็นต์อเมริกาจึงทำให้ทองคำที่ข้าพเจ้านำมาเก็บไว้ ณ กรุงเทพฯ นั้นมีราคาสูงขึ้นในส่วนที่เกี่ยวกับเงินปอนด์อันทำให้ชาติไทยได้มีกำไรจำนวนมากและทำให้ค่าแห่งทุนสำรองเงินตราไทยสูงขึ้น นอกจากนี้ก่อนที่อังกฤษจะลดค่าเงินปอนด์ ข้าพเจ้าได้สดับตรับฟังถึงฐานะของเงินอังกฤษเห็นว่าอังกฤษจะต้องลดค่าในเร็ววัน จึงได้สั่งโอนเงินปอนด์อีกส่วนหนึ่งเป็นเงินเหรียญอเมริกันเป็นการด่วน โทรเลขของข้าพเจ้าไปถึงลอนดอนประมาณ ๖ ชั่วโมงก่อนอังกฤษประกาศลดราคาเงินจึงสามารถโอนเงินปอนด์บางส่วนไปเป็นเงินดอลลาร์อเมริกันซึ่งชาติไทยได้มีกำไรส่วนหนึ่ง
เมื่อรัฐบาลสมัยโน้นประกาศสงครามกับอังกฤษ อังกฤษจึงได้ยึดเงินของไทยฝากไว้ในอังกฤษ แต่ทองคำที่เราได้เอามาเก็บไว้ในกรุงเทพฯ ก็ได้รอดพ้นจากการยึดของอังกฤษ และข้าพเจ้าคิดว่ายังอยู่เรียบร้อยที่ห้องนิรภัยของชาติไทยจนถึงทุกวันนี้ ทองคำประเภทนี้ก็ยังไม่ควรที่รัฐบาลจะแตะต้อง คือควรรักษาไว้เพื่อความจำเป็นอันสำคัญยิ่งยวดในการภายหน้า


ข. เมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๑ เมื่อเงินมีราคาตกต่ำลงเรื่อย ๆ รัฐบาลไทยขณะนั้นมีเงินเหรียญบาทอยู่จำนวนหนึ่งซึ่งเมื่อคิดเป็นเนื้อเงินก็มีราคาประมาณบาทละ ๔๐ สตางค์ ราษฎรไม่นิยมเหรียญบาท เหรียญบาทจึงค้างอยู่ที่กระทรวงการคลังประมาณ ๔๐ กว่าล้านเหรียญ ข้าพเจ้าจึงได้สั่งเอาเหรียญเหล่านั้นไปขายแล้วซื้อเป็นทองคำได้ประมาณ ๒ ล้านกรัมเศษ เอาฝากไว้ที่ ส.ร.อ. ทองคำงวดนี้รัฐบาลก็ยังไม่ควรแตะต้องเช่นเดียวกับที่กล่าวในข้อ ก.


ค. เมื่อก่อนญี่ปุ่นโจมตีเพิลฮาเบอร์นั้น ญี่ปุ่นได้ถูกอังกฤษ อเมริกัน กักเงินตราต่างประเทศของญี่ปุ่นที่อยู่ในประเทศเหล่านั้น ญี่ปุ่นไม่มีเงินตราต่างประเทศที่จะมาแลกเป็นเงินบาทเพื่อซื้อข้าวสาร ญี่ปุ่นจึงได้มาเจรจากับรัฐบาลไทยในขณะนั้นเพื่อขอเอาเงินเยนมาแลกเป็นเงินบาท ข้าพเจ้าเห็นว่าเงินเยนไม่มั่นคงจึงเกี่ยงว่าถ้าญี่ปุ่นจะเอาเงินบาทก็ให้เอาทองคำมาแลก ญี่ปุ่นไม่พอใจ แต่ในที่สุดญี่ปุ่นก็ยอม โดยตกลงว่าทองคำส่วนหนึ่งให้ขนเอามากรุงเทพฯ และอีกส่วนหนึ่งนั้นเอาฝากไว้ที่ธนาคารชาติญี่ปุ่น ภายหลังไม่กี่วันก็เกิดสงครามเอเชียบูรพา ดูเหมือนการขนทองมากรุงเทพฯ คงชะงักไป และคงฝากไว้ที่ญี่ปุ่น ข้าพเจ้าประมาณคร่าว ๆ เห็นจะราว ๆ ๓ ล้านกรัม ทองคำยอดนี้เอามาลงทุนขุดคลองได้โดยไม่กระทบกระเทือนถึงเสถียรภาพของเงินตรา


ง. ในระหว่างสงครามญี่ปุ่นได้บังคับให้รัฐบาลไทยจ่ายเงินบาทแลกกับเงินเยนที่เรียกกันว่าบัญชีเงินเยนพิเศษเป็นจำนวนมากมาย อันเป็นมูลเหตุสำคัญที่ทำให้เงินบาทต้องเสื่อมค่าลงอย่างมากมายและเรื้อรังมาตลอดจนถึงทุกวันนี้ ในระหว่างที่ข้าพเจ้าเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ รัฐบาลในสมัยหลังเคยมาหารือถึงการที่ญี่ปุ่นขอเงินอีก ข้าพเจ้าก็แนะไปว่าให้เกี่ยวเอาทองคำมาแลก ญี่ปุ่นก็ยอมให้ทองคำบางส่วนและเอาขึ้นบัญชีเงินเยนพิเศษบางส่วน ข้าพเจ้าหนักใจว่าถ้าเสร็จสงครามแล้วทองคำประเภทนี้ของไทยที่ฝากไว้ในญี่ปุ่นก็คงสูญเพราะญี่ปุ่นต้องเป็นฝ่ายแพ้แน่นอน และสัมพันธมิตรก็คงจะยึดทองคำนี้โดยอาจอ้างตามนิตินัยว่าสืบเนื่องจากที่รัฐบาลครั้งก่อนโน้นร่วมรบกับญี่ปุ่น ข้าพเจ้าคิดดูเห็นว่าทางออกที่พอจะอ้างกับสัมพันธมิตรได้ก็คงมีบันทึกไว้ว่าเงินที่จ่ายให้ญี่ปุ่นในตอนที่รัฐบาลมาหารือกับข้าพเจ้านั้น เราจ่ายให้ไปเพราะญี่ปุ่นเอาไปซื้อข้าวให้ราษฎรมลายูและอินโดนีเซีย ประกอบด้วยความจริงก็ปรากฏจากหนังสือของญี่ปุ่นที่แจ้งมาจะเอาไปซื้อข้าวสารให้ราษฎรเหล่านั้น พร้อมกันนั้น ข้าพเจ้าก็ได้โทรเลขลับบอกไปยังกองบัญชาการของสัมพันธมิตรที่แกนดีถึงการที่ฝ่ายไทยต้องจ่ายเงินให้ญี่ปุ่นไปซื้อข้าวสารเพื่อราษฎรของสัมพันธมิตรเอง เมื่อเสร็จสงครามแล้ว สัมพันธมิตรผู้ยึดครองประเทศญี่ปุ่นก็ได้ทองคำที่เราฝากไว้ในญี่ปุ่นรวมทั้งทองคำรายนี้ด้วย ต่อมาได้มีอเมริกันคนหนึ่งที่เคยทำงานอยู่ในกองทัพสัมพันธมิตรที่โตเกียวได้เสนอต่อเอกอัครราชทูตไทยที่กรุงวอชิงตันว่าสามารถที่จะหาทางเจรจาให้รัฐบาลไทยได้ทองคำที่ฝากไว้ในญี่ปุ่นโดยเขาขอค่านายหน้าบ้าง ข้าพเจ้าทราบว่ารัฐบาลไทยที่มีอยู่ก่อนรัฐประหารได้พิจารณาเห็นว่าทองคำประเภทนี้ต่างกับประเภทที่กล่าวในข้อ ค. เพราะได้ไว้ในระหว่างสงคราม ถ้าชาติไทยได้ทองคำจำนวนนี้มาโดยเสียค่านายหน้าเพียงเล็กน้อยก็สมควร นายหน้าคนนี้ได้เดินทางมาพบรัฐบาลที่กรุงเทพฯ แล้วขอโอกาสมาพบข้าพเจ้าเพื่อขอความเห็นว่าเหตุผลที่จะอ้างประกอบนั้นมีอะไรบ้าง นอกจากเหตุผลส่วนที่เขาคิดไว้ ข้าพเจ้าจึงได้ชี้แจงถึงเหตุผลว่าทองคำของเรานั้นไม่ใช่แลกกับเงินที่ช่วยญี่ปุ่นในการรบ แต่เป็นเรื่องที่ญี่ปุ่นเอาเงินไปซื้อข้าวสารให้ราษฎรในมลายูและอินโดนีเซีย นายหน้าผู้นั้นพอใจมากที่ได้ข้ออ้างซึ่งข้าพเจ้าได้แนะให้เขาไปติดต่อรัฐบาลเพื่อขอดูหลักฐานที่กระทรวงการคลัง ต่อมาอีกไม่กี่วันก็เกิดรัฐประหาร ข้าพเจ้าไม่รู้แน่ชัดว่ารัฐบาลต่อมาได้ตกลงกับนายหน้าคนนั้นอย่างไรบ้าง ชาติไทยจึงได้ทองคำประเภทนี้คืนมาแล้วนำไปฝากไว้ยัง ส.ร.อ. (ข้าพเจ้าคิดว่านายหน้าคนนี้คงเอาเหตุที่เราอ้างเงินบาทให้แก่ญี่ปุ่นเพื่อซื้อข้าวสารให้แก่ราษฎรสัมพันธมิตรเป็นเหตุสำคัญในการเจรจา)ข้าพเจ้ากะว่าทองคำประเภทนี้มีประมาณ ๓๐ ล้านกรัมเศษ ถ้าขายยังตลาดเสรีที่มีราคาสูงกว่าราคาทางการของ ส.ร.อ. แล้วเราจะได้เงินตราต่างประเทศ ๓๐ ล้านเหรียญอเมริกันอันจะเป็นทุนสำหรับขุดคลองกระได้


จ. ยังมีทองคำแท่งและเงินอยู่ที่สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ซึ่งไม่เกี่ยวกับเงินสำรองเงินตราเลย ข้าพเจ้าได้สอบสวนแล้วได้ความว่าทองคำแท่งและเงินแท่งเหล่านี้เป็นของเจ้าเมืองประเทศราชแห่งเมืองต่าง ๆ ในภาคเหนือ ตะวันออกเฉียงเหนือ และรายต่าง ๆ ในบริเวณเจ็ดหัวเมืองภาคใต้ ที่ได้นำมาในนามของราษฎรแห่งหัวเมืองเหล่านั้นทูลเกล้าถวายเพื่อเป็นพระราชบรรณาการแด่พระมหากษัตริย์ไทยตามระบบศักดินา ข้าพเจ้าจำไม่ได้ว่าเงินและทองเหล่านี้จะมีน้ำหนักสักเท่าใด เงินทองเหล่นี้เดิมเก็บไว้ ณ ห้องนิรภัยเก่าของกระทรวงการคลังมาหลายสมัยแล้ว เจ้าคุณพระประยูรวงศ์ (เจ้าคุณจอมมารดาแพ) ได้กรุณาเล่าให้ฟังว่าในสมัยที่ท่านเป็นพระสนมเอกแต่ผู้เดียวของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้นท่านได้เห็นทองแท่ง และเงินแท่งชนิดนี้มาก ท่านเล่าว่าเวลานั้นท่านเป็นเด็กไม่รู้จะเอาทองแท่งไปทำอะไร ท่านจึงเอาทองคำบางแท่งมาใช้เป็นที่ทับชายมุ้งเพื่อกันไม่ให้มุ้งปลิว ทั้งนี้ก็แสดงว่าทองคำแท่งและเงินแท่งชนิดนี้มีอยู่มาก ข้าพเจ้าคิดว่าราษฎรในภาคพายัพและภาคอีสานคงจะมีความยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้ทราบข่าวว่าทองคำแท่งและเงินแท่งซึ่งเจ้าประเทศราชในสมัยก่อนได้นำมาทูลเกล้าฯ ถวายเป็นราชบรรณาการในนามของพี่น้องเหล่านี้ยังคงมีเหลืออยู่ที่ยังมิได้เอาไปทำประโยชน์อย่างอื่น ถ้าหากรัฐบาลจะได้นำความกราบบังคมทูลขอพระราชทานตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการจัดทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เพื่อนำเอาทองคำแท่งและเงินเหล่านี้เปลี่ยนสภาพให้เป็นทุนส่วนหนึ่งของคลองที่ขุดใหม่ก็จะเป็นคุณประโยชน์แก่ชาติไทยเป็นส่วนรวม และจะนำมาซึ่งความปลื้มปีติของราษฎรในภาคต่าง ๆ ที่ได้มีส่วนในการนี้ด้วย ฉะนั้น ถ้าหากทองคำแท่งตามที่กล่าวข้างต้นยังไม่พอเป็นทุนในการขุดคลอง (แต่ข้าพเจ้าคิดว่าพอ) ข้าพเจ้าเห็นว่าการขุดคลองนั้นมิใช่ว่าเราจะต้องจ่ายเงินค่าก่อสร้างทันที รวมทั้งหมดคือจะจ่ายเป็นงวด ๆ ไปตามโครงการ ในระหว่างนั้นรัฐบาลก็มีเวลาหาทางประหยัดรายจ่ายแผ่นดินที่ไม่จำเป็นเอามาใช้ในการนี้ โดยไม่ต้องเพิ่มภาษีอากรหรือลดเงินเดือนข้าราชการ ข้าพเจ้าเห็นว่ารัฐบาลสามารถทำได้ เพราะหวังว่าคงจะมีหลายท่านที่จะเจริญรอยตามเจ้าคุณพหลฯ ในการเทิดทูนชาติเหนือบุคคลโดยกาย วาจา ใจ

๕. ข้าพเจ้าหวังว่าในการที่เอาทองคำส่วนที่ไม่กระทบกระเทือนถึงเสถียรภาพของเงินตรามาเป็นทุนในการขุดคลองกระนี้ นอกจากชาติไทยจะได้รับประโยชน์โดยตรงดังกล่าวมาแล้วข้างต้นก็ยังจะมีประโยชน์ทางอ้อมอีกมากหลาย รวมทั้งจะเป็นการทำให้มีเงินทุนหมุนเวียนมากขึ้น ซึ่งจะช่วยให้การค้าและการเศรษฐกิจที่ฝืดเคืองอยู่ในขณะนี้ได้กระเตื้องขึ้นอีก การนี้จะเป็นประโยชน์แก่คนไทยทุกวรรณะไม่ว่าจะเป็นวรรณะเจ้าสมบัติ หรือผู้มีทุนน้อย หรือวรรณะไร้สมบัติ แม้ว่าชาวยุโรป ชาวอเมริกัน ชาวเอเชียทุกชาติทุกภาษาที่มาทำการค้าและวิสาหกิจพึ่งโพธิสมภารของชาติไทยอยู่ในเวลานี้ ก็จะพลอยได้รับประโยชน์จากการลงทุนของชาติไทยในการสร้างคลองกระโดยทุนของชาติไทยเองดังกล่าวแล้วนั้นด้วย


ขอแสดงความนับถือ

(นายปรีดี พนมยงค์)
 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #13 ·
แลนด์บริดจ์แสนล.ทุนดูไบช้ำ เจอรัฐดองเค็มส่อเค้าวืด / ดึงจีนเสียบแทน

สยามธุรกิจ ฉบับที่ 997 ประจำวันที่ 16-5-2009 ถึง 19-5-2009 ]


“ดูไบเวิลด์” ส่อหลุดโครงการแลนด์บริดจ์ เหตุรัฐบาลประชาธิปัตย์หันไปจีบนักลงทุนจีน ด้านแหล่งข่าวจากกลุ่ม ดูไบเวิลด์ระบุคมนาคมดึงเกมผลศึกษาเสร็จแล้ว แต่ยังเงียบไม่ เร่งสรุปเสนอครม. ขณะที่ผอ.สนข.แจงกำลังนัดประชุมคณะกรรมการฯ คาดเป็นปลายเดือนนี้ วงในชี้โครงการจะไปรอดหรือ ไม่ขึ้นอยู่กับการเลือกพันธมิตรร่วมทุน

แหล่งข่าวจากกลุ่มบริษัทดูไบเวิลด์ ปรึกษาโครงการศึกษาการก่อสร้างสะพานพัฒนาเศรษฐกิจเชื่อมโยงท่าเรือฝั่งอ่าวไทย-อันดามัน (แลนด์บริดจ์) เปิดเผย “สยามธุรกิจ” ว่า ขณะนี้ผลการศึกษาของที่ปรึกษาได้ดำเนิน การเสร็จตามทีโออาร์เรียบร้อยแล้ว และส่งมายังกระทรวงคมนาคมแล้วตั้งแต่เดือนเมษายน 2552 แต่ทางกระทรวงคมนาคม ก็ยังเงียบๆ อยู่ ยังไม่มีการนำเสนอ ครม. ทั้งนี้ความจริงแล้วโครงการนี้มีระยะเวลาการศึกษา 12 เดือน นับจากวันเซ็นสัญญา ซึ่งสิ้นสุดเมื่อเดือนเม.ย.2552 ที่ผ่านมา แต่ปรากฏว่าที่ผ่านมาเพิ่งมีการประชุมไปเพียง 1 ครั้งคือ 14 มีนาคม 2552 ซึ่งกระทรวงคมนาคมได้ให้มาศึกษาเพิ่มเติมและได้ดำเนินการเรียบร้อยแล้ว

อย่างไรก็ตาม จริงๆ แล้วโครงการนี้ถือว่าเป็นโครงการเร่งด่วนของกระทรวงคมนาคม และกรมการขนส่งทางน้ำและการ พาณิชยนาวี (ขน.) ซึ่งได้มีการบรรจุในแผนงบประมาณประจำปี 2552 ด้วย แต่การดำเนินการของกระทรวงคมนาคมกลับดูไม่ได้เร่งด่วน

นอกจากนี้ ยังมีแนวโน้มว่ารัฐบาลชุดนี้จะไม่สานสัมพันธ์ในโครงการดังกล่าวกับกลุ่มดูไบเวิลด์ เพราะมองว่าเป็นสายสัมพันธ์ ของอดีตนายกรัฐมนตรี (พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร) แต่จะหันไปดึงนักลงทุนจากจีนเพื่อเข้ามาลงทุนในโครงการนี้แทน โดยจะนำโครงการ นี้ไปผนวกรวมกับโครงการพัฒนาชายฝั่งทะเลภาคใต้ หรือเซาเทิร์นซีบอร์ด ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นเชื่อว่า โครงการแลนด์บริดจ์คงชะลออกไป เนื่องจากโครงการเซาเทิร์น ซีบอร์ด เป็นโครงการที่ใหญ่มาก ขณะที่ยังมีปัญหาอุปสรรคอีกมาก ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเดินหน้าโครงการได้เร็ว

แหล่งข่าวจากกระทรวงคมนาคม กล่าว กับ “สยามธุรกิจ” ว่า การเลือกพันธมิตรร่วมทุนถือว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะในอนาคตโครงการจะเดินหน้าได้อย่างประสบความสำเร็จหรือไม่ แค่ไหน อย่างไร ขึ้นอยู่กับพันธมิตรร่วมทุนเป็นสำคัญ ดังนั้นนอก จากพันธมิตรร่วมทุน จะมีเงินแล้วต้องเก่งและมีวิสัยทัศน์ด้วย ไม่ใช่มีแค่เงินทุนอย่างเดียว ซึ่งเท่าที่เห็นในขณะนี้ ตนมองว่า ดูไบเวิลด์ น่าจะเป็นพันธมิตรที่ดีที่สุด เนื่องจากดูไบเวิลด์มีความเชี่ยวชาญในการลงทุนในหลายด้าน โดยเฉพาะการพัฒนาอสังหาฯ ที่เขามีอยู่ทั่วโลก ตนเชื่อว่าดูไบเวิลด์จะสามารถ พัฒนาให้ภาคใต้ของไทยมีความเจริญได้

นอกจากนี้ ยังมองว่าหากดูไบเวิลด์เข้า มาลงทุนในโครงการแลนด์บริดจ์ในอนาคตประเทศไทยจะเป็นตลาดน้ำมันขนาดใหญ่ในเอเชีย และไทยอาจจะเป็นผู้กำหนดราคาน้ำมันเหมือนอย่างตลาดในเม็กซ์ ตะวันออก กลางอเมริกาก็เป็นได้ นอกจากนี้ยังมีอุตสาหกรรมต่อเนื่องอื่นๆ ตามมาอีกมากมาย ซึ่งจะเป็นผลดีอย่างยิ่งต่อเศรษฐกิจในพื้นที่ภาคใต้ ก่อให้เกิดการสร้างงานอีกมหาศาล

ด้านนางสร้อยทิพย์ ไตรสุทธิ์ ผู้อำนวยการสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) เปิดเผย “สยามธุรกิจ” ถึงความคืบหน้าผลการศึกษาโครงการก่อสร้าง สะพานพัฒนาเศรษฐกิจเชื่อมโยงท่าเรือฝั่งอ่าวไทย-อันดามัน (แลนด์บริดจ์) ว่า ขณะนี้ สนข.กำลังเตรียมการประชุมคณะกรรมการพิจารณาการศึกษาโครงการแลนด์ บริดจ์ ซึ่งคาดว่าน่าจะประชุมครั้งที่ 2 ได้ ในปลายเดือนพ.ค.นี้ เพื่อพิจารณาผลการศึกษาของกลุ่มบริษัทดูไลเวิลด์ว่า หลังจากที่คณะกรรมการพิจารณาฯ ได้ให้การบ้านไปนั้นในประชุมครั้งแรกไปแล้วเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2552 ที่ผ่านมา นั้นผลการศึกษาเป็นอย่างไร ได้ข้อมูลครบถ้วนตามที่คณะกรรมการให้การบ้านไปหรือไม่

ส่วนกรณีที่ว่าจะนำเสนอครม.พิจารณา ทันในเดือนพ.ค.นี้หรือไม่นั้น ขณะนี้ยังไม่สามารถบอกได้ ซึ่งต้องรอให้ผลการพิจารณา ในการประชุมครั้งที่ 2 ก่อน หากคณะกรรมการฯ พิจารณาเห็นว่าข้อมูลเพียงพอที่จะรายงานให้ครม.รับทราบก็จะเสนอให้นายโสภณ ซารัมย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม เพื่อเสนอให้กับครม.พิจารณา แต่หากที่ประชุมเห็นว่า ข้อมูลยังไม่เพียงพอ อาจ จะต้องให้ศึกษาเพิ่มเติมในบางประเด็นก็ได้

สำหรับกรณีที่ว่า โครงการนี้มีข้อผูกพันให้บริษัทดูไบเวิลด์เข้ามาลงทุนหรือไม่นั้น นางสร้อยทิพย์ กล่าวว่า ในสัญญาไม่มีข้อผูกพันใดๆ ว่า เมื่อดูไบเวิลด์เข้ามาศึกษาแล้ว ต้องให้เขาเป็นผู้ลงทุน ในขณะที่ ดูไบเวิลด์จะต้องศึกษาแนวทางการลงทุนในโครงการดังกล่าวว่า จะมีแนวทางการลงทุนกี่แนวทาง อย่างไรบ้าง

อนึ่ง แม้ว่าในข้อตกลงความร่วมมือระหว่าง สนข.กับกลุ่มที่ปรึกษาดูไบเวิลด์ จะไม่มีข้อผูกพันใดๆ แต่ในสมัยรัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช กลุ่มดูไบเวิลด์เคยเสนอตัวที่จะเข้ามาลงทุนโครงการดังกล่าว โดยยื่นข้อเสนอให้ร่วมกันพัฒนาแลนด์บริดจ์ พร้อมท่าเรือน้ำลึกในฝั่งอ่าวไทยและอันดามันขึ้น รวมถึงเครือข่ายเชื่อมโยงอื่นๆ เช่น ถนน รถไฟ ท่อ เป็นต้น โดยให้รัฐบาลไทยถือหุ้น 50.1% ขณะที่ดูไบเวิลด์ จะขอเป็นผู้บริหารท่าเรือและเขตปลอดภาษี 30 ปี และขยายต่อไปอีก 3 ครั้ง ครั้งละ 30 ปี
 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #14 ·
บีโอไอตีกลับโครงการวางท่อน้ำมัน3.7หมื่นล.

โดย : กรุงเทพธุรกิจออนไลน์ 10/06.2009


บีโอไอตีกลับโครงการลงทุนท่อขนส่งน้ำมันมันดิบ สุโขทัย ปิโตรเลียมมูลค่า 3.7 หมื่นล้าน สั่งศึกษาใหม่ ระบุผ่านชุมชน เซาท์เทิร์นซีบอร์โ

อรรชกา สีบุญเรือง บริมเบิล เลขาธิการสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน หรือ บีโอไอ เปิดเผยภายหลังการประชุมบอร์ดการลงทุนว่า ที่ประชุมได้อนุมัติได้ส่งเสริมการลงทุนใน 5 โครงการมูลค่าการลงทุนรวม 1.2 หมื่นล้านบาท ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการขยายการลงทุนเพื่อให้บริการขนถ่ายก๊าซปิโตรเลียมเหลวรองรับโครงการพื้นฐานอุตสาหกรรม

แต่มีเพียง 1 โครงการ ไม่ถูกพิจารณา ได้แก่ โครงการสร้างท่อขนส่งน้ำมันดิบของบริษัท สุโขทัย ปิโตรเลียม จำกัด มูลค่าการลงทุนประมาณ 3.7 หมื่นล้านบาท ซึ่งเป็นโครงการเดิมที่เคยยื่นขอส่งเสริมการลงทุนตั้งแต่ปี 2548 และถูกตีกลับครั้งนี้เป็นครั้งที่ 5

เนื่องจากโครงการดังมีความทับซ้อนในเรื่องพื้นที่ของท่อที่จะผ่านไปยังแหล่งชุมชน รวมทั้งผ่านเขตพื้นที่ธรรมชาติ ซึ่งต้องมีการศึกษาอย่างรอบคอบ นอกจากนี้ยังมีการทับซ้อนโครงการเซาท์เทิร์นซีบอร์ด ซึ่งเรื่องนี้ได้มอบให้สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติศึกษาเรื่องเซาท์เทิร์นซีบอร์ดแล้ว โดยจะต้องใช้เวลาในการศึกษาโครงการนี้พอสมควร จึงเห็นควรให้ชะลอการพิจารณาโครงการดังกล่าวออกไปก่อนจนกว่าจะได้ผลสรุปของสภาพัฒน์ฯ
 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #15 ·
โดนดองยาวท่อขนส่งน้ำมันสุโขไท เชื่อมสตูล-สงขลาโบ้ยสภาพัฒน์เรื่องระดับนโยบาย

วันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4116 ประชาชาติธุรกิจ


โครงการขนส่งน้ำมันทางท่อระหว่างละงู-สิงหานคร ของบริษัทสุโขไท ปิโตรเลียม ไม่ผ่านบอร์ดคณะกรรมการ ส่งเสริมการลงทุน (BOI) เป็นครั้งที่ 5 คราวนี้ถูกไล่กลับไปเริ่มต้นใหม่ ส่งเรื่องกลับไปยังสภาพัฒน์เพื่อชงขึ้นพิจารณาในระดับนโยบายรัฐบาล อ้างโครงการซ้ำซ้อนกับ Land-Bridge ต้องดำเนินการควบคู่ไปกับโครงการพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคใต้ เชื่องานนี้ถูกดองอีกนาน


ในที่สุดโครงการขนส่งน้ำมันทางท่อของบริษัทสุโขไท ปิโตรเลียม ก็ยังไม่ผ่านการพิจารณาของคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน (BOI) ในสัปดาห์ที่ผ่านมา แม้จะเป็นการยื่นเรื่องเข้าสู่การพิจารณาเป็นครั้งที่ 5 ในรอบ 4 ปี ครอบคลุมรัฐบาลหลายชุดที่ผ่านมา โดยผู้เกี่ยวข้องได้ตั้งข้อสังเกตว่า โครงการนี้ถูก "คัดค้าน" โดย สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติมาตั้งแต่ต้น ครั้งนี้ก็เช่นกันที่โครงการถูก "โยนกลับ" ไปที่สภาพัฒน์อีกครั้ง ภายใต้โจทย์ใหม่ให้ยกการพิจารณาสู่ระดับนโยบายโดยเชื่อมโยงกับโครงการพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคใต้

ผู้สื่อข่าว "ประชาชาติธุรกิจ" รายงานหลังจากที่โครงการขนส่งน้ำมันทางท่อของ บริษัทสุโขไท ปิโตรเลียม ได้ผ่าน "สารพัด" ความเห็นจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องไม่ว่าจะเป็นกระทรวงอุตสาหกรรม, กระทรวงกลาโหม, สภาพัฒน์, กรมขนส่งทางน้ำและพาณิชยนาวี, กรมทางหลวง และกระทรวงพลังงาน โครงการนี้ก็กลับมาที่จุดเริ่มต้นใหม่ ด้วยการถูกคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน (BOI) ผลักกลับไปยังสภาพัฒน์ให้ความเห็นในระดับนโยบายอีกครั้งหนึ่ง

ทั้งนี้โครงการขนส่งน้ำมันทางท่อโครงการนี้จะวางท่อบนบกขนาด 48 นิ้ว จาก บ้านบุโบย อ.ละงู จ.สตูล ฝั่งอันดามัน ไปยังบ้านวัดขนุน อ.สิงหานคร จ.สงขลา ฝั่งอ่าวไทย ระยะทาง 130 กิโลเมตร ประกอบไปด้วยคลังเก็บน้ำมันแบบ floating roof บริเวณชายฝั่งทะเลด้านละ 6 ถัง รวม 12 ถัง ความจุน้ำมันถังละ 1 ล้านบาร์เรล มีการก่อสร้างสถานีควบคุมทั้ง 2 ฝั่ง พร้อมติดตั้ง block valve ตามแนวท่อส่งน้ำมันทุกๆ 3 กิโลเมตร ใช้เงินลงทุนประมาณ 30,755 ล้านบาท ทุนจดทะเบียน 10,000 ล้านบาท เป็นหุ้นไทยร้อยละ 51 หุ้นจีนร้อยละ 49

สำหรับการยกระดับการพิจารณาโครงการเข้าสู่ระดับนโยบายของรัฐบาลนั้น เป็นข้อเสนอจากกระทรวงพลังงาน อ้างถึงความเห็นของนายพรชัย รุจิประภา ปลัดกระทรวง ที่ว่า โครงการนี้ไม่อยู่ภายใต้ พ.ร.บ.การปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย พ.ศ.2521 แม้ว่าตัวโครงการจะต้องผ่านที่ดินของรัฐและเอกชน ตลอดจนที่ชายฝั่งทะเลและที่กลางทะเล ซึ่งเป็นการใช้ทรัพย์สินของรัฐและทรัพยากรธรรมชาติเข้าข่ายบังคับตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ พ.ศ 2535 ก็ตาม

แต่เนื่องจาก พ.ร.บ.การปิโตรเลียมเป็นกฎหมายเฉพาะที่ใช้บังคับกับการปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย (ปตท.) ในอดีตเท่านั้น เมื่อมีการแปรรูป ปตท.การบังคับจึงสิ้นสุดลง โครงการขนส่งน้ำมัน ทางท่อโครงการนี้จึงไม่มีอยู่ในบังคับของกระทรวงพลังงาน

อย่างไรก็ตามกระทรวงพลังงานมี ความเห็นเพิ่มเติมว่า สถานะโครงการของ บริษัทสุโขไท ปิโตรเลียม ยังคงอยู่ในระหว่างการดำเนินการศึกษาความเป็น ไปได้ ประกอบกับโครงการพัฒนาพื้นที่ชายทะเลภาคใต้ (Southern Seaboard) ของรัฐบาลก็กำลังศึกษาความเป็นไปได้ เช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผลการศึกษาของ ADB ที่ระบุพื้นที่เหมาะสมที่จะเป็น Strategic Land-Bridge เชื่อมระหว่าง ท่าเรือปากบารา จ.สตูล กับ จ.สงขลา โดยทั้ง 2 โครงการนี้มีลักษณะคล้ายกัน มี แนวท่อน้ำมันทับซ้อนหรืออยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงกันด้วย ดังนั้นจึงควรพิจารณาโครงการทั้ง 2 ในระดับนโยบายพร้อมกับการพัฒนาโครงการพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคใต้ในอนาคตด้วย

ด้านสถานภาพปัจจุบันของบริษัทสุโขไท ปิโตรเลียม ที่แจ้งให้กับทาง BOI ทราบล่าสุดบริษัทได้ลงนามกับบริษัทเอส วี ลิสซิ่ง ในเครือสหวิริยา เมื่อเดือนมีนาคม 2551 โดยระบุว่า บริษัทเอส วี ลิสซิ่งจะเป็นผู้ให้การสนับสนุนเงินลงทุนโครงการนี้ โดยบริษัทเอส วี ลิสซิ่งมีทุนจดทะเบียนชำระแล้ว 5,000 ล้านบาท แจ้งวัตถุประสงค์บริษัทเพื่อดำเนินการให้สินเชื่อกับธุรกิจอุตสาหกรรมการเกษตร พลังงาน ขนส่งและการส่งออก มีทีมงานบริหารจากกลุ่มธนาคารจีน และบริษัทกว้างตรง ฟาวเดชั่น ดีเวลล็อปเมนต์ เจ้าของตึกระฟ้าในเมืองเสิ่นเจิ้นและปักกิ่ง

มีข้อน่าสังเกตว่า สถานะที่แท้จริงของบริษัทสุโขไท ปิโตรเลียม เนื่องจากการลงทุนกับบริษัทเอส วี ลิสซิ่ง เครือสหวิริยานั้น เกิดขึ้นมานานกว่า 1 ปีแล้ว โดยปัจจุบันยังไม่ทราบสถานะที่แท้จริงของโครงการนี้อยู่

หน้า 5
 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #16 · (Edited)
Japanese steelmakers still keen to invest

Bangkokpost Published: 5/02/2009 at 12:00 AM


Japan-based Nippon Steel and JFE Steel remain interested in investing in upstream steel facilities in Thailand, even though the global slowdown is making the steel industry sluggish.

Despite production capacity cuts announced late last year in line with the deepening fall in world demand, both firms are still eager to expand blast furnace production in Thailand, said a company executive who declined to be named.

"This investment is a long-term commitment which would take time to develop and set up. By the time the project is complete, the global economy will have picked up," the executive said.

Both world leaders in steelmaking, Nippon Steel and JFE Steel are two of four foreign firms that have expressed keen interest in developing high-quality steel blast furnaces in Thailand.

The other two are ArcelorMittal from Luxembourg and Baosteel from China.

"Thailand remains a prime location for such investment based on domestic market demand to support the automotive and electronics industries. Its strategic location for iron ore imports also helps," said the source. "However, their decision would also depend on support provided by the local government."

JFE and Nippon executives will talk with Prime Minister Abhisit Vejjajiva when the premier leads the Board of Investment (BoI) roadshow to Japan starting today.

"They will personally inform the PM about their continuing interest and ask for government support for infrastructure development as well as other incentives to support their investments," the executive said, adding that they expected "generous offers" from the Thai government.

Vikrom Vajragupta, director of the Iron and Steel Institute of Thailand, said the Industry Ministry had established three committees to develop details of the steel-industrial-complex, which is to be part of the Southern Seaboard project, to promote the industry seriously.

"The government will have to invest in building infrastructure but if investors need additional assistance, we will have to see if their proposals and our capability meet," Mr Vikrom said.

The industry has invested over 100 billion baht and hopes to support future downstream growth for steel as a raw material, like the automotive industry.
 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #17 ·
Nippon steel gives smelter plan to BoI

The Nation Published on June 18, 2009


Japan-based Nippon Steel submitted its environment and community plan on its upstream steel smelting plant to the Board of Investment (BoI), in a bid to confirm its interest to proceed with the billions-worth steel project in Thailand, said a BoI senior official.

The company will work with the Industry Ministry and National Economic and Social Development Board to locate the plant and develop infrastructure, which should be completed in one year, the official said.

The investment plan has been delayed due to the slowness in |choosing the location for such steel projects, on growing environmental concerns.

According to the BoI's report, the company would follow its model plan in Oita city in Japan which is recognised as one of the plants providing the best environmental management and sustaining its business together with social development.

Nippon Steel has also helped boosting an economic growth in the Oita city such as increasing the employment rate of local people from 16 per cent in 1972 to 80 per cent in 2007.

The other three companies comprising Arcelor Mittal Steel, JFE Steel, and Bao Steel, which expressed their interest to set up upstream steel smelters in Thailand since last year, have yet to submit their environment and community plan.

Meanwhile, local steel maker Sahaviriya Steel is considering establishing the steel smelters outside Thailand due to the resistance from some groups of local communities and the government's slow progress for developing the infrastructure to support this industry.

In the beginning of this year, Industry Ministry has set up three committees which are the committee for promoting the investment of large-sized manufacturers, the committee responsible for the project of upstream steel smelter, and the committee for doing public relations and creating the correct understanding with local community.

These committees are set to solve the prolonged problem in the heavy industries creating the impact on environment and local people's health, said Industry Ministry permanent-secretary Damri Sukhotanang.

"We are also studying the area in the Eastern Seaboard to accommodate the upstream steel smelters because of developed infrastructure. We have faced the strong resistance from local communities on environmental ground, so any steel makers must consider this as the first priority to establish the plant here," he said.

Damri said the smelting plants could be located either in the Eastern Seaboard of the Southern Seaboard.
 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #18 ·
Port project for Cabinet

THE NATION Published on June 26, 2009


The Transport Ministry expects to forward the Pakbara seaport construction project in Satun for the Cabinet's consideration on Tuesday, Deputy Transport Minister Kuakul Danchaiwijit said yesterday. Transport Minister Sophon Saram said the government might not be able to afford the investment of Bt11.47 billion and might have to invite private firms to invest in the project.


However, it is still to be decided whether the government will jointly invest in the project or allow private firms to take part on their own, he said.

The ministry has assigned the Marine Department to study the possibility of allowing private firms to invest in the construction project.

Kuakul said the Office of Natural Resources and Environmental Policy Planning had granted environmental-impact assessment approval to the project on June 16.

The port will accommodate ocean-going vessels of 50,000-70,000 dead-weight tonnes, opening a new gateway from northern and northeastern Asia to Europe, the Middle East and Africa.

It is expected to take five years to complete. Of the Bt11.47-billion cost, Bt8.63 billion will be for construction materials and equipment.

Meanwhile, the Cabinet has approved a budget of Bt1.55 billion for the construction of the Chiang Saen 2 port in Chiang Rai province.

Port and Marine Corp is expected to begin construction work this month and finish the project within 960 days.
 

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #19 · (Edited)

·
Liberty, Equality, Frate
Joined
·
121,819 Posts
Discussion Starter · #20 ·
Khanom Gas Separation Plant


Nakhon Si Thammarat Province

 
1 - 20 of 321 Posts
Top